บทที่ 322 กลับมาที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาล

"งั้นเขายอมรับหรือเปล่า?" รสิกาย่อตัวนั่งลงไป สบตากับทิมทิม แล้วก็ถามขึ้นมาเสียงต่ำ

"เขาบอกว่าไม่ต้องขอบคุณครับ?" ทิมทิมพูดขึ้นมา "แบบนั้นคือเขายอมรับหรือยังครับ"

"น่าจะยอมรับแล้วมั้ง" รสิกายิ้มขึ้นมาเล็กน้อย "แต่เรื่องนี้ แม่เคยขอบคุณเขาไปแล้วนะ เพราะฉะนั้นทิมทิมไม่จำเป็นต้องไปขอบคุณเขาโดยเฉพาะอีกครั้งหรอกนะ"

"แม่ขอบคุณก็เป็นเรื่องของแม่ ทิมทิมขอบคุณก็เป็นเรื่องของทิมทิม" ทิมทิมพูดขึ้นมาอย่างดื้อดึง

"ได้ ได้ ได้ เรื่องของหนู แต่ในเมื่อหนูไปขอบคุณแล้ว งั้นเรื่องนี้พวกเราก็ปล่อยผ่านไปเลยนะ ดีไหม?" รสิกาไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องนี้ครั้งแล้วครั้งเล่าอีก

เรื่องที่ทิมทิมถูกลักพาตัวไป ตอนนี้เธอก็ยังรู้สึกเหมือนเพิ่งจะเกิดขึ้นอยู่หมาด ๆ และไม่กล้าไปหวนนึกถึงอีก

"รู้แล้วครับ" ทิมทิมพยักหน้าขึ้นมา

"เอาล่ะ ออกไปเล่นเถอะ" รสิกาตบทิมทิมหัวเบา ๆ แล้วพูดเสียงอ่อนโยนขึ้นมา

แล้วทิมทิมถึงจะยิ้มให้รสิกาเล็กน้อย จากนั้นก็หมุนตัวออกไป

รสิกาจ้องมองแผ่นหลังของเขา ในใจรู้สึกห่อเหี่ยวเล็กน้อย

ถึงแม้ในใจทิมทิมจะยังไม่สามารถยอมรับถนิตได้ แต่เหมือนกับว่าความสามารถในการแยกแยะผิดชอบชั่วดีของเขาจะดีมากเลย

รสิกาแอบถอนหายใจในไปเบา ๆ ทีหนึ่ง แล้วก็ข่มเรื่องนี้ลงไป

เพราะเหตุผลที่นีรชาจะต้องกลับทำงาน จึงไม่ได้อยู่ที่เมืองเอนานมาก แล้วก็กลับไปเลย

พอเธอจากไปแล้ว อยู่ ๆ ในบ้านก็เหมือนสงบเงียบลงเยอะมาก ทำให้รสิการู้สึกไม่ค่อยชินเท่าไหร่

ก่อนหน้านี้ได้รับปากกับติรณาไว้ ว่าจะกลับไปคุยรายละเอียดเรื่องชุดแต่งงานสักรอบ รสิกาก็เลยต้องบอกเรื่องนี้กับอดิภาสักหน่อย

"จะไปเมืองซีเหรอ?" อดิภารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

ในเมื่อก่อนหน้านี้ที่ทิมทิมถูกลักพาตัวก็เกิดขึ้นตอนที่อยู่เมืองซี อดิภาเป็นกังวลว่าถ้ารสิกาพาลูกกลับไปอีกครั้ง ก็จะเท่ากับว่าพาลูกแกะไปเข้าถ้ำเสือน่ะซิ?

"หล่อนอยู่ที่เมืองซี แล้วช่วงนี้ก็ไม่มีวันหยุดพักอะไร เดือนหน้าก็จะเป็นงานแต่งงานแล้ว เพราะฉะนั้นเวลาก็เลยค่อนข้างกระชั้นชิดน่ะ" รสิกาพูดขึ้นมา

"งั้นทิมทิมละ?" อดิภาถามขึ้นมา

"ทิมทิม......" รสิกาครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง "ฉันจะพาไปด้วยดีกว่า"

อยู่ในสายตายังไงก็ดีกว่าทิ้งเขาไว้ที่เมืองเอ ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นที่เมืองเอ ถึงเธอจะเร่งรีบกลับมาแค่ไหน ก็ไม่มีทางกลับมาทันได้

"งั้นเธอก็ระวังตัวดี ๆ นะคะ" อดิภาพูดขึ้นมาอย่างเป็นห่วง

"วางใจเถอะ ไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรหรอก" รสิกายิ้มออกมาเล็กน้อย

เธอคิดเอาไว้แล้ว พอพาลูกกลับไปแล้ว ก็จะให้แกไปอยู่ที่บ้านปิติภัทรไพศาลสักพัก ถือว่าให้ไปอยู่เป็นเพื่อนอารณีย์ด้วย

คืนก่อนออกเดินทางเธอโทรศัพท์ไปบอกเรื่องนี้กับอารณีย์ก่อน

"ได้ซิ" หลังจากที่อารณีย์อึ้งไปครู่หนึ่งก็ตั้งสติกลับมาได้ว่ารสิกาบอกว่าจะเอาลูกมาฝากไว้ที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาลสักพัก "แบบนั้นก็ดีมากเลย แม่กับลุงชัยของแกตอนนี้วัน ๆ ก็อยู่บ้านเฉย ๆ ไม่มีอะไรทำ มีเด็กมาอยู่ด้วยคนหนึ่งจะได้ครึกครื้นขึ้นมาหน่อย"

"งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้หนูเอาลูกไปส่งนะคะ" รสิกาพูดขึ้นมา

"เดี๋ยวแม่ไปรับแกที่สนามบินดีกว่า" อารณีย์พูดขึ้นมา

"ก็ดีเหมือนกันค่ะ" รสิกาไม่ได้ปฏิเสธ ในเมื่อยังไงก็ต้องไปส่งลูกที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาลอยู่แล้ว อารณีย์จะมารับก็พอดีเลย

"งั้นก็ดี แกส่งข้อมูลไฟลต์บินมาให้แม่เลยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แม่จะไปรับให้ตามเวลาเอง" น้ำเสียงของอารณีย์ฟังดูแล้วมีความตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย

พอวางสายไปแล้ว รสิกาก็ส่งข้อมูลไฟลต์บินไปให้อารณีย์

"พรุ่งนี้ไปอยู่ที่บ้านคุณยายจะต้องเป็นเด็กดีนะรู้ไหม? ห้ามไปทำให้คุณยายยุ่งยากนะ" หลังจากที่รสิกาจัดเตรียมทุกอย่างเสร็จแล้วก็สั่งกำชับทิมทิมขึ้นมาอีก

"รู้แล้วครับ" ทิมทิมนวดหูเล็กน้อย แล้วพูดกับรสิกาอย่างเหนื่อยหน่ายขึ้นว่า "แม่ครับ แม่พูดมาหลายรอบแล้วนะครับ"

"หลังจากที่แม่ไปทางโน้นแล้ว อาจจะไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนหนูมากนัก" รสิกาลูบหัวเธอเล็กน้อย "เพราะฉะนั้นจะต้องเป็นเด็กดีนะ"

"ครับ รู้แล้วครับ" ทิมทิมพยักหน้าอย่างเคร่งขรึมขึ้นมา

ตัวรสิกาเองไม่ได้ไปอยู่ที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาล แต่จะส่งทิมทิมไปอยู่ที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาล ในใจเธอยังไงก็รู้สึกละอายใจต่อเขาอยู่บ้าง