บทที่ 309 ควบคุมตัวเองไม่ได้

"ทิมทิม!" เห็นทิมทิม รสิกาก็รีบเดินเข้ามา "เป็นอะไรไหม?"

ทิมทิมถูกรสิกาจับไหล่ตรวจสอบทั้งในแล้วนอก เขาหัวเราะ ใช้มือสองข้างจับแก้มรสิกาแล้วพูดเบาๆ ว่า "คุณแม่ ผมไม่เป็นอะไร ไม่ต้องห่วงครับ"

"พวกเขาไม่ได้ทำอะไรหนูใช่ไหม?" รสิกาน้ำตาคลอเบ้า "พวกเขาทำร้ายหนูรึเปล่า?"

"ไม่จริงๆครับ" ทิมทิมยิ้มแล้วเช็ดน้ำตาให้รสิกา

"เอาล่ะ เข้ามาคุยกันข้างในเถอะ" ติรณาสูดจมูก กลั้นน้ำตาตัวเองเอาไว้ มองดูสองพี่น้องตระกูลวัชรเดชานนท์ที่ยืนอยู่ข้างหลังรสิกา เธอพูดกับพวกเขา

รสิกาก็คิดว่าให้พวกเขายืนอยู่หน้าประตูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ถ้าท่านเฉลิมสิทธิ์ส่งคนตามมามันคงแย่

เธอรีบเช็ดน้ำตา จากนั้นก็จับมือทิมทิมเดินเข้าไปข้างใน

ห้องของติรณา เดิมที่มีสองห้องนอน ปกติไม่มีใครมา แต่วันนี้จู่ๆก็มีคนมา ทำให้มันดูแออัด แต่ก็ดูคึกคักขึ้น

ติรณาไปรินกาแฟ เธอสนิทกับนีรชา จึงไม่ต้องพิธีรีตองอะไรมาก แต่วันนี้ถนิตมาด้วย มันทำให้เธอไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง

เธอใช้ผ้าห่อน้ำแข็งก้อนให้นีรชา เห็นเธอหน้าบวมติรณาก็รู้สึกเจ็บแทน

รสิกายังคุยกับทิมทิมอย่างอ่อนโยน เธอถามอะไร ทิมทิมก็ตอบทุกอย่าง

มีรอยข่วนบนแขนของทิมทิม เขายังเด็ก ผิวบอบบาง แค่ข่วนเบาๆก็เป็นรอยแล้ว รสิกาเห็นรอยแผลบนแขนที่ขาวและบอบบางของเขา เธอก็ตาแดงอีกครั้ง

"คุณแม่ ผมไม่เป็นอะไรจริงๆครับ" ทิมทิมหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้เธอเบาๆ

รสิกาไม่ได้อยากร้องไห้ แต่เมื่อเห็นลูกที่ตัวเองเลี้ยงโตมานขนาดนี้ยังไม่กล้าตี แต่กลับถูกคนอื่นทำร้าย เธอรู้สึกเสียใจ

"ตอนนี้จะทำยังไงต่อ?" ติรณาคิดว่าการให้รสิกาอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ใช่วิธีที่ดี เธอจึงเปลี่ยนเรื่อง เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของรสิกา

"ทำยังไงอะไร?" นีรชา ที่ถือก้อนน้ำแข็งประคบหน้าตัวเองถามขึ้นมา

ติรณามองบนใส่เธอ

ถนิตไม่พูดอะไร เขามองรสิกา ราวกับกำลังรอเธอ

"ฉันจะพาทิมทิมกลับ" รสิกาหันหน้ามามองทุกคนด้วยสายตาที่แน่วแน่

ไม่ว่ายังไง พวกเขาจะอยู่ที่เมืองซีไม่ได้

แต่หลังจากกลับไปเมืองเอแล้ว ท่านเฉลิมสิทธิ์เล่นลักพาตัวอีกจะทำยังไง?

ครั้งต่อไปทิมทิมจะโชคดีหนีออกมาได้เหรอ?

ติรณายังไม่ได้ถามคำถามนี้ก็ได้ยินเสียงคนพูดขึ้นมา

"โอเค" ถนิตหลับพยักหน้าเห็นด้วย

นีรชามองดูพี่ชายตัวเองด้วยความแปลกใจ

"เรื่องของคุณปู่ ผมจัดการเอง" ถนิตราวกับไม่รู้สึกถึงสายตาของทุกคน เขามองรสิกานิ่งๆ

ไม่รู้ว่าทำไม ถูกเขามองตัวเองแบบนี้ รสิกาก็ใจอ่อน

"ขอบคุณนะ" เธอก้มหน้าลงแล้วพูด

ทิมทิมก็มองไปที่ถนิตแต่ไม่พูดอะไร

ผ่านเรื่องราวมากมาย แล้วก็ดึกแล้ว ติรณาพาทิมทิมไปนอน รสิกาไปส่งถนิตกับนีรชาลงไปข้างล่าง

"พี่รุ้ง พี่จะกลับเมืองเอเมื่อไหร่?" ในลิฟต์ นีรชาถามเธอ

"พรุ่งนี้ไม่กูวันมะรืน" รสิกาพูด

ตอนที่เธอมานอกจากกระเป๋าเงินและโทรศัพท์ นอกจากสองอย่างนี้เธอก็ไม่ได้เอาอะไรติดตัวมาเลย แน่นอนว่าเธอจะอยู่ที่เมืองซีนานไม่ได้