บทที่ 314 มนต์เสน่ห์ของห้อง

ตอนที่รสิกาอยู่ใกล้ชิดกับถนิตมากที่สุดก็เป็นการกอดของเมื่อคืนนี้ จะเหมือนกับตอนนี้ที่ทั้งจูบทั้งแตะเนื้อต้องตัวแบบนี้ได้อย่างไร?

การกระทำอย่างแรกที่เธอตั้งสติได้ก็คือต้องการหลบหลีกจากการจูบของถนิต แต่เรี่ยวแรงของเขามากเกินไป เธอไม่สามารถหลบหลีกได้เลย และมือของเขาที่เดิมทีลูบไล้เอวของเธออย่างอ่อนโยนก็ไม่รู้ว่าอ้อมมาแผ่นหลังของเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ แตะตะขอนั้น เพียงแค่บีบมือเบาๆ รสิกาก็รู้สึกว่ายกทรงที่บดบังตรงหน้าของตัวเองกระเด็นออกไป

บางทีเสียงนี้ของเธอดูเย้ายวนเกินไป จนทำให้ชายหนุ่มที่ตอนแรกตั้งใจจูบเธออยู่ก็หยุดการกระทำลงมา

ริมฝีปากเปียกของเขาแทบจะสัมผัสกับใบหูของเธอแล้วพูดว่า: "อยากเหรอ?"

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ความรู้สึกอับอายภายในใจของรสิกาก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วอีกครั้ง เธอผลักถนิตออกไปในทันที: "อยากกับผีนะสิ! ปล่อย!"

ถนิตยิ้มมุมปาก ถูกเธอผลักไปหลังโซฟาด้วยมือทั้งสอง แต่มือที่โอบกอดเธอกลับไม่ได้คลายลงแม้แต่น้อย

"ถนิต คุณบ้าไปแล้วหรือไง!"รสิกาหน้าแดงก่ำ ในดวงตาทั้งสองก็เขินอายและหลบหลีก"ฉันยังต้องลงไปข้างล่าง!"

ข้างล่างยังมีลูกมีติรณาพวกเขาอยู่ ถ้าลงไปช้าแล้วพวกเขาค้นพบว่าเธอมีอะไรผิดปกติต่อไปจะยืนเชิดหน้าชูตาอยู่ตรงหน้าของพวกเขาได้อย่างไร

"รู้แล้ว"ถนิตพูดอย่างแผ่วเบา"ผมก็ไม่ได้อยากทำอะไร คุณคิดมากไปแล้ว"

น้ำเสียงของเขานั้นกลับทำให้รสิกาเหมือนกับหญิงสาวแพรวพราวที่ต้องการเขา!

"ปล่อยฉัน!"รสิกาก็ผลักเขาอีกสองที ยังลุกขึ้นไม่ได้ ทำได้เพียงบีบคอของเขาด้วยมือทั้งสอง และขู่ว่า"ไม่ปล่อยมือฉันจะบีบคอคุณให้ตายเลยน่ะ!"

"นั่งสักพัก"ถนิตกอดเอวของเธอด้วยมือทั้งสองข้าง ตอนที่พูดสายตาก็เอาแต่มองที่ขอบเสื้อหน้าอกของเธออยู่ตลอด

รสิการู้สึกถึงสายตาของเขา ก้มหน้ามองแวบหนึ่ง ใบหน้าก็ร้อนผ่าวในทันที

เธอใส่เสื้อผ้าของติรณา หน้าอกของติรณาใหญ่กว่าเธอ เสื้อผ้าก็ย่อมต้องใหญ่กว่าไซซ์หนึ่ง แต่ผ่านการกระทำเมื่อกี้นี้ของถนิต เสื้อผ้าบนตัวของรสิกาก็หลุดลุ่ยลงมาตั้งนานแล้ว รวมทั้งชุดชั้นในก็ถูกถนิตปลดออกแล้ว ในขณะนี้หน้าอกของเธอเปิดเผยมาครึ่งหนึ่ง ปกปิดอยู่ในเสื้อผ้าครึ่งหนึ่ง สู้ไม่ปิดจะดีกว่า

รสิการีบปล่อยมือและจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ในขณะเดียวกันก็พลิกใส่ชุดชั้นในที่ปลดออกกลับเข้าไปใหม่

"ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็นมาก่อน"ถนิตมองดูการกระทำของเธอ และพูดประโยคหนึ่ง

รสิกาจ้องมองเขา: "หุบปาก!"

ผู้ชายคนนี้ยิ่งอยู่ยิ่งหน้าด้านมากขึ้นเรื่อยๆ

หลังจากทำทั้งหมดนี้เสร็จ รสิกาก็อยากจะลุกขึ้น แต่ถูกถนิตกดเอาไว้แน่นๆ

ไม่ใช่เป็นเด็กสาวไร้เดียงสาที่ไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน ตอนที่เธอสัมผัสได้ก็รู้ว่านั่นคืออะไร

"อย่าขยับ"น้ำเสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำแหบแห้ง ก็มีความต้องการเล็กน้อย"ถ้าขยับอีกผมก็รับรองไม่ได้ว่าจะไม่แตะต้องคุณ"

เมื่อได้ยินพูดนี้ รสิกาก็นั่งตัวตรงทันที ไม่ขยับเคลื่อนไหว

หลังจากที่เห็นว่าเธอไม่ขยับ ถนิตก็กางมือออกโยนบุหรี่ที่ดับลงภายใต้สถานการณ์ที่เร่งรีบก่อนหน้านี้เข้าไปในที่เขี่ยบุหรี่ สูดหายใจเข้าลึกๆ และประคองเอวของเธอไว้ก็ไม่ได้ขยับอีก

ทั้งสองคนก็เงียบลงมาแบบนี้ ในอากาศนอกเหนือจากความกำกวมเล็กน้อย และก็ทำอะไรไม่ถูก

"หลายปีมานี้คุณไม่มีผู้หญิงเลยสักคนเหรอ?"รสิกาเปล่งเสียงออกมา ทำลายความสงบ

"คุณอยากให้ผมมีเหรอ?"ถนิตเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง

รสิกาไม่พูดอะไร คำถามนี้ไม่ว่าจะตอบยังไงก็ไม่ถูกต้อง

"นอกจากคุณแล้ว ไม่มีใครทำให้ฒมีอารมณ์ได้"ถนิตเห็นว่าเธอไม่พูด ก็ถามเองตอบเอง

รสิกานิ่งไปครู่หนึ่ง มองดูเขาอย่างเฉื่อยชา

ท่าทางของเธอทำให้ถนิตรู้สึกว่าส่วนล่างของตัวเองแข็งมากยิ่งขึ้น ความปวดหนึบของแกนกายทำให้เขามีความคิดอย่างหนึ่งอยากจะกดหญิงสาวคนนี้อยู่ใต้ร่างแล้วมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันอย่างหนักหน่วง