บทที่ 307 ให้ฉันเจอเขาหน่อย

พวกเขาสองคนมองหน้ากัน ไม่มีใครยอมใคร

ถึงแม้รสิกาจะรู้ว่าสองสามปีนี้ความสัมพันธ์ของท่านเฉลิมสิทธิ์กับถนิตไม่ค่อยดีมากนัก แต่เธอกลับคิดไม่ถึงว่าท่านเฉลิมสิทธิ์จะขัดแย้งกับถนิตแบบนี้

"พี่รุ้ง รีบไปกันเถอะค่ะ!" นีรชาเห็นรสิกายืนอยู่บนบันไดไม่ขยับไปไหน เธอจึงยื่นมือออกไปผลักรสิกา

"พี่ชายของเธอ... ไม่เป็นอะไรใช่ไหม" รสิกาตัวสั่นเทาแต่กลับไม่ขยับ เธอถาม

"ไม่เป็นไรค่ะ" นีรชาพูด "พี่ชายฉันมีวิธีตั้งมากมาย พี่รุ้งไม่ต้องห่วง เราไปหาทิมทิมกันเถอะ"

พูดถึงทิมทิม ไม่ว่ารสิกาจะเป็นห่วงถนิตแค่ไห นแต่เธอก็ต้องไป

เธอมองถนิตอีกครั้ง จากนั้นก็กัดฟันแล้วหันกลับเดินขึ้นไปชั้นบนต่อ

นีรชารู้ว่าทิมทิมถูกขังอยู่ห้องไหน เธอพารสิกตรงไปที่ห้องนั้นทันที

มีชายชุดดำร่างใหญ่สองคนยืนอยู่หน้าประตูห้อง พวกเขาตัวสูงใหญ่ คนหนึ่งยืนอยู่ข้างๆก็แทบจะยืนบังประตูทั้งบาน อยากเปิดประตูแล้วเดินเข้าไปต่อหน้าพวกเขา มันเป็นไปไม่ได้

"พวกนายสองคน ถอยไป!" นีรชาเดินเข้าไปหาพวกเขา เอามือจับเอวแล้วเงยหน้าพูดกับพวกเขา

ชายสองคนนั้นราวกับไม่ได้ยินที่เธอพูด พวกเขาไม่แม้แต่จะมองเธอ ทำราวกับเธอเป็นเหมือนอากาศ

"ไอ่เหี้ย..." นีรชาอดไม่ได้ที่จะพูดจาหยาบคาย เธอหันไปมองรสิกา "พี่รุ้ง ทำยังไงดีค่ะ?"

นี่คือเหตุผลที่ทำไมนีรชาทะเลาะกับท่านเฉลิมสิทธิ์ข้างล่าง

เพราะชายสองคนนี้ ไม่ฟังคำสั่งของใครเลยนอกจากท่านเฉลิมสิทธิ์

นีรชาจับแก้มที่บวมของตัวเอง เธอรู้สึกเจ็บ

"ทิมทิม!" รสิการู้ว่าไม่ว่าเธอจะพูดอะไรพวกเขาสองคนก็ไม่มีทางเปิดประตู ดังนั้นเธอต้องมั่นใจก่อนว่าทิมทิมปลอดภัย

นีรชาเข้าใจเจตนาของรสิกาทันที เธอก็ตะโกนเรียกเหมือนกัน

ไม่ว่าห้องจะเก็บเสียงดีแค่ไหน พวกเธอยืนตะโกนอยู่หน้าประตู คนที่อยู่ข้างในก็คงจะได้ยิน

แต่ว่า ไม่รู้ทำไม รสิกาและนีรชาตะโกนอยู่ตั้งนานข้างในก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา ราวกับห้องนั้นเป็นห้องว่าง

หัวใจของรสิกามืดมนลง ตัวสั่นเทา เธอจับแขนนีรชาแล้วถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทาว่า "นี เธอแน่ใจเหรอว่า ทิมทิมอยู่ในห้องนี้จริงๆ"

"แน่ใจสิ ก่อนหน้านี้ฉันมาเรียกเขา เขายังตอบฉันเลย" นีรชาก็เริ่มสงสัยว่าทิมทิมถูกคุณปู่ย้ายไปห้องอื่นรึเปล่า?

แต่ถึงแม้บ้านจะหลังใหญ่ แต่ก็ไม่มีทางปล่อยให้ใครหายไปอย่างไร้ร่องรอยแบบนี้ และนีรชาก็ไม่เห็นทิมทิมถูกพาตัวลงมา

"ขอร้องล่ะ เปิดประตูดูหน่อยได้ไหม" รสิกาตาแดง เธอพูดกับพวกเขาสองคนหน้าประตู "ฉันแค่อยากรู้ว่าลูกของฉันปลอดภัย ฉันดูแล้วพวกคุณค่อยปิดประตูอีกครั้งก็ได้ ขอร้องล่ะ..."

รสิกาพูดด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น เธอจะร้องไห้

นีรชาเห็นรสิกาเป็นแบบนี้เธอก็เสียใจ เธอพูดกับพวกเขาสองคนว่า "เฮ้ อย่างน้อยฉันก็เป็นคุณหนูของตระกูลวัชรเดชานนท์ เป็นเจ้านายพวกนาย พวกนายไม่ให้ฉันพาเขาออกไป แต่อย่างน้อยก็ให้เรามั่นใจว่าเขาปลอดภัยไม่ได้เหรอ?"

โชคดีที่ถึงแม้พวกเขาสองคนจะโง่เขลาและจงรักภักดี แต่ก็ไม่ใช่คนที่แยกแยะถูกและผิดไม่ได้

พวกเขาสองคนมองหน้ากัน เห็นสายตาที่เห็นด้วยของอีกฝ่าย

"ให้พวกคุณดูได้ แต่ห้ามพาเขาออกไป" คนหนึ่งพูดขึ้นมา

"เราสัญญาว่าจะไม่พาเขาออกไป!" นีรชาตอบกลับอย่างรวดเร็ว

หลังจากสัญญาแล้ว ชายคนนั้นก็หยิบกุญแจออกมาหันไปเปิดประตู

ตอนนี้ฟ้ามืดสนิท ในห้องไม่ได้เปิดไฟ ทำให้บรรยากาศดูเงียบสงัด