บทที่ 324 กลัวเขาจะทำอะไรคุณ

พอเห็นชื่อที่สว่างไสวบนหน้าจอแล้ว รสิกาก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

ถนิตเหรอ?

เขาโทรมาทำไมนะ?

ถึงแม้ว่าจะสงสัย แต่รสิกาก็รับโทรศัพท์แล้ว

"ฮัลโหล?"

"คุณกลับเมืองซีแล้วเหรอ?" ถนิตเปิดปากพูดก็ถามออกมาเลย

"ค่ะ เพิ่งกลับมาเมื่อวาน" รสิการู้สึกยืนไม่ค่อยมั่นคง ก็เลยไปนั่งบนโซฟา "มีอะไรเหรอคะ?"

"ไม่มีอะไร" ถนิตเหมือนจะอยากพูดอะไร แต่พอคิดดูแล้ว ก็ยังพูดออกมาแบบนี้ประโยคหนึ่ง

ถึงแม้ว่าหัวของรสิกาจะยังรู้สึกเวียนหัวอยู่ แต่ในพริบตาเดียวก็คิดออกแล้วว่าเขาเป็นห่วงเรื่องอะไรอยู่

"คุณกำลังเป็นกังวลว่าปู่คุณจะมาหาเรื่องฉันใช่ไหมคะ" รสิกาพูดขึ้นมา

ถนิตเงียบขรึมไปครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า "เดี๋ยวผมจะบอกกับชัยเดชสักคำ"

ตอนนี้ชัยเดชก็ถือได้ว่ายืนอยู่ในเมืองซีได้อย่างมั่นคงแล้ว ถ้าเขาจะทำอะไร ยังไงคนในเมืองซีก็ยังต้องให้เกียรติอยู่บ้าง

"ไม่ต้องหรอกค่ะ" รสิกาพูดขึ้นมา "ก็ปู่คุณรับปากว่าจะไม่แตะต้องทิมทิมแล้วนี่คะ หรือคุณไม่เชื่อเขาเหรอคะ?"

"ผมไม่กังวลว่าเขาจะแตะต้องทิมทิมหรอก" ถนิตพูดเสียงเบาขึ้นมา

ในสมองของรสิกามีของบางอย่างพาดผ่านไป พอเงียบขรึมไปครู่หนึ่งแล้ว เธอถึงพูดขึ้นว่า "คุณเป็นกังวลว่าเขาจะแตะต้องฉันเหรอคะ?"

ถนิตไม่ได้พูดอะไร แต่รสิการู้ดี ว่าเธอเดาถูกแล้ว

"เขาแตะต้องฉันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกค่ะ" หัวสมองของรสิกาเริ่มชัดเจนมากยิ่งขึ้น "เขาคงจะไม่ถึงขั้นต้องฆ่าฉันหรอกมั้งคะ"

"ยังไงก็แล้วแต่ตอนอยู่ในเมืองซีคุณต้องระวังตัวให้ดี ๆ นะ" ถนิตสั่งกำชับขึ้น

"รู้แล้วค่ะ ฉันจะระวังตัวค่ะ" รสิกาพูดขึ้นมา

ถ้าเกิดว่าท่านเฉลิมสิทธิ์จะทำอะไรกับเธอจริง ๆ ละก็ ยังไงก็ต้องระวังตัวไว้หน่อยถึงจะดี ในเมื่อข้างกายท่านเฉลิมสิทธิ์ยังมีนันท์นรีอยู่อีกคน

แล้วนันท์นรีก็......

พอนึกถึงนันท์นรีคนนี้ รสิกาก็นึกถึงเรื่องที่ตัวเองเกือบถูกหล่อนฆ่าตายเมื่อห้าปีก่อนขึ้นมา

เธอไม่ต้องหวาดระแวงท่านเฉลิมสิทธิ์ก็ได้ แต่ต้องระแวงนันท์นรีไว้ก่อนแน่นอน

ไม่มีใครสามารถรับประกันได้ว่าเธอจะไม่ทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีกครั้ง

.......

พอรสิกาไปล้างหน้าแปรงฟันแล้วก็มาดื่มซุปแก้เมาค้าง แล้วก็กินอาหารเช้า พอกินเสร็จแล้วถึงจะโทรหาบรู๊ค

"รุ้ง" ในน้ำเสียงของบรู๊คแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นจาง ๆ "ทำไมถึงคิดโทรหาผมได้ล่ะ?"

"กลับมาเมืองซีแล้วค่ะ ดังนั้นก็เลยอยากเลี้ยงข้าวอาจารย์สักหน่อย" รสิกายิ้มแล้วก็พูดขึ้นมา "มีเวลาว่างไหมคะ?"

"ต้องว่างแน่นอนอยู่แล้ว" บรู๊คพูดขึ้นมา

"งั้นฉันไปหาอาจารย์ที่สตูดิโอเลยนะคะ" รสิกาพูดขึ้นมา

พอดีเลยเธอมีคนที่อยากเจอที่สตูดิโออยู่หลายคนเลย

"ได้" แน่นอนว่าบรู๊ครู้อยู่แล้วว่าเธอคิดอะไรอยู่ในใจ ดังนั้นก็เลยไม่ได้ห้ามปราม

รสิกาโบกรถไปที่สตูดิโอของบรู๊คเลย ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มานานแล้ว แต่ก็ยังสามารถหาที่ตั้งของสตูดิโอได้อย่างชำนาญทาง ในตอนที่เธอเดินเข้าไปในสตูดิโอนั้น คนที่มองเห็นเป็นคนแรกก็คือจันทร์

จันทร์กำลังเดินออกมาจากข้างในเหมือนจะไปไหนพอดี อยู่ ๆ ก็มองเห็นรสิกาที่มาปรากฏตัวที่สตูดิโอ แล้วเธอก็กรีดร้องขึ้นมาทันที "พี่รุ้ง!"

เสียงร้องของเธอดึงดูดความสนใจของคนที่อยู่ในสตูดิโอทั้งหมดให้หันมา รสิกายิ้มแล้วพูดขึ้นมาอย่างเหนื่อยหน่ายว่า "ทำไมเธอยังมีสภาพแบบนี้อยู่อีก ตื่นตูมอะไรขนาดนี้"

"โธ่เอ๊ย ก็ฉันดีใจนี่คะ!" ถ้าไม่ใช่เพราะว่าจันทร์ถือของอยู่ในมือ ก็คงจะพุ่งเข้าไปกอดรสิกาตั้งนานแล้ว "พี่รุ้ง วันนี้พี่มาได้ไงคะ? ไม่เห็นได้ยินอาจารย์พูดอะไรเลยค่ะ?"

"เป็นการตัดสินใจกะทันหันน่ะ" รสิกายิ้มแล้วพูดขึ้นมา

"พี่รุ้ง" ศุจิเองก็เดินออกมา ในสายตาที่จ้องมองมาที่รสิกาล้วนเต็มไปด้วยความตื่นเต้น