บทที่ 321 ติรณาจะแต่งงานแล้ว

ถ้าเกิดเมื่อกี้ถ้าเขาฟังไม่ผิดละก็ ทิมทิมพูดขอบคุณกับเขาใช่ไหม?

ถนิตค่อย ๆ หมุนตัวมา สายตามองไปที่ทิมทิมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างมึนงงเล็กน้อย

ทิมทิมเองก็เหมือนจะรู้สึกแปลก ๆ กับคำพูดที่ตัวเองพูดออกไป แต่เขาก็ยังพยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีแล้วเปิดปากพูดขึ้นมาอีกครั้งว่า "เรื่องคราวก่อน ขอบคุณมากนะครับ"

และนี่ก็คือเหตุผลว่าทำไมทิมทิมต้องรับปากนีรชามาเข้าร่วมงานเปิดกิจการในครั้งนี้ เพราะเขาอยากจะขอบคุณถนิตด้วยตัวเองสักครั้ง

ใช่ ถึงแม้ว่าในใจเขายังเกลียดถนิตอยู่ แต่เขาก็รู้ว่าเรื่องนี้ถ้าไม่มีถนิตละก็ ไม่มีทางแก้ไขได้ราบรื่นขนาดนี้หรอก

"ไม่ต้องขอบคุณหรอก......" ยังไงถนิตก็เป็นคนที่อาบน้ำร้อนมาก่อน ไม่มีทางที่จะตกใจกับเรื่องตรงหน้านี้หรอก พอเขาตั้งสติกลับมาได้ ก็พูดขึ้นว่า "พวกเธอเป็นคนบริสุทธิ์ที่โดนลากเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ฉันก็แค่ทำให้สิ่งที่ฉันควรทำเท่านั้น"

ทิมทิมไม่ได้พูดอะไรอีก ซึ่งก็อาจจะเป็นเพราะไม่รู้จะพูดอะไรแล้วมั้ง

ชัยเดชเห็นว่าถนิตไม่มาสักที ก็เลยมาตามเขาโดยตรงเลย

"เป็นยังไงบ้าง?" เขาพูดขึ้นมา "ทางโน้นยังมีลูกค้ารออยู่นะ"

"อืม" ถนิตมองไปที่ทิมทิมอีกครั้ง แล้วถึงจะเก็บสายตากลับมา

ตอนที่นีรชากลับมานั้นทิมทิมยังอยู่บนเก้าอี้อย่างสงบเรียบร้อยไม่วิ่งเล่นไปเรื่อย ความชื่นชอบในใจเธอที่มีต่อทิมทิมก็อดไม่ได้ที่จะมีเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่า เพราะถ้าเป็นเด็กทั่วไปคงไม่มีทางมานั่งเรียบร้อยอย่างเชื่อฟังแบบนี้หรอก

หลังจากที่งานเลี้ยงจบลง นีรชาก็บอกกับถนิตคำหนึ่งแล้วก็พาทิมทิมกลับไปก่อน เด็กน้อยเหมือนจะง่วงแล้ว พอขึ้นรถมาก็พิงอยู่กับอกเธอแล้วนอนหลับไปเลย

นีรชาโทรหารสิกาไปสายหนึ่ง บอกเธอว่าพวกเขากลับบ้านกันแล้ว

"ได้ ทำกับข้าวเป็นหรือเปล่าล่ะ?" พอรสิกาได้ยินแล้วก็ถามขึ้นมา

"ไม่เป็นค่ะ......" นีรชาเบ้ปากขึ้นเล็กน้อย

"อีกเดี๋ยวถ้าหิวกันแล้วก็สั่งอาหารเอาละกัน เดี๋ยวช่วงบ่ายพี่จะรีบกลับให้เร็ว ๆ ละกัน" รสิกายิ้มออกมาเล็กน้อย เธอควรจะเดาออกนะว่านีรชาทำอาหารไม่เป็น

"ได้ค่ะ รู้แล้วค่ะ" นีรชาตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

พอวางสายแล้ว รสิกาก็วางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ

"เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?" รสิกาเงยหน้าขึ้นมาถามอดิภาที่นั่งอยู่ตรงหน้า

"นี่ก็ใกล้เดือนธันวาแล้วใช่ไหมคะ สตูดิโอก็เลยอยากดันสินค้าเซตใหม่ของแบรนด์ออกมา เธอมีความคิดเห็นยังไงบ้างคะ?" อดิภาเสนอหัวข้อที่ยังพูดไม่จบเมื่อกี้ออกมาอีกครั้ง

"เซตฤดูหนาวเหรอ?" รสิกาถามออกมา

อดิภาพยักหน้าเล็กน้อย "อืม ก็ใกล้เคียงค่ะ"

"งั้นพวกเราปรึกษากันในที่ประชุมดีกว่า จะได้ดูว่าคนอื่นจะมีความคิดเห็นยังไงกันบ้าง" รสิกาเสนอความคิดเห็นออกมา

"ก็ได้ค่ะ"

พูดเรื่องงานเสร็จอดิภาก็ออกไปเลย พอเธอกำลังจะวาดรูปออกแบบนั้น โทรศัพท์ก็สั่นขึ้นมาครั้งหนึ่ง แล้วมีข้อความในไลน์ส่งเข้ามาพอดี

เป็นข้อความที่ติรณาส่งมา ก่อนหน้านี้เธอขอให้ติรณาช่วยไปสอบถามดูว่าชรรินจะได้ออกจากคุกเมื่อไหร่ ตอนนี้ได้เรื่องแล้ว

ตอนนี้เป็นช่วงกลางเดือนสิงหาคม ชรรินจะได้ออกจากคุกอย่างเป็นทางการในวันที่สิบเดือนตุลาคม

พอลองนับดูแล้ว ยังมีเวลาเหลืออีกประมาณสองเดือน

รสิกาแอบกำโทรศัพท์ไว้แน่น ผ่านไปครู่หนึ่ง ถึงพิมพ์ข้อความตอบกลับไปประโยคหนึ่งว่า : รู้แล้ว

แล้วติรณาก็ส่งข้อความมาอีกว่า : (จะกลับมารับหล่อนไหมล่ะ?)

พอรสิกาเห็นข้อความประโยคนี้ ก็โกรธจนขำขึ้นมาเลย : (ฉันไม่ได้ใจดีขนาดนั้นซะหน่อย)

(งั้นเธออยากทำอะไร?) ติรณาถามขึ้นมาอีก

รสิกาขี้เกียจที่จะพิมพ์ข้อความคุยเรื่องพวกนี้กับเธอ ก็เลยกดโทรออกไปสายหนึ่ง

"ฉันอยากทำอะไร รอหล่อนออกมาแล้ว เธอก็รู้เอง" รสิการอให้เธอรับสายแล้วก็พูดขึ้นมาเลย

"ได้ ได้ ได้ งั้นฉันก็จะตั้งหน้าตั้งตารอเลย" ติรณายิ้มแล้วพูดออกมา "อ๋อ ใช่แล้ว มีอยู่เรื่องหนึ่งที่ฉันลืมบอกเธอไป ฉันจะแต่งงานแล้วนะ แต่งเดือนหน้านี้แหละ"

"จริงเหรอ?" รสิการู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย "คุยกันเรียบร้อยแล้วเหรอ?"

"ใช่ ไอ้เปรมสุธีร์มันรีบร้อนมาก พอได้ยินว่าฉันตอบตกลงแต่งงานแล้ว ก็รีบไปปรึกษากับคนที่บ้านแล้วก็กำหนดวันมาเลย คือวันที่สิบเก้าเดือนหน้า" พอพูดถึงเปรมสุธีร์ ติรณาก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย แต่ว่าในน้ำเสียงที่ฟังดูปวดหัวของเธอนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความหวานอยู่เสี้ยวหนึ่ง

รสิการู้สึกดีใจกับเธอจากใจจริง "ก็เธอให้คนเขารอมาตั้งห้าปีแล้ว เขาจะไม่ร้อนใจได้ยังไง"