บทที่ 320 คำขอบคุณของเขา

หลังจากออกจากห้องชุด ชัยเดชมองดูแผ่นหลังของถนิต ลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ไล่ตามไป

"เฮ้ย นายคืนตระกูลวัชรเดชานนท์กลับไปจริงๆเหรอ?"ข้างหลังยังมีกรรมการต่างๆตามอยู่ ดังนั้นตอนที่ชัยเดชพูดน้ำเสียงก็เบามาก

"อือ"ถนิตเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงข้างหนึ่ง และตอบรับอย่างราบเรียบ

"เป็นลูกผู้ชายจริงๆ"ชัยเดชตบไหล่เขา"ตอนนั้นทุ่มเทความพยายามไปมากเท่าไหร่ นายบอกว่าคืนก็คืน ดูเหมือนว่าผ่านไปหลายปีแล้ว หัวใจของนายก็ไม่ได้เปลี่ยนไป"

ชัยเดชรู้อยู่แล้วว่าถนิตทำเช่นนี้ก็ทำเพื่อรสิกา แต่เขายังไม่รู้เรื่องที่ทิมทิมโดนท่านเฉลิมสิทธิ์ลักพาตัวไปในตอนนั้น

ถนิตมองเห็นแจ็คเดินเข้ามาหา จึงพูดกับชัยเดชว่า: "นายพากรรมการลงไปก่อนเถอะ"

"ฉันพาลงไปเหรอ? นายล่ะ?"

"นีรชากับลูกมาแล้ว ฉันไปดูหน่อย"ถนิตพูด

"ลูก?"ชัยเดชนิ่งไปครู่หนึ่ง"ลูกของรสิกา? ลูกชายของนายเหรอ?"

"อือ"ถนิตพยักหน้า

"ฉันจะไปด้วย ฉันยังไม่ได้เจอหน้าเด็กนั่นเลยน่ะ"ชัยเดชพูด หันกลับมาพูดขอโทษกรรมการที่อยู่ข้างหลังว่าตัวเองมีธุระต้องไปทำ ต่อจากนั้นก็ส่งแจ็คที่มาถึงตรงหน้าให้ลงไปพร้อมกับกรรมการ

แจ็คมองดูแผ่นของชัยเดชที่จากไป จู่ๆเขาก็เริ่มเห็นด้วยกับคำพูดของนีรชาในลิฟต์เมื่อกี้นี้แล้ว

ในห้อง นีรชาหยิบขนมจำนวนมากมายจากกองอาหารที่เตรียมไว้แล้วยัดใส่ในมือของทิมทิม: "กินขนมสิ ไม่ต้องเกรงใจ"

ทิมทิมมองดูขนมกำหนึ่งในมือของตัวเอง แล้ววางกลับอย่างเงียบๆ: "ผมไม่กินขนม"

"ไม่กินเหรอ?"นีรชานิ่งไป หลังจากที่ตั้งสติได้ และพูดอย่างจริงจังมากๆว่า"มีเด็กที่ไหนไม่กินขนมกัน? ตอนเด็กๆไม่กินขนมเป็นเรื่องน่าเสียใจ!"

ทิมทิมกลอกตาใส่เธอแวบหนึ่ง และหยิบน้ำผลไม้ขึ้นมาอย่างเงียบๆ

เมื่อนีรชาเห็นเช่นนี้ต้องการพูดอะไรบางอย่าง แต่ประตูก็ถูกเปิดออกก่อน

เธอหันหน้ามองไป เห็นถนิตกับชัยเดชเดินเข้ามาพอดี เธอจึงวางของในมือลง และเดินไปหาทั้งสองด้วยรอยยิ้ม: "พี่ถนิต"

"เฮ้ย ทำไมไม่เรียกฉันล่ะ?"ชัยเดชเห็นเธอมองข้ามตัวเองไป และร้องอย่างไม่พอใจ

"นายไม่ใช่พี่ชายของฉันสักหน่อย ฉันจะเรียกนายทำไม?"นีรชาทำเสียงฟึดฟัด

ชัยเดชยังต้องการเถียงเหตุผลกับเธอ แต่ก็เห็นทิมทิมที่นั่งอยู่บนโซฟากำลังมองดูพวกเขาอยู่ ดวงตาของเขาเปล่งประกาย และเดินไปทางทิมทิม

"นี่ก็คือทิมทิมสินะ"

แม้ว่าชัยเดชไม่เคยเจอมาก่อน แต่ก็กลับได้ยินรสิกาและถนิตพูดมาก่อน ตอนนี้ได้เจอกับทิมทิม กลับไม่มีความแตกต่างอะไรจากในจินตนาการของเขาเลย

"สวัสดีครับคุณอาเดช" ทิมทิมลุกขึ้นมา และไหว้สวัสดีชัยเดชอย่างมีมารยาท

"สวัสดีจ้ะ"ชัยเดชลูกหัวของทิมทิมด้วยรอยยิ้ม"สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็นจริงๆ"

ทิมทิมยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร

ถนิตยืนอยู่ไม่ไกลเฝ้าดูปฏิสัมพันธ์ระหว่างทิมทิมกับชัยเดช ดวงตาเศร้าหมองเล็กน้อย

สุดท้ายแล้วทิมทิมก็เป็นลูกชายของเขา แต่ดันไม่สนิทกับเขา แม้ว่าในใจของถนิตจะไม่ค่อยใส่ใจเด็กคนนี้ ตอนนี้ก็ยังมีความเศร้าอยู่เล็กน้อย

"พิธีใกล้จะเริ่มแล้ว พวกเธอจะอยู่ชั้นบนหรือลงไปข้างล่าง?"ถนิตละสายตาที่มองดูทิมทิม และพูดกับนีรชา

"อยู่ชั้นบนนะสิ"นีรชาพูด"ข้างล่างคนเยอะ ยังมีทิมทิมด้วย กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น เดี๋ยวหลังจากที่พิธีจบลงฉันค่อยพาเขาลงไป"

หลังจากเสร็จพิธีจะมีงานเลี้ยง นีรชาพาทิมทิมลงไปเดินเล่นได้

"โอเค"ถนิตพยักหน้า