บทที่ 318 นีรชามาแล้ว

รสิกาไม่ได้อยู่ที่บ้านของถนิตเป็นเวลานานมากเท่าไหร่ หลังจากที่เขานอนหลับได้สักพักเธอก็ลุกขึ้นออกไป

หลักฐานเพียงอย่างเดียวที่ยืนยันได้ว่าเธอเคยมาก็มีเพียงแต่ชุดสูทนั้น

ตอนที่รสิกากลับมาถึงบริษัทก็ห้าโมงเย็นแล้ว

"เรียบร้อยแล้วเหรอ?" อดิภาเห็นเธอกลับมา ถามด้วยรอยยิ้ม

"อือ ไม่มีปัญหาอะไร"รสิกาพยักหน้า

"งั้นก็ดี"

เห็นท่าทางของรสิกาค่อนข้างเหนื่อย อดิภาก็ไม่ได้เซ้าซี้พูดอะไรกับเธอมากนัก พูดไม่กี่คำก็ให้เธอกลับไปที่ห้องทำงาน

รสิกากลับถึงห้องทำงานของตัวเอง ทิมทิมยังนั่งอยู่บนโซฟา และเล่นแท็บเล็ตในมืออยู่

ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อมองดูทิมทิมรสิกาก็นึกถึงรองเท้าแตะคู่นั้นที่ถนิตเตรียมไว้ให้

ในใจของถนิต บางทีอาจจะ......รอคอยทิมทิมอยู่ก็ได้

เพียงแต่ว่าความขัดแย้งระหว่างทั้งสองคนนี้ ไม่ใช่ว่ารสิกาบอกว่าคลี่คลายได้ก็คลี่คลายไปได้เลย

ทิมทิมดูเหมือนจะรู้สึกได้ว่ารสิกากำลังมองดูตัวเองอยู่ เขาเงยหน้าขึ้นมองรสิกา และยิ้มแย้ม: "แม่ครับ"

"กำลังดูอะไรอยู่จ๊ะ"รสิกาละทิ้งความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวของตัวเองไป และเดินไปทางเขา

"การ์ตูนแอนิเมชันครับ"ทิมทิมขยับไปข้างๆเว้นที่ว่างให้กับรสิกา

ตอนที่รสิกานั่งลงกำลังจะดูกับเขา โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกง ด้านบนมีชื่อของนีรชาโชว์อยู่

รสิกาเดาว่าเธอน่าจะโทรมาเพราะเรื่องของวันมะรืนนี้ เธอบอกกล่าวกับทิมทิม จากนั้นลุกขึ้นเดินไปรับสายที่ริมหน้าต่าง

"พี่รุ้ง!"เสียงของนีรชาดังขึ้นมาทันทีที่รับสายโทรศัพท์"พรุ่งนี้ฉันจะไปที่เมืองเอ!"

"พรุ่งนี้มาถึงกี่โมง?"รสิกายิ้มขึ้นมา"ฉันไปรับเธอ"

"บ่ายสองถึง"นีรชาพูดด้วยรอยยิ้ม"นอนที่บ้านพี่ได้มั้ย?"

"ได้สิ"รสิกาพูด"เธอนอนกับฉันได้"

"โอเค!"นีรชาพูดอย่างร่าเริง"ฉันก็ไม่ไปนอนกับพี่ชายของฉันแล้ว วันหนึ่งๆเขาก็ไม่อยู่บ้านฉันอยู่คนเดียวน่าเบื่อจะตาย"

โรงแรมเพิ่งจะเปิดถนิตคงจะยุ่งเป็นอย่างมากแน่ๆ ต่อให้นีรชาไปอยู่ก็คงต้องอยู่ในบ้านหลังใหญ่อย่างนั้นคนเดียว สู้อยู่กับรสิกายังจะดีกว่า

"พรุ่งนี้อยากกินอะไรมั้ย? เดี๋ยวเลิกงานพี่จะไปซื้อ"รสิกาพูดอย่างอ่อนโยน

"อะไรก็ได้ค่ะ ขอแค่พี่เป็นคนทำก็พอ!"นีรชาเลือกกิน อีกอย่างนะ เธอไม่ได้ทานฝีมือของรสิกามาหลายปีแล้ว

"งั้นก็ได้"รสิกาพยักหน้าพูด

"ตอนแรกอยากจะชวนอาจารย์มาด้วยกันอยู่หรอกนะ แต่เขามีธุระ"พูดถึงบรู๊ค ในน้ำเสียงของนีรชามีความหดหู่เล็กน้อย

รสิกายิ้มเล็กน้อย: "พวกเธอสองคนก้าวหน้าไปถึงไหนแล้ว?"

"ไม่ถึงไหนหรอก......"นีรชาทำปากแบะ"เขายังคงทำเหมือนกับว่าฉันเป็นเด็ก ก็ไม่ดูว่ามีเด็กอายุยี่สิบห้าปีที่ไหนกัน"

"วันหลังฉันมีโอกาสเจอเขา ช่วยเธอสืบดูไหม"รสิกาพูดด้วยรอยยิ้ม

"โอเค!"น้ำเสียงของนีรชาสูงดังขึ้น"พี่พูดแล้ว อย่าลืมน่ะ!"

ดูเหมือนว่าเธอจะชอบบรู๊คจริงๆ ผ่านมาหลายแล้วก็ยังมีใจให้กับเขาคนเดียว

"แม่ครับ คุณอานีจะมาเหรอครับ?"หลังจากที่ทิมทิมเห็นรสิกาวางสาย ถามประโยคหนึ่ง

"อือ พรุ่งนี้พวกเราไปรับเธอกัน"รสิกาเดินไปนั่งลงที่ข้างกายของเขา"ต้องยืมรถของน้าอดิภาของลูกอีกแล้ว"