บทที่ 308 ทิมทิมหายตัวไป

เด็กที่ถูกขังอยู่ในห้องหายตัวไป คนที่ตกใจที่สุดคือท่านเฉลิมสิทธิ์

"เด็กล่ะ?" เขาเดินเข้าไปหาผู้ชายสองคนนั้น บนใบหน้าที่แก่เฒ่าเต็มไปด้วยความตกใจ "เด็กไปไหน!"

"เปิดประตูเข้าไปดูเมื่อกี้ถึงรู้ว่าเขาหนีออกไปทางหน้าต่างแล้วครับ" พวกเขาพูด

"ขยะ! แค่เด็กคนเดียวก็เฝ้าไม่ได้!" ท่านเฉลิมสิทธิ์ยกไม้เท้าขึ้นมากวาดสิ่งของที่อยู่บนโต๊ะลงกับพื้นทำให้เกิดเสียงดัง "ไปตามหามา! ไปเดี๋ยวนี้!"

"ครับ!" พวกเขาตอบรับแล้วรีบออกไปตามหาอย่างรวดเร็ว

"ฉันจะไปตามหาทิมทิม!" รสิกากำหมัดแล้วหันหลังเดินออกไป

ถนิตก็จะเดินตามออกไป เขาเหลือบมองท่านเฉลิมสิทธิ์ จากนั้นก็เดินตามรสิกาออกไป

สุดท้ายคนที่เหลืออยู่ในห้องนั่งเล่นคือตฤณ คนรับใช้และนีรชา

ตอนนี้แก้มซ้ายของนีรชาบวม เห็นรอยนิ้วมือสีแดงห้านิ้วอยู่บนแก้มที่ขาวนุ่มอย่างชัดเจน

ท่านเฉลิมสิทธิ์เห็นแบบนี้ เขาอ้าปากอยากจะพูดอะไร แต่ยังไม่ทันได้พูด นีรชาก็หันกลับมาอย่างเย็นชา แล้วหันไปมองทางอื่น

ห้องนั่งเล่นที่เมื่อกี้ยังเอะอะโวยวาย จู่ๆก็เงียบลงพร้อมกับคนที่เดินออกไป ทำให้บรรยากาศมีความสิ้นหวังและโศกเศร้า

ท่านเฉลิมสิทธิ์ล้มลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง เขาตัวสั่นเทาจนไม่มีแรงถือไม้เท้า

"คุณท่าน..." ตฤณเดินเข้าไปหาท่านเฉลิมสิทธิ์แล้วพูดเบาๆ "อย่าโมโหไปเลยครับ เป็นห่วงสุขภาพด้วยครับ"

"พวกเขาไม่ฟังฉัน... พวกเขาเกลียดฉัน ... " ท่านเฉลิมสิทธิ์ก้มหน้าลงแล้วพึมพำเบาๆราวกับเด็กน้อย ในน้ำเสียงที่แหบแห้งเต็มไปด้วยความผันผวนและว่างเปล่า "นายคิดว่า... ฉันทำผิดเหรอ? ฉันคิดถึงพวกเขา... แต่พวกเขาคิดว่าสิ่งที่ฉันทำมันคือส่วนเกิน..."

พูดแบบนี้ ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็หัวเราะเบาๆ ในเสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเสียใจ

ตฤณพูดไม่ออก แล้วก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร เขาจึงยืนเงียบอยู่ข้างท่านเฉลิมสิทธิ์

......

ข้างนอก หลังจากที่รสิกากับถนิตเดินออกมา เห็นว่ารอบตัวไม่มีใคร เธอหันไปพูดกับเขาเบาๆ "ตอนนี้ ทิมทิมปลอดภัยแล้ว"

ถนิตตกใจ "บอกว่าเขาหนีไปไม่ใช่เหรอ มีข่าวเขาแล้วเหรอ?"

"เมื่อกี้ติรณาโทรมา ทิมทิมหนีไปหาเธอ" พูดถึงตรงนี้ รสิกาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก สีหน้าของเธอมีความสบายใจ "โชคดีที่ฉันให้เงินเขาตลอด"

ถ้าไม่มีเงิน ถึงแม้ทิมทิมจะหนีออกไปแล้ว เดินไปตามถนน เด็กผู้ชายวัยสี่ขวบที่หน้าตาอ่อนแอ ต้องถูกคนลักพาตัวไปแน่นอน

แต่ถ้ามีเงินมันไม่เหมือนกัน เขาเรียกแท็กซี่ไปบ้านติรณา ระหว่างทางถือโทรศัพท์แสร้งทำเป็นคุยกับผู้ใหญ่ ไม่ว่าคนขับจะกล้าหาญแค่ไหนก็ไม่มีทางกล้าทำอะไรเขา

เมื่อรสิกาได้ยินติรณาพูดแบบนี้ เธอรู้สึกโชคดี โชคดีที่ไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้น

"ไปกันเถอะ" ถนิตก็ติดต่อได้แล้ว เขายิ้ม

"เฮ้ พวกพี่ไม่รอฉันเลย!"

รสิกากำลังเปิดประตูรถ ก็ได้ยินเสียงนีรชาดังมาจากข้างหลัง เธอหันไปมอง ก็เห็นนีรชาที่หน้าบวมกำลังวิ่งออกมา

"หน้าของเธอ ไม่เป็นอะไรจริงเหรอ" รสิกาถาม

"ไม่เป็นไรค่ะ" นีรชาไม่ได้สนใจอะไรมาก เธอหัวเราะ "ฉันชินแล้ว"

รสิกากำลังจะพูดอะไร จู่ๆก็มีไฟหน้ารถสองดวงส่องเข้ามา แล้วยังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

เธอยกมือขึ้นบังแสงไฟ