บทที่ 313 ยั่วยวนเธอ

หลังจากที่รสิกาออกจากลิฟต์ก็ตามหาห้อง 3608 และใช้เวลาไปประมาณสองนาทีถึงหาเจอ จะโทษก็โทษที่ว่าโรงแรมคอสโมใหญ่เกินไป

ในที่สุดก็เดินมาถึงหน้าประตู 3608 เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ต่อจากนั้นถึงได้ยกมือขึ้นเคาะประตู

หลังจากที่เคาะไปได้สักพักก็ไม่มีใครเปิดประตู รสิกาค่อนข้างแปลกใจ เธอเดินมาผิดเหรอ?

เธอก็เงยหน้าขึ้นมาอีกครั้งเพื่อยืนยันเบอร์ห้อง ก็ไม่ผิดนี่น่า

รสิกาลังเลสักครู่ จากนั้นเอื้อมมือไปจับที่ลูกบิดประตู การหยั่งเชิงนี้จึงพบว่าประตูไม่ได้ล็อกเลยด้วยซ้ำ

เธอผลักประตูเดินเข้าไปในทันที ในตอนแรกเธอก็ไม่ค่อยมั่นใจว่าใช่ที่นี่หรือเปล่า แต่ว่าเธอก็โล่งใจเมื่อเดินเข้ามาแล้วเห็นโทรศัพท์ของถนิตวางอยู่บนโต๊ะ

เพียงแต่ว่าสิ่งของของถนิตอยู่ แต่เขากลับไม่อยู่

ขณะที่รสิกากำลังคำคิดว่าตัวเองจะรอ หรือว่าจะไปดี ก็มีการเคลื่อนไหวในห้องน้ำดังมาอย่างกะทันหัน

มีเสียงน้ำไหลซู่ซ่า เหมือนมีคนกำลังอาบน้ำอยู่.......

ทันทีที่ความคิดนี้ปรากฏขึ้นในหัวของรสิกาเธอก็รีบโบกมือไล่ความคิดนี้ นี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย?

แต่ว่าถนิตก็จริงๆเลย รู้ว่าเธอจะมาทำยังต้องไปอาบน้ำด้วยเนี่ย.......ก่อนหน้านั้นไม่อาบดันมาอาบในเวลานี้

รสิกายืนอยู่ที่เดิม เสียงนั้นเหมือนกับมีเท้าตะเกียกตะกายพุ่งไปในหูของรสิกา ทำให้ใบหน้าของเธอเริ่มแดง

เธอรีบยกมือขึ้นตบหน้าของตัวเอง ทำให้ตัวเองสงบสติอารมณ์ลงมา จากนั้นเดินไปที่หน้าต่างแล้วเปิดหน้าต่างออก เมื่อลมภายนอกพัดเข้ามาเธอถึงได้รู้สึกว่าความกระสับกระส่ายในหัวใจสงบลง

หลังจากรอสักครู่ ในที่สุดเสียงน้ำในห้องน้ำก็หยุดลงสักที รสิการู้สึกว่าหูของตัวเองได้รับการช่วยเหลือแล้ว

ประตูห้องน้ำเปิดออก และชายหนุ่มในเสื้อคลุมอาบน้ำก็เดินออกมาจากข้างใน ตอนที่ฉันหันหน้ามองไป ก็เห็นถนิตที่เดินออกมาพร้อมกับผมที่เปียกปอนเข้าพอดี

เสื้อคลุมอาบน้ำบนร่างกายของเขาถูกผูกไว้อย่างหลวมๆ เผยให้เห็นกล้ามหน้าอกที่ขาวผ่องเซ็กซี่ หยดน้ำบนผมของเขาก็หยดลงบนตัวมากมาย และก็ค่อยๆเล็ดลอดเข้าไปในเสื้อคลุมอาบน้ำตามเนื้อสัมผัสของกล้ามเนื้อ

รสิกากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว ใครบอกว่าผู้หญิงมีเสน่ห์ยั่วยวน เธอรู้สึกว่าผู้ชายก็เซ็กซี่เป็นอย่างมากเหมือนกัน

"มาแล้วเหรอ"ถนิตเงยหน้าขึ้นถึงได้เห็นว่ารสิกาเข้ามาแล้ว เขากระตุกยิ้มเล็กน้อย"ล็อกประตูรึยัง?"

"ล็อกแล้ว......"รสิการู้สึกว่าสิ่งที่เขาถามไม่ได้มีปัญหาอะไร คนส่วนใหญ่เข้าพักในโรงแรมก็มักจะล็อกประตู

แต่เมื่อถามออกจากปากของถนิต โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลานี้เขายังแต่งตัวแบบนี้ รสิกามักจะรู้สึกว่าเขากำลังบอกเป็นนัยให้กับตัวเอง

"คุณจะคุยอะไร?"เพื่อให้ตัวเองใจเย็นลงมา เธอทำได้เพียงเบี่ยงประเด็น

"นั่งสิ"ถนิตไม่ตอบในทันที แต่ใช้คางชี้ไปที่โซฟา

รสิกาทำได้เพียงเดินไปที่นั่งลงที่โซฟา

ถนิตไปหาไดร์เป่าผมออกมา เป่าผมของตัวเองแห้งไปเล็กน้อยในไม่กี่นาที อย่างน้อยๆก็ไม่มีน้ำหยด

"เรื่องของลูกจัดการเรียบร้อยแล้ว"เขาวางไดร์เป่าผมกลับไปที่เดิม เดินไปทางรสิกาด้วย และท้ายที่สุดก็นั่งลงทางด้านซ้ายของรสิกา นั่งไขว่ห้าง ท่านั่งเหนื่อยหน่าย เอามือข้างหนึ่งท้าวหัวไว้ และมองดูเธอ

"จัดการเรียบร้อยแล้วเหรอ?"รสิกาค่อนข้างแปลกใจ"จัดการยังไง?"

ท่าทีของท่านเฉลิมสิทธิ์ก็แข็งกร้าวขนาดนั้นไม่นึกเลยว่าถนิตจะพูดโน้มน้าวเขาได้ ซึ่งทำให้รสิการู้สึกค่อนข้างแปลกใจ

"ให้ในสิ่งที่เขาต้องการกับเขา"ถนิตเอื้อมมือออกไปหยิบกล่องบุหรี่ขึ้นมาจากโต๊ะ จุดบุหรี่ม้วนหนึ่งคีบไว้บนระหว่างนิ้ว

"คุณ......ทำอะไรอีกเนี่ย?"ไม่รู้ว่าทำไม รสิกาได้ยินเขาบอกว่าให้ในสิ่งที่ท่านเฉลิมสิทธิ์ต้องการกับเขา ในใจของเธอก็มีลางสังหรณ์ไม่ดีเล็กน้อย

น่าจะเป็นเพราะว่าความเคยชินไปโดยธรรมชาติแล้วมั้ง