บทที่ 316 ทานข้าวกับเพื่อน

เนื่องจากครั้งก่อนที่ทั้งสองคนพบหน้ากันถูกปาปารัสซี่ถ่ายรูป ดังนั้นครั้งนี้สถานที่ที่อีฟเลือกจึงปลอดภัยลึกลับอย่างแน่นอน

ตอนที่รสิกามาถึงข้างนอกก็มืดเสียแล้ว เธอพาทิมทิมเดินเข้าไปในร้าน บรรยากาศในร้านเงียบสงบ แม้แต่ร้านอาหารแห่งนี้ก็อยู่ในตรอกซอยที่ไม่ได้สะดุดตาคน ถ้าไม่หาดีๆก็หาที่นี่ไม่เจอเลยด้วยซ้ำ รสิกากำลังคิดอยู่ว่าร้านของพวกเขาทำธุรกิจกันอย่างไร?

"สวัสดีครับ"เธอเพิ่งจะเดินเข้ามาก็มีบริกรเดินเข้ามาทักทายอย่างกระตือรือร้น"มากันกี่ท่านครับ?"

"มีเพื่อนมาถึงแล้วค่ะ"รสิกายิ้มเล็กน้อย"คุณอีฟ"

"อ๋อครับ เพื่อนของคุณอีฟ เชิญตามผมมาครับ"บริกรพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้าใจ และนำพารสิกาเดินเข้าไปข้างใน

โครงสร้างของร้านแห่งนี้ก็แปลกประหลาดมากเช่นกัน ร้านอาหารของคนอื่นอยู่ด้านหน้า กลัวว่าคนอื่นจะมองไม่เห็น แต่พวกเขากลับปิดให้มิดชิดแล้วมิดชิดอีก ไปร้านอาหารยังต้องเดินอ้อมทางเดินที่ยาวไกลจึงจะถึง

ดูเหมือนจะสังเกตเห็นว่ารสิกาจะมึนงงเกี่ยวกับสถานที่นี่ บริกรอธิบายด้วยรอยยิ้มว่า: "ลูกค้าที่มาทางเรานี้ก็เป็นพวกลูกค้าประจำ และลูกค้าให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัว นี่ก็เป็นเหตุผลที่ร้านของเราเลือกอยู่ที่นี่"

"ที่แท้เป็นแบบนี้นี่เอง"รสิกาเข้าใจในทันที ต้องยอมรับว่า อยู่ข้างในนี้ นอกจากปาปารัสซี่ที่มีความสามารถในการหลบหนีฟ้าดินได้ ไม่เช่นนั้นไม่สามารถถ่ายอะไรได้เลยจริงๆ

ขณะที่พูดกัน พวกเขาได้เดินลอดผ่านทางเดินหยุดอยู่ที่หน้าประตูร้านอาหารแล้ว

"เชิญเข้าไปเถอะครับ"บริกรไม่ได้เข้าไปด้วย ยืนอยู่หน้าประตูท่าทางเชิญให้กับรสิกา

"ขอบคุณค่ะ"รสิกาขอบคุณ ต่อจากนั้นจูงมือทิมทิมเดินเข้าไป

ในร้านอาหารไม่ใหญ่มาก แต่การตกแต่งทุกประเภททำให้ผู้คนรู้สึกเงียบสงบมาก

และอีฟนั่งอยู่หน้าโต๊ะริมหน้าต่าง เมื่อเห็นพวกเขาเข้ามา ก็ลุกขึ้นพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "มาแล้วเหรอ"

"รอนานแล้ว"รสิกายิ้มเล็กน้อย"นี่คือลูกชายของฉัน ทิมทิม ทิมทิม เรียกคุณน้าอีฟสิ"

"สวัสดีครับคุณน้าอีฟ" ทิมทิมเรียกอย่างเชื่อฟัง

"ช่างเป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ"สุดท้ายแล้วอีฟก็เป็นผู้หญิง เมื่อเห็นทิมทิมอดไม่ได้มีความรักใคร่เอ็นดู เธอหยิบของขวัญที่ตัวเองได้เตรียมไว้ตั้งนานออกมามอบให้กับเขา"นี่เป็นของที่เพื่อนเอากลับมาจากอเมริกามาให้น้า ให้ทิมทิมน่ะ"

มันเป็นหุ่นฟิกเกอร์จากหนังเรื่องเรื่องหนึ่ง ทันทีที่ทิมทิมเห็นดวงตาก็เปล่งประกายอย่างช่วยไม่ได้: "ขอบคุณน้าอีฟครับ!"

เมื่อเห็นเขาดีใจมากเช่นนี้ อีฟก็ยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

"สิ้นเปลืองแล้ว"รสิกาพูดกับอีฟ

"ไม่เท่าไหร่เอง"อีฟยิ้มเล็กน้อย ต่อจากนั้นก็เชิญทั้งสองคนนั่งลง

เชฟของร้านนี้ฝีมือดีมาก และทำอาหารได้ไม่แย่ไปกว่าเชฟของร้านอาหารมิชลิน

ทิมทิมทานข้าวเร็วมาก หลังจากที่ทานหมดก็หยิบหุ่นฟิกเกอร์ขึ้นมาเล่นมองซ้ายมองขวา เล่นได้สักพักก็ลุกขึ้นเดินไปเล่นที่โซฟาอีกฝั่งของร้านอาหาร ให้โอกาสรสิกาและอีฟได้คุยกัน

"เด็กคนนี้รู้เรื่องรู้ราวจริงๆ"อีฟมองดูทิมทิม ด้วยสีหน้าชื่นชม

"เด็กฉลาดแค่นั้นเอง"รสิกายิ้มเล็กน้อย

"ครั้งนี้เธอกลับไปทำอะไรที่เมืองซี?"อีฟถาม

"เรื่องของลูก"พูดถึงเรื่องนี้ รสิกาก็ปวดหัว ยังดีที่ผ่านไปแล้ว"วัชรเดชานนท์ต้องการแย่งสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูกกับฉัน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของอีฟก็เปลี่ยนไป: "แล้วยังไงต่อ?"

"ระหว่างนั้นเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นเล็กน้อย แต่ว่าตอนนี้จัดการได้อย่างราบรื่นแล้ว ตระกูลวัชรเดชานนท์ไม่มีทางแย่งกับฉันอีกแล้ว"

"งั้นก็ดี"อีฟถอนหายใจด้วยความโล่งอก"แต่ว่า ทิมทิมน่ารักขนาดนี้ ถ้าเป็นฉันน่ะฉันก็จะทวงเขาคืนกลับมา"

"ลูกของคนอื่นมองดูก็น่ารัก"รสิกาพูดด้วยรอยยิ้ม

อันที่จริงเด็กๆก็เหมือนกันหมดเมื่อยังเป็นเด็ก ซุกซนมาก รสิกาเพียงแค่เก็บซ่อนอารมณ์ของตัวเองได้ค่อนข้างดีเท่านั้นเอง

อีฟยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร