บทที่ 319 พิธีเปิดกิจการ

"ไปสิครับ" ทิมทิมไม่ได้แสดงสีหน้าไม่มีความสุขอะไร เพียงแต่ยื่นมือออกไปแล้วดึงมือนีรชาลงมา และจับไว้ในมือ

"ดีมาก!"นีรชาส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมา"พี่รุ้ง งั้นพรุ่งนี้ฉันก็จะพาทิมทิมไปด้วย!"

"ได้"ตอนที่ตอบ รสิกามองดูทิมทิมแวบหนึ่ง และไม่ค่อยเข้าใจว่าเขาตกลงไปได้อย่างไร

ทิมทิมไม่ชอบถนิตไม่ใช่เหรอ?

หลังจากที่กลับถึงบ้าน นีรชาวางของลง หยิบเสื้อผ้าไปอาบน้ำ หลังจากชำระล้างเหงื่อออกจากร่างกายแล้วถึงได้นอนลงบนโซฟา และถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก: "ทำไมฤดูร้อนนี้ไม่หมดไปสักทีน่ะ ร้อนจะตายอยู่แล้ว"

"รออีกหนึ่งเดือน"รสิกาพูดด้วยรอยยิ้ม

"อีกตั้งหนึ่งเดือนเลยเหรอ......."นีรชามุ่ยปาก

รสิกายื่นน้ำมะนาวแช่เย็นหนึ่งแก้วให้เธอ

นีรชาดื่มคำหนึ่ง ต่อจากนั้นหยิบโทรศัพท์ออกมาส่งข้อความให้กับถนิตบอกว่าตัวเองถึงแล้ว

แรกเริ่มเดิมทีที่ส่งข้อความไปคือไม่อยากให้เขาเป็นห่วง แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีเขาก็โทรมา

"ถึงแล้วเหรอ?"ทันทีที่รับสาย น้ำเสียงของถนิตดังมา

"ถึงแล้ว อยู่บ้านของพี่รุ้ง"นีรชาบอก

"พรุ่งนี้พี่ไปรับแก?"

"ไม่ต้องหรอก"นีรชาจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเป้าหมายของเขาคืออะไร แต่ทางเขานั้นอยู่ไกลจากที่นี่มาก ให้เขามาก็ทำให้เขาเสียเวลาพักผ่อนอีกไม่ใช่หรอกเหรอ"พรุ่งนี้ฉันจะนั่งแท็กซี่ไปกับทิมทิม"

"ทิมทิม?"ได้ยินชื่อของทิมทิม ถนิตก็นิ่งอึ้งไปในทันที

"คาดไม่ถึงล่ะสิ"นีรชาหัวเราะอย่างได้ใจ และถือโอกาสมองทิมทิมที่นั่งอยู่ข้างกาย

"อือ คาดไม่ถึง"เหมือนกับรสิกา ถนิตก็กำลังสงสัยว่าทำไมทิมทิมถึงตอบตกลงที่จะมาร่วมพิธีเปิดกิจการด้วย?

ก็บอกแล้วว่าจิตใจเด็กเดาได้ง่าย เพราะว่าพวกเขาคิดอะไรก็แสดงออกมาบนใบหน้า

แต่ว่าทางทิมทิมนี้กลับตรงกันข้ามกัน

หลายครั้งที่ในใจของรสิกาคิดเรื่องอะไรอยู่ ทิมทิมก็คาดเดาออกมาได้ แต่ในใจของเขากำลังคิดอะไรอยู่รสิกากลับไม่เคยรู้มาก่อน นอกจากว่าเขาจะเป็นคนยอมบอกคุณเอง

ก็ยกตัวอย่างเช่นเขามักจะดูการ์ตูนแอนิเมชันหรือว่าละครซีรีส์ในแท็บเล็ต แต่หลายครั้งที่รสิกาอยู่กับเขา กลับมักจะเห็นนิ้วมือของเขาจิ้มอะไรบนหน้าจอ เหมือนกำลังคุยกับใคร และไม่ได้ดูทีวี

รสิกาก็กลับไปบันทึกที่เขาเข้าสู่ระบบเป็นครั้งคราว แต่ทุกครั้งก็พบว่าร่องรอยการเข้าสู่ระบบถูกเขาลบทิ้ง แม้แต่บันทึกการท่องเว็บก็ถูกลบทิ้งอย่างหมดจด

หลายครั้งว่ากันว่าไม่มีร่องรอยก็แปลว่าเป็นร่องรอยที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งเหมาะมากที่จะใช้อธิบายเกี่ยวกับทิมทิม

รสิกาเป็นห่วงอยู่เสมอว่าเขาจะคบหาเพื่อนที่ไม่ดี

แต่ทุกครั้งที่รสิกาถามเขา เขาก็มักจะหาเรื่องอื่นเพื่อเลี่ยงคำถามของเธอได้เสมอ

และความผิดปกติแบบนี้ของทิมทิมก็เพิ่งจะปรากฏขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เอง

"คิดอะไรอยู่น่ะ?"หลังจากที่นีรชาวางสายไปเห็นรสิกาทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่ ไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ หล่อนใช้ไหล่ชนเธอ และถาม

"ไม่มีอะไรหรอก"ถูกนีรชาชนแบบนี้รสิกาถึงได้ตั้งสติได้"หิวรึยัง?"

"ยังเลย"นีรชาส่ายหัว

"งั้นก็อีกสักพักค่อยทำอาหาร"

"โอเค"นีรชาไม่มีข้อโต้แย้ง

รสิกามองดูทิมทิม พบว่าเขายังคงเล่นเกมแท็บเล็ตในมือ เป็น Anipopที่เห็นบ่อยมาก ท่าทางเล่นได้มีความสุขมาก

ก็เป็นลักษณะของเด็กคนหนึ่งอย่างชัดเจน

รสิกาส่ายหน้า บางทีเธออาจจะคิดมากไป