บทที่ 315 ฉันส่งเธอกลับไป

ถนิตเหมือนกับรู้ว่าทางนั้นเกิดเรื่องอะไรขึ้น และพูดขึ้นมาว่า: "ผมส่งคุณกลับไป"

"ไม่ต้อง ฉันนั่งแท็กซี่ไปเองได้ ที่นี่สะดวกมาก"ได้ยินว่าเขาจะไปส่งตัวเอง ปฏิกิริยาแรกของรสิกาก็คือปฏิเสธ

หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในห้องพักของโรงแรมเมื่อกี้นี้ เธอรู้สึกว่าถนิตอันตรายเกินไป อย่างน้อยๆก็อันตรายมากสำหรับเธอในตอนนี้ ทำให้เธอไม่กล้าเข้าใกล้ และก็ไม่สามารถมีการกระทำอะไรที่ใกล้ชิดกับเขาได้อีก

ตัวอย่างเช่นการส่งเธอกลับบ้านเป็นต้น

ถนิตไม่ได้พูดอะไร รสิกาคิดว่าเขาตกลง แต่คาดไม่ถึงว่าหลังจากที่เข้าไปในลิฟต์ เธอกดชั้นหนึ่ง ถนิตกลับกดชั้นหนึ่งทิ้งแล้วกดชั้น G

รสิกามองดูการกระทำของเขา กะพริบตา: "คุณกำลังทำอะไร?"

"ผมส่งคุณกลับไป"เขายังคงพูดห้าคำนั้น

รสิกาหมดหนทาง ก็รู้ว่าไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงเรื่องที่เขาตัดสินใจได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เป็นไปความต้องการของเขา

หลังจากที่ขึ้นรถ รสิกาค้นหาข้อความสนทนาในแอปพลิเคชันโทรศัพท์ หลังจากที่ลบข้อความที่ไม่จำเป็นออกไป ก็เหลือเพียงแต่ที่อีฟส่งมา

เธอถามไถ่ว่าช่วงนี้รสิกาว่างไหม

รสิกาคิดๆดู ตอบกลับไปหาเธอ

อาจจะยุ่งนิดหน่อย ทำไมเหรอ?

แอบคิดในใจว่าอีฟเป็นดาราดัง น่าจะยุ่งมาก เธอส่งข้อความนี้เสร็จก็กำลังที่จะออกจากหน้าสนทนา แต่นิ้วยังไม่ได้กดลงไปก็เห็นอีกฝ่ายกำลังพิมพ์เด้งขึ้นมาที่มุมซ้าย นิ้วมือของเธอหยุดกะทันหัน

ไม่นานข้อความของอีฟก็ส่งกลับมา:เดี๋ยวฉันจะเข้ากองไปถ่ายทำละคร ไม่รู้ว่าจะได้ออกมาเมื่อไหร่ ดังนั้นก่อนหน้าที่จะไปอยากเจอเธอก่อน

รสิกายกยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า:วันมะรืนนี้นัดเวลาได้มั้ย? ตอนนี้ฉันอยู่เมืองซี กลับไปพรุ่งนี้

ได้

อีฟก็ไม่ได้ถามว่าเธอกลับมาที่เมืองซีทำไม นี่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของรสิกา

จะว่าไประหว่างเธอกับรสิกาไม่ได้มีเวลาอยู่ร่วมกันมากนัก แต่เพียงไม่กี่ครั้งที่ก็ทำให้พวกเขารู้จักอีกฝ่ายมากพอแล้ว ดังนั้นแม้ว่าในสถานการณ์ที่ไม่ได้เจอกันบ่อยนัก พวกเธอก็กลายเป็นเพื่อนกันแล้ว

......

กลับถึงบ้านของติรณานีรชาก็กลับไปแล้ว มีเพียงติรณากับทิมทิมอยู่บ้าน

"เฮ้ย กลับมาแล้วเหรอ"ติรณาเห็นรสิกาเปิดประตูเข้ามา หัวเราะและหยอกล้อประโยคหนึ่ง"ไม่คุยกันนานหน่อยเหรอ?"

ทิมทิมกำลังเล่นคอมพิวเตอร์อยู่ในห้อง ห้องรับแขกมีเพียงติรณาอยู่ ไม่เช่นนั้นเธอก็ไม่มีทางถามแบบนี้

รสิกาเดินเข้าไป กลอกตาขาวใส่เธอ: "อย่าเดามั่วๆ"

"ฉันไม่ได้เดาอะไรมั่วๆน่ะ"ติรณาทำเสียงจุ๊ๆ"เธอดูปากของเธอสิ"

รสิกานิ่งไป หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่องดูโดยไม่รู้ตัว แต่ยังไม่ทันได้ส่องก็เห็นรอยยิ้มได้ใจบนใบหน้าของติรณา

เธอรู้ทันทีว่าตัวเองถูกเล่นงานเข้าแล้ว

"ว่างมากสินะเธอ"เธอเดินเข้าไปนั่งลง หยิกเธออย่างไม่สบอารมณ์

"ฉันก็คำนึงถึงความสุขของเธอไม่ใช่เหรอ"ติรณาก็ไม่ได้หลบ"เธอก็ต้องหาใหม่ไม่ช้าก็เร็ว หน้าตาสวยมากขนาดนี้ หรือว่าจะอยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตจริงๆเหรอ"

ตลอดชีวิตคำนี้ยาวไกลเกินไป แม้แต่รสิกาก็ไม่กล้าคิด

"เรื่องในอนาคตค่อยว่ากันทีหลัง"รสิกาพูด

"รอต่อไปมันก็ไม่มีของดีแล้ว"ติรณาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง

"ฉันค้นพบว่าเธอดูเหมือนคนคนหนึ่งมาก"รสิกามองดูเธอแล้วพูด

"ใครเหรอ?"ติรณากะพริบตาอย่างมีความหวัง

รสิกายิ้มเล็กน้อย: "แม่ของฉัน"

ติรณา: "......ฉันคลอดลูกสาวโตเท่าเธอไม่ได้หรอกน่ะ"

"เอาล่ะ ฉันรู้ว่าฉันต้องทำยังไงกับเรื่องของฉัน เธอไม่ต้องเป็นห่วง"รสิกาหยิบอมยิ้มบนโต๊ะขึ้นมา นั่นเป็นสิ่งที่นีรชาเอามาให้ทิมทิมก่อนหน้านี้ ทิมทิมไม่ทานลูกอม และวางอยู่บนโต๊ะไม่มีใครกินด้วย