บทที่ 317 นอนกับฉัน

ถ้าจะลองชุดไปที่บริษัทลองเขาก็ได้นี่น่า ถึงยังไงห้องทำงานของเขาคงจะมีห้องพักอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นก็สะดวกด้วย ทำไมเขาต้องให้เธอมาที่บ้านของเขาด้วย? ไม่รู้สึกยุ่งยากเหรอ???

รสิกายืนครุ่นคิดอยู่ที่หน้าประตูสักพัก ในหัวก็มีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา

เธอรีบส่ายหัวระงับความคิดไม่ดีนั้น จากนั้นสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ยกมือขึ้นเคาะประตู

ไม่ว่ายังไงก็ตามถนิตก็นับได้ว่าเป็นสุภาพบุรุษ ไม่มีทางฝืนบังคับใจคนอื่น ไม่อย่างนั้นอยู่ที่เมืองซีในวันนั้นคงไม่มีทางปล่อยรสิการอดไปอย่างนั้น

หลังจากที่รสิกาคิดๆดูแล้ว รู้สึกว่าตัวเองยังคงเชื่อมั่นในตัวของถนิตได้

ไม่นานหลังจากที่เคาะประตูก็มีการเคลื่อนไหวภายในดังมา ประตูถูกเปิดออก ถนิตเหมือนกับเพิ่งตื่นขึ้นมา ผมยุ่งเหยินเล็กน้อย ใบหน้าเหนื่อยเพลีย สีหน้าที่เดิมทีขาวผ่องตอนนี้ก็ดูเหมือนจะซีดเซียวมากกว่า

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?"มองดูท่าทางของเขา รสิกาอดขมวดคิ้วไม่ได้

"เปล่า"ถนิตลูบหน้าผาก ต่อจากนั้นหันกลับมาหยิบรองเท้าแตะผู้หญิงคู่หนึ่งออกจากตู้เก็บรองเท้า "เข้ามาเถอะ"

ในบ้านของผู้ชายอย่างเขามีรองเท้าแตะผู้หญิงด้วย ซึ่งทำให้ในใจของรสิกาหงุดหงิดเล็กน้อย บางทีผู้หญิงคนอื่นก็อาจจะเคยสวมใส่รองเท้าคู่นี้มาก่อนก็ได้

เธอเป็นโรครักความสะอาด สิ่งของที่ผู้หญิงคนอื่นเคยใช้แล้วเธอไม่อยากใช้ซ้ำ ดังนั้นก็ยืนอยู่ที่ทางเข้าไม่ขยับเขยื้อน

ถนิตเดินไปได้สองก้าวเห็นรสิกายังยืนอยู่ที่ทางเข้าไม่ขยับเขยื้อน จึงหยุดลงมามองดูเธอ: "เป็นอะไรไป?"

"รองเท้าแตะนี้......"รสิกามองดูรองเท้าแตะสีชมพูอ่อนหวานมากคู่นั้นที่ข้างๆขา ใบหน้าเผยให้เห็นสีหน้าไม่ค่อยสู้ดี

"คุณไม่ชอบเหรอ?"ถนิตขมวดคิ้ว "พนักงานในซูเปอร์มาร์เก็ตบอกว่า ผู้หญิงก็ชอบสีชมพูกัน"

"ฉันไม่ชอบสีชมพู"รสิกาพูดขึ้นมาอย่างเฉื่อยชา "นี่คุณซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตเหรอ?"

"อือ......."ถนิตนวดขมับ ทำได้เพียงเดินเข้ามา หยิบรองเท้าแตะชายอีกคู่หนึ่งออกจากในตู้เก็บรองเท้า ของใหม่เอี่ยม แต่ว่าใหญ่เล็กน้อย "ไม่ชอบสีชมพู ใส่ของผมไปก่อน"

ถนิตคิดว่าเธอไม่ชอบสีชมพู แต่อันที่จริงไม่รู้ว่ารสิกาเพียงแค่คิดว่านี่เป็นของที่คนอื่นเคยใส่

"รองเท้าคู่นี้คุณซื้อมาเมื่อไหร่?"รสิกาถามหยั่งเชิง

"หนึ่งชั่วโมงก่อน"ถนิตพูดขึ้นมาว่า "คุณจะเอาไปคืน?"

หนึ่งชั่วโมงก่อน นั่นก็หมายความว่ารองเท้าแตะนี้ตั้งใจซื้อมาให้เธอ

รสิกาอดไม่ได้ที่จะยกมุมปากยิ้มเล็กน้อย: "ช่างเถอะ ใส่นี้ไปก่อนก็ได้ รองเท้าของคุณใหญ่เกินไป ฉันใส่ไม่ได้"

เธอพูดแล้ว ถอดรองเท้าของตัวเองด้วยการกระทำที่คล่องแคล่วมาก เปลี่ยนใส่รองเท้าแตะ ต่อจากนั้นวางรองเท้าของตัวเองอยู่ข้างๆอย่างเป็นระเบียนเรียบร้อย

ถนิตมองดูการกระทำของเธอ หัวเราะขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ แล้วก็เปิดตู้เก็บรองเท้าและเก็บรองเท้าแตะที่หยิบออกมาเข้าไป

ตอนที่เขาเปิดตู้รสิกาเห็นว่าเหมือนจะมีรองเท้าแตะเด็กสีน้ำเงินอยู่ข้างในคู่หนึ่ง......

สายตาของเธอของเศร้าหมอง หลังจากที่ปิดประตูตู้ ถึงได้ดึงสติกลับมาได้

"มีอะไรหรือเปล่า?"ถนิตเห็นเธอจ้องมองตู้เก็บรองเท้าอยู่ตลอด และถามอย่างแปลกใจ

"ไม่มีอะไรหรอก"รสิกาละสายตากลับมา มองไปในดวงตาของถนิตที่มีความอ่อนโยนเล็กน้อย"คุณดูเหนื่อยมากน่ะ"

"โรงแรมจะเปิดอย่างเป็นทางการวันมะรืนนี้ งานค่อนข้างเยอะ หลายวันนี้นอนดึก"ตอนที่เขาพูดประโยคนี้ยังคงมีเส้นเลือดฝอยในดวงตา และใต้เปลือกตาก็หมองคล้ำ

รสิกาก็ค่อนข้างเห็นใจเขา โดยไม่มีเหตุผล

คนภายนอกเห็นแค่เพียงภาพภายนอกที่เขาแสดงออกมา แต่กลับไม่มีใครเห็นภาพการทำงานหนักที่เขาทุ่มเทเสียสละอยู่เบื้องหลัง

"คุณรีบไปลองชุดเถอะ ลองเสร็จก็จะได้พักผ่อน"รสิกายื่นชุดที่ถืออยู่ในมือให้กับถนิต และพูด

"คุณนั่งตามสบาย มีน้ำผลไม้อยู่บนโต๊ะ"ถนิตก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่อธิบายประโยคหนึ่ง ต่อจากนั้นหยิบชุดเข้าไปในห้อง

หลังจากที่เขาเข้าไปรสิกาถึงมีโอกาสได้มองดูบ้านหลังนี้