บทที่ 311 คืนตระกูลวัชรเดชานนท์ให้กับเขา

ทางฝั่งนีรชานั้นอาจจะคลายความกังวลได้ แต่ทางฝั่งตระกูลวัชรเดชานนท์นี้ก็ไม่ใช่เลย

ตอนที่ถนิตขับรถกลับไปคฤหาสน์ทันทีที่ลงรถมาก็รู้สึกได้ถึงความเย็นยะเยือกที่เล็ดลอดออกมาจากข้างใน

"คุณถนิต"คนรับใช้เปิดประตู เห็นคนที่อยู่ข้างนอกคือเขา รีบพูดด้วยความเคารพ

"อือ"ถนิตรับคำอย่างราบเรียบ และก้าวเข้าไป

ตอนนี้ยังเช้าอยู่ แต่คนรับใช้ในคฤหาสน์ตื่นกันขึ้นมาหมดแล้ว ตอนที่ถนิตเข้าไป ในห้องรับแขกที่เมื่อวานนี้ยังรกรุงรังก็ได้กลับคืนมาสู่สภาพเดิมแล้ว ส่วนสิ่งของเหล่านั้นที่แตกกระจายก็เปลี่ยนเป็นของใหม่ไปแล้ว มองไม่ออกว่าเมื่อวานนี้เพิ่งจะเกิดเหตุรุนแรงขึ้น

ถนิตเพียงแค่มองแวบหนึ่งก็ละสายตาไป ตอนที่กำลังจะเดินขึ้นไปชั้นบนก็เห็นตฤณเดินลงมา

"คุณถนิต"ตฤณเห็นถนิต รีบเดินไม่กี่ก้าวมาถึงตรงหน้าของเขา "คุณท่านอยู่ในห้องหนังสือครับ"

"รู้แล้ว"ถนิตพยักหน้าอย่างราบเรียบ ต่อจากนั้นก้าวเดินขึ้นไปชั้นบน แต่ว่าหลังจากที่เดินได้สองก้าว ก็ได้ยินเสียงของตฤณที่อยู่ข้างหลังดังมา

"คุณถนิต......."

ถนิตหันกลับมา แต่กลับเห็นท่าทางของเขาอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย และถามว่า: "มีอะไรเหรอ"

"ช่วงนี้สุขภาพของคุณท่านไม่ค่อยดี คุณ......."ตฤณยังไม่ทันได้พูดจบ แต่ถนิตก็เข้าใจความหมายของเขา ก็เพียงแค่อยากให้ปะทะกับคุณท่านน้อยลง อย่าทำให้คุณท่านโมโหเท่านั้นเอง

แต่ว่าเรื่องแบบนี้จะขึ้นอยู่กับถนิตคนเดียวได้อย่างไร เขาละสายตาไป ไม่ได้พูดอะไรอีก และหันกลับมาเดินขึ้นชั้นบน

เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องหนังสือ เขายกมือขึ้นยังไม่ทันที่จะได้เคาะประตูก็ได้ยินเสียงของคนคุยกันดังมาจากข้างใน

"ฉันไม่สนหรอกว่าจะใช่วิธีการไหน สรุปก็ต้องไปทำให้ได้ ทำไม่ได้ แกก็ไม่ต้องกลับมา!"เสียงของท่านเฉลิมสิทธิ์ดังมาก แฝงไปด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัด

ถนิตเงียบไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังเคาะประตูอยู่

"ไสหัวออกไปให้พ้นซะ!"ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็ไม่ได้ถามว่าเป็นใคร ก็ตะคอกไปประโยคหนึ่งในทันที

แต่ถนิตรู้ว่า คุณปู่รู้ว่าเขามา

เขาหลุบตาลงเล็กน้อย คว้าลูกบิดประตูในทันทีแล้วก็เดินเข้าไป

ในห้องหนังสือไม่ได้รกรุงรัง แต่ว่าคนคนนั้นที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือกลับโกรธจนหน้าเต็มไปด้วยความแดงก่ำ

"แกมาทำอะไรที่นี่?"ท่านเฉลิมสิทธิ์เห็นว่าเป็นเขา ก็ระเบิดความโกรธที่สั่งสมมานานในทันที ตวาดด้วยความโกรธอย่างไม่พอใจ

"มาคุยเรื่องลูก"ถนิตพูดอย่างราบเรียบ

"แกมาคุยเรื่องลูกกับฉันเหรอ?"ท่านเฉลิมสิทธิ์หัวเราะเยาะเล็กน้อย"แกพาตัวลูกไปแล้วไม่ใช่เหรอ"

เหตุการณ์เกิดขึ้นอย่างกะทันหันเมื่อคืนนี้ ท่านเฉลิมสิทธิ์คิดไม่ถึงว่าการหายตัวของทิมทิมมีส่วนเกี่ยวข้องกับถนิต แต่หลังจากที่ผ่านมาคืนหนึ่งเขาก็เข้าใจตั้งนานแล้ว

ตอนนี้เด็กจะต้องอยู่ในมือของพวกเขาอย่างแน่นอน

"ผมต้องการให้ปู่สัญญาว่า จะไม่ไปยุ่งกับพวกเขาสองแม่ลูกอีก"ถนิตพูด

"มีสิทธิ์อะไร?"ท่านเฉลิมสิทธิ์มองมาที่เขาครู่หนึ่ง ดวงตาเยือกเย็น ก็ถามแบบนี้มาประโยคหนึ่ง

ทิมทิมเป็นสายเลือดของตระกูลวัชรเดชานนท์ เขาไปแย่งกลับคืนมาก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล ทำไมต้องยอมแพ้ด้วย?

"ตระกูลวัชรเดชานนท์"ถนิตพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก"ขอแค่ปู่ตกลง ตระกูลวัชรเดชานนท์ ผมก็จะคืนให้กับท่า"

ตระกูลวัชรเดชานนท์อยู่ภายใต้การควบคุมของถนิตตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาคุมความเป็นความตายของตระกูลวัชรเดชานนท์ไว้ แม้แต่จิระศักดิ์สองพ่อลูกนั้นก็ไม่สามารถลบล้างสิ่งนี้ได้

และถึงแม้ว่าถนิตจะควบคุมตระกูลวัชรเดชานนท์ แต่กลับไม่ได้ดูแลมันอย่างจริงจังเลย ซึ่งนำไปสู่ความจริงที่ว่าธุรกิจของตระกูลวัชรเดชานนท์กำลังตกต่ำลง