บทที่ 310 คืนที่เงียบสงัด

เมื่อรสิกากลับขึ้นไปบนห้อง ติรณากล่อมทิมทิมกลับไปแล้ว

"ซู่..." ติรณาออกมาเห็นรสิกาพึ่งกลับมา เธอทำท่าทางบอกให้รสิกาอย่าเสียงดัง "พึ่งจะหลับไป"

รสิกาพยักหน้าเบาๆ พวกเธอสองคนเดินไปห้องนั่งเล่นเบาๆ

"วันนี้เขาคงเหนื่อยมาก" หลังจากนั่งลง ติรณาก็พูดกับรสิกาเบาๆ "เธอยังไม่มาเขาก็ง่วงแล้ว แต่ยืนหยัดรอเธออยู่"

"เรื่องวันนี้เป็นความผิดของฉัน ถ้าฉันระวังมากกว่านี้คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับเขา" รสิกาก้มหน้าลงแล้วพูดด้วยความผิดหวัง

"อย่าโทษตัวเอง" ติรณาเหลือบมองเธอ "ท่านเฉลิมสิทธิ์คือใคร เขาอาบน้ำร้อนมาก่อน เธอจะสู้เขาได้เหรอ"

"สู้ไม่ได้ก็ต้องป้องกัน" รสิการู้สึกผิดหวัง "วันนี้ถ้าทิมทิมไม่หนีออกมาเอง ฉันคิดว่าถนิตต้องทะเลาะกับคุณปู่ของเขาแน่นอน"

ตอนนี้เธอยังจำภาพกที่ถนิตกับท่านเฉลิมสิทธิ์มองหน้ากันในบ้านของตระกูลวัชรเดชานนท์ได้อยู่เลย

นั่นอาจเป็นครั้งแรกที่รสิกาเห็นถนิตเป็นแบบนี้

"ยังไงทิมทิมก็เป็นลูกชายของเขา ทิมทิมหายตัวไปเขาจะเป็นห่วงได้ยังไง" ติรณาพูด

"เธอคิดว่า... เขาจะทำยังไง ให้ท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่เอาเรื่อง?"

"ฉันจะรู้ได้ยังไง ฉันไม่ใช่พยาธิในท้องของเขาซะหน่อย" ติรณาพูด "ถ้าเธออยากรู้ เธอก็ไปถามเขาเองสิ"

"ฉันถามแล้ว แต่เขาไม่ยอมบอก" รสิกาเอนตัวพิงโซฟา กอดหมอนไว้ในอ้อมแขนแล้วพูด

"งั้นเธอก็ไม่ต้องคิด เรื่องที่เขาไม่ยอมบอก คาดว่าคงไม่มีใครถามได้" ติรณาทำสีหน้าคุ้นเคย

"ช่างมันเถอะ ฉันไปอาบน้ำเข้านอนดีกว่า" รสิกาจับหัวตัวเอง เธอคงจะเหนื่อย ตอนนี้เธอเลยปวดหัว

"ไปเถอะ ชุดนอนกับชุดอาบน้ำฉันวางไว้ให้เธอในห้องน้ำแล้ว" ติรณาพยักหน้า

"ขอบคุณนะ" ความเอาใจใส่ของติรณาทำให้รสิการู้สึกอุ่นใจ

"ขอบคุณอะไรล่ะ" ติรณาหาว "รีบไปอาบน้ำเถอะ ฉันจะไปนอนแล้ว"

"โอเค"

กลางคืนที่เงียบสงัด วันต่อมา นาฬิกาปลุกดังรสิกาก็ตื่นทันที

เมื่อเธอปิดนาฬิกาปลุก เธอก็เห็นว่าติรณาที่นอนอยู่ข้างๆเธอตื่นนานแล้ว เธอนอนอยู่บนเตียงสองนาที จากนั้นก็ลุกขึ้นไปล้างหน้าแปรงฟัน

ติรณาซักเสื้อผ้าที่เธอเปลี่ยนเมื่อวานให้เธอแล้ว ตอนนี้เธอยังใส่เสื้อผ้าของติรณา โชคดีที่พวกเธอสองคนตัวพอๆกัน

รสิกาได้ยินเสียงในห้องครัว เธอม้วนผมตัวเอง จากนั้นก็เดินไปห้องครัว

มาถึงเธอก็เห็นติรณากำลังยืนคุยกับทิมทิม

ไม่รู้ว่าบ้านของติรณามีเสื้อผ้าเด็กได้ยังไง ทิมทิมไม่ได้ใส่ชุดเมื่อวาน

"อรุณสวัสดิ์" รสิกาพิงโต๊ะอาหารแล้วทักทายพวกเขาสองคนด้วยท่าทีเกียจคร้าน

"อรุณสวัสดิ์" ติรณาตอบกลับโดยไม่หันไปมอง

แต่ทิมทิมกลับเดินออกมาจากห้องครัว เดินไปหารสิกา ยิ้มแล้วพูดว่า "คุณแม่ครับ อรุณสวัสดิ์ครับ"

"อรุณสวัสดิ์ครับ" รสิกาโน้มตัวลงไปหยิกแก้มทิมทิมเบาๆ "เมื่อคืนนอนหลับสบายดีไหม?"

"สบายมากครับ" ทิมทิมตอบ "แล้วคุณแม่ล่ะครับ?"

"แม่ก็สบายมากเหมือนกัน" รสิกายิ้ม

ที่จริงเมื่อคืนเธอนอนไม่หลับเลยแม่แต่น้อย ในความฝันของเธอล้วนแต่เป็นภาพที่ทิมทิมถูกลักพาตัวและเธอก็กำลังตามหาเขา ดังนั้นเมื่อตื่นขึ้นมา เธอจึงรู้สึกเหนื่อยราวกับวิ่งทั้งคืน

ติรณาได้ยินเธอพูดแบบนี้ เธอก็หันมามองรสิกาแล้วยิ้ม

รสิกาเห็นรอยยิ้มของติรณา เธอจึงก็ยักไหล่ติรณาตอนที่ทิมทิมไม่ทันสังเกต

หลังกินอาหารเช้าเสร็จ พวก้ขาสามคนนั่งดูทีวีบนโซฟา ติรณาขอลางานกับสำนักงานกฎหมายแล้ว เธอลามาอยู่เป็นเพื่อนพวกเขาโดยเฉพราะ รสิกาคิดว่าพรุ่งนี้ค่อยกลับ รอให้เรื่องของที่นี่เรียบร้อยแล้วค่อยกลับไป เธอโทรหาอดิภา อดิภารู้ว่าทิมทิมปลอดภัยดีเธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ทิมทิมปลอดภัยก็ดีแล้ว ฉันกลัวว่าเขาจะเป็นอะไร เมื่อคืนฝันร้ายทั้งคืน" อดิภาพูด