บทที่ 323 เมาค้าง

"ไว้ค่อยว่ากันใหม่เถอะ" เหมือนกับว่าธนพจน์จะไม่ได้รู้สึกสนใจเรื่องนี้มากเท่าไหร่

"ลุงชัยไม่ได้เร่งรัดนายเหรอคะ?" รสิกาถามขึ้นมา

"ก็เคยเร่งรัดอยู่เหมือนกัน" ธนพจน์ยักไหล่เล็กน้อย "แต่ผมก็ไม่อยากหาเท่าไหร่"

รสิกาเองก็ไม่ได้ถามเขาว่าทำไมถึงไม่อยากหา เธอกลัวว่าพอธนพจน์บอกคำตอบออกมาแล้วจะทำให้เธอทำตัวไม่ถูก

ผ่านมาตั้งหลายปีนี้ เธอได้ปล่อยวางเรื่องราวส่วนใหญ่ไปหมดแล้ว รวมถึงเรื่องที่ธนพจน์ทอดทิ้งเธอไปในตอนนั้นด้วย วันนี้มามองดูอีกครั้ง ที่จริงก็โทษธนพจน์ไม่ได้หรอก

ตอนนั้นพวกเขาต่างก็ยังเด็กมาก พอเจอเรื่องอะไรก็รู้สึกตื่นกลัวไปหมดและคิดว่าแก้ปัญหาไม่ได้ พอแก้ปัญหาไม่ได้ แน่นอนว่าก็ทำได้แค่ต้องยอมแพ้ไป พูดได้แค่ เวลาที่เธอยืนหยัดต่อสู้มากกว่าธนพจน์หน่อยก็เท่านั้น

ที่จริงตอนนี้มาคิดดูแล้ว ถ้าเกิดตอนนั้นธนพจน์ไม่จากไป ถ้าอยู่เป็นเพื่อนเธอต่อไป พวกเขาสองคนก็ไม่มีทางที่จะอยู่ด้วยกันได้หรอก

"แล้วเธอล่ะ?" ธนพจน์ถามเธอบ้าง "เธอไม่เคยคิดจะหาใครอีกสักคนเหรอ?"

"ไม่คิดค่ะ" รสิกายิ้มขึ้นมาทีหนึ่ง "อยู่คนเดียวก็ดีออก"

"ก็ใช่น่ะซิ อยู่คนเดียวดีออก" ธนพจน์พึมพำขึ้นมา

รสิกาไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วก็นั่งลงไปบนพื้นหญ้าเลย ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเข้าฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่ตอนกลางคืนก็ยังร้อนอบอ้าวอยู่เล็กน้อย

ธนพจน์ยืนอยู่ข้าง ๆ รสิกา ก้มหัวลงมองเธอ "เธอกับถนิต......"

"ทำไมเหรอคะ?" รสิกาเงยหน้าขึ้นมา มองไปที่เขา "ฉันกับถนิตทำไมเหรอ?"

ในดวงตาเธอดูว่างเปล่า ดวงตาคู่นั้นดูสว่างไสวมากยิ่งขึ้นเมื่อมาอยู่ภายใต้ความมืดมิดของยามค่ำคืน ราวกับว่าจะดูสว่างกว่าดวงดาวบนท้องฟ้าหลายเท่าเลย

ธนพจน์ยิ้มอ่อน ๆ ขึ้นมา แล้วส่ายหน้าเล็กน้อย "ไม่มีอะไร"

ตอนแรกเขายังอยากจะถามว่า ตอนนี้รสิกากับถนิตพัฒนากันไปถึงขั้นไหนแล้ว คืนดีกันหรือยัง?

แต่พอคิดดูแล้ว ก็รู้สึกว่าตัวเองถามคำถามนี้ดูไม่มีความหมายอะไรเลยสักนิด

เพราะไม่ว่ารสิกากับถนิตจะเป็นยังไง จะอยู่ด้วยกันหรือเปล่า เขาก็ไม่มีทางกลับไปครอบครองรสิกาได้อีกแล้ว

เขาเคยมีโอกาสที่จะเอารสิกามากอดไว้ในอก

เพียงแต่ว่าตอนนั้นพวกเขาอายุยังน้อย บนตัวล้วนเต็มไปด้วยหนาม พอกอดกันแล้วจึงมีแต่จะทำให้บาดเจ็บกันไปทั้งคู่

......

รสิกาไม่ได้นอนค้างที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาล พอทิมทิมนอนหลับไปแล้ว เธอก็นั่งรถจากไป ตอนที่มาถึงบ้านติรณานั้น ติรณายังไม่นอน และได้เปิดไวน์ไว้รอเธอมาพอดี

"อยากให้เธอมาดื่มเป็นเพื่อนตั้งนานแล้ว แต่เมื่อก่อนไม่มีโอกาสเลย คืนนี้ต้องดื่มเป็นเพื่อนฉันให้หนำใจไปเลยนะ" ติรณาลากรสิกามานั่งลงตรงโซฟา และรินไวน์ให้เต็มแก้วเธอ แล้วยัดใส่มือเธอ

"พรุ่งนี้ไม่ต้องไปทำงานเหรอ?" รสิกาถามขึ้นมาอย่างเบื่อหน่าย

"ทำซิ" ติรณานวดหน้าเล็กน้อย "ไม่เป็นไรหรอก พรุ่งนี้ช่วงเช้าไม่มีงานอะไร ไปทำงานสายหน่อยก็ได้"

"ได้ งั้นก็จะดื่มเป็นเพื่อนเธอเลย!" รสิกาไม่พูดอะไรอีก แล้วก็ยกแก้วขึ้นมาชิดริมฝีปากตัวเอง

หลายปีมานี้เธอไม่ค่อยได้ดื่มเหล้าเท่าไหร่นัก เหตุผลเพราะว่ามีทิมทิมแล้ว ก็เลยไม่อยากเป็นแบบอย่างที่ไม่ดีต่อหน้าเด็กไว้ แต่ว่าคืนวันนี้ ขอให้เธอได้ปลดปล่อยสักหน่อยเถอะ

ทิมทิมไม่อยู่ข้างกาย ถึงเธอจะดื่มจนเมาไปทิมทิมก็ไม่มีทางรู้

ไม่ได้ดื่มเหล้ามาหลายปี ความสามารถในการดื่มของรสิกาเหมือนจะลดน้อยลงอย่างเห็นได้ชัด พอดื่มไปได้ไม่กี่แก้วสมองก็เริ่มมึนงงขึ้นมา ทุกอย่างตรงหน้าเหมือนจะหมุนติ้วไปหมด

ติรณาเมายิ่งกว่าเธอซะอีก ทั้งตัวนั่งลงไปบนพื้นพรหมแล้ว แต่มือทั้งคู่ยังคงจับขอบเสื้อของเธอไว้ แล้วพูดอย่างเลอะเลือนขึ้นว่า "ฉันจะ...... บอกความลับเรื่องหนึ่งให้เธอรู้......"

ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่ไม่ชอบรู้ความลับ โดยเฉพาะการฟังความลับของผู้อื่น

รสิกาพยายามทำตัวกระปรี้กระเปร่าขึ้นมา แล้วตบหน้าตัวเองเล็กน้อย จากนั้นก็ขยับไปนั่งข้าง ๆ ติรณา แล้วพูดกับเธอขึ้นว่า "ฉันก็มีความลับเรื่องหนึ่งจะบอกกับเธอเหมือนกัน......"