บทที่ 312 ฉันรอเธออยู่ที่ห้อง

"ใช่แล้ว"พูดถึงเปรมสุธีร์ จู่ๆรสิกาก็นึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้านี้ติรณาบอกว่าจะแต่งงานกัน"พวกเธอสองคนคุยกันเรื่องวันแต่งงานได้เป็นยังไงบ้าง?"

"เอ่อ......"พูดถึงวันแต่งของตัวเอง ติรณากลับชะงักเอง"เรื่องนี้ยังไม่ได้ตกลงกัน"

วันแต่งงานต้องปรึกษาหารือด้วยกันทั้งสองครอบครัวเพื่อดูฤกษ์ ติรณารู้สึกยุ่งยาก

"ตกลงกันเร็วหน่อยเถอะ เธอก็อายุไม่น้อยแล้ว"รสิกาตบไหล่ของติรณา และน้ำเสียงคำพูดที่เต็มไปด้วยความจริงจัง

ติรณากลอกตาขาวใส่เธอ: "มาทางไหนไปทางนั้นเลย"

"สิ่งที่พี่รุ้งพูดเป็นความจริง พี่ติรณาพวกพี่สองคนอายุเท่ากัน ลูกของพี่รุ้งออกไปวิ่งได้แล้ว"นีรชาพูดอย่างยุ่งเรื่องคนอื่นโดยไม่กลัวบานปลาย

ประโยคนี้พูดแทงใจดำติรณา เธอทำท่าทางกระอักเลือด: "นี่แก"

ทิมทิมที่นั่งอยู่ข้างๆได้ยินทั้งสามคนพูดคุยกัน หันหน้ามองมาเป็นครั้งเป็นคราว ท่าทางเหมือนเรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับตัวเอง

หลายคนพูดคุยกัน เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วมาก นีรชาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจองที่นั่ง จากนั้นก็ขับรถมุ่งหน้าไปที่โรงแรมคอสโม

ระหว่างทาง รสิกานึกถึงกรานต์ เธอโทรหาเขาเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทางนี้

เธอลดความซับซ้อนของเรื่องราวทั้งหมดแล้วเล่าให้กับกรานต์รอบหนึ่ง หลังจากที่กรานต์ฟังแล้วก็ถามว่า: "ทิมทิมไม่เป็นไรใช่ไหม?"

"เขาไม่เป็นไร สบายดีมาก"รสิกาพูดอย่างแผ่วเบา"เรื่องราวในครั้งนี้ ขอโทษด้วย"

กรานต์ลาออกจากงานกลับมาเมืองเอเพื่อที่จะช่วยเธอ แต่ท้ายที่สุดกรานต์ก็ช่วยเหลืออะไรไม่ได้มากนัก สิ่งนี้ทำให้ในใจของรสิการู้สึกแย่

แม้ว่าเธอพูดได้ไม่ค่อยเคลียร์ แต่กรานต์ก็เข้าใจ

"คุณไม่ต้องขอโทษผมหรอก"เขากระตุกยิ้มเล็กน้อย ในเสียงหัวเราะมีแรงดึงดูดเล็กน้อย"ต่อให้ไม่มีเรื่องนี้ ผมก็จะกลับมาเมืองเออยู่แล้ว"

หลังจากที่กลับมากรานต์ได้ยินแม่ของตัวเองบอกว่าช่วงนี้สุขภาพของพ่อไม่ค่อยดี แต่กลับกัดฟันยืนกรานที่จะไม่บอกกับเขา

ถ้าเขารู้เรื่องเร็วหน่อย บางทีก็อาจจะกลับมาที่เมืองเอก่อนเรื่องนี้ซะอีก ดังนั้นเขาไม่ต้องการคำขอโทษจากรสิกา

อีกอย่าง หากครั้งนี้ไม่ใช่การแทรกแซงของตระกูลสุนทรอมรสกล จนทำให้ท่านเฉลิมสิทธิ์รู้สึกวิกฤตถึงกับทำเรื่องที่ขัดกับสามัญสำนึกออกมาได้

"รอฉันกลับไปที่เมืองเอแล้ว เลี้ยงข้าวเธอน่ะ"รสิกาทำได้เพียงใช้วิธีการแบบนี้มาแสดงคำขอโทษของตัวเอง"ยังมีคุณณัฐด้วย"

ได้ยินรสิกาจะเลี้ยงข้าวเขา กรานต์ก็รู้สึกดีใจ แต่พอได้ยินประโยคต่อท้ายว่าจะเลี้ยงข้าวณัฐด้วย เขาก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย และพูดขึ้นมาว่า: "ไม่ต้องเลี้ยงข้าวเขาหรอก เขายุ่งมาก"

"ต่อให้ยุ่งแค่ไหนก็ต้องมีเวลาทานข้าวน่ะ"รสิกาพูดด้วยรอยยิ้ม"ก็เอาตามนี้น่ะ ฉันกลับไปค่อยติดต่อกับเธอ"

"โอเค"กรานต์ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องพยักหน้าตกลง

รอหลังจากที่รสิกาวางสาย นีรชาถึงได้พูดอย่างเร้นลับว่า: "พี่รุ้ง พี่จะเลี้ยงข้าวใครเหรอ?"

"กรานต์"รสิกาพูด

"เลี้ยงข้าวเขาทำไม?"นีรชาถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เขาช่วยเหลือเรื่องราวในครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นด้านความรู้สึกหรือด้านเหตุผลก็ควรที่จะเลี้ยงข้าวเขา"รสิกาพูด พลางถอนหายใจเบาๆ

เธอรู้สึกว่าตัวเองติดค้างกรานต์ในครั้งนี้ยังชดใช้ไม่หมด

ติรณาที่ขับรถอยู่ด้านหน้าก็เหลือบมองรสิกาในกระจกแวบหนึ่ง และไม่ได้พูดอะไร

"ก็ใช่"นีรชาลูบจมูกของตัวเอง และพูด

บทสนทนานี้ก็ถูกลืมไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่มาถึงโรงแรมคอสโม ติรณาส่งมอบรถให้กับบริกรที่ไปจอดรถ ต่อจากนั้นก็เข้าไปในร้านอาหารด้วยกัน

บริกรในร้านอาหารรู้ว่าคนที่มานั้นเป็นน้องสาวของท่านประธาน ดังนั้นจึงดูแลเป็นพิเศษ หลังจากนั่งลง พนักงานเสิร์ฟก็ยื่นเมนูให้นีรชา ก็ถูกนีรชาส่งมอบให้กับรสิกาอีก

"พี่รุ้ง พี่สั่งเถอะ"นีรชาพูดอย่างยิ้มแย้ม

รสิกาไม่ได้เกรงใจ สั่งอาหารไม่กี่อย่าง ก็ยื่นเมนูอาหารให้กับพวกเขา

ติรณาดื่มไวน์ก่อนอาหาร และกระซิบว่า: "พวกเธอว่า เดี๋ยวถนิตจะมาหรือเปล่า?"