บทที่ 325 คำพูดของเขาเชื่อถือได้หรือเปล่า

ตามบรู๊คมาถึงร้านอาหารเปิดใหม่ร้านหนึ่ง พอสั่งอาหารแล้ว บรู๊คก็พูดขึ้นว่า "ที่มาหาผมวันนี้ เพราะเรื่องงานแต่งของติรณาใช่ไหม"

พอรสิกาเห็นว่าบรู๊คเดาออกแล้ว เธอก็ไปได้ปิดบังอะไรอีก "เรื่องชุดแต่งงานของติรณา ฉันอยากขอความคิดเห็นจากอาจารย์หน่อยค่ะ"

เพราะว่าเป็นงานแต่งงานของติรณา รสิกาจึงอยากให้เธอสวยสมบูรณ์แบบมากยิ่งขึ้น

ถึงแม้ว่ารสิกาจะเข้ามาอยู่ในสายงานนี้หลายปีแล้ว แต่ว่าประสบการณ์ของเธอเมื่อเทียบกับบรู๊คแล้วก็เทียบกันไม่ได้เลย

และแล้วในเวลาที่เหลือต่อจากนั้น ทั้งสองคนก็ปรึกษากันในหัวข้อเรื่องชุดแต่งงานของติรณาอยู่นานเลย

พวกเขากินข้าวไปด้วยแล้วก็ปรึกษากันไปด้วย พอกินข้าวเสร็จแล้ว ผลสรุปโดยรวมก็สรุปออกมาได้แล้ว

พอปรึกษาเรื่องของตัวเองเสร็จ รสิกาก็ถามบรู๊คขึ้นมาว่า "อาจารย์กับนีรชาเป็นยังไงกันบ้างแล้วคะ?"

พอบรู๊คได้ยินชื่อนีรชานี้ ก็นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง "จะถามเรื่องนี้ทำไม?"

รสิกาพูดขึ้นมา "อย่างน้อยนีรชาก็จีบอาจารย์มาตั้งหลายปีแบบนี้ ถ้าอาจารย์ไม่ชอบ ก็น่าจะบอกกับเธอไปตามตรงเลยซิคะ"

นีรชาอายุยี่สิบห้าแล้ว เธอได้เสียเวลาห้าปีไปกับตัวบรู๊คแล้ว รสิกาไม่อยากให้เธอเสียเวลาอีกห้าปีไปกับคนที่ไม่มีการตอบสนองอะไรอีก

"คุณรู้จักเธอดีกว่าผม" บรู๊คพูดกับรสิกาอย่างเหนื่อยหน่ายขึ้นมา "คุณคิดว่าผมไม่เคยปฏิเสธเธอเหรอ?"

รสิกาเม้มปากขึ้นเล็กน้อย "ก็ใช่อยู่ค่ะ"

ด้วยนิสัยของนีรชา ขอแค่ยึดมั่นกับเรื่องอะไรแล้ว ก็แทบจะไม่มีโอกาสหันหลังกลับเลย

"แต่ว่า อาจารย์ไม่ชอบเธอจริง ๆ เหรอคะ?" รสิกาถามขึ้นมาอีก

ครั้งนี้บรู๊คไม่ได้ตอบ แต่กลับยกแก้วตรงหน้าขึ้นมาดื่มน้ำไปคำหนึ่ง จากนั้นก็พูดเสียงเรียบขึ้นว่า "ปัญหานี้เคยมีคนถามผมมาเยอะมากแล้ว"

"งั้นคำตอบของคุณคืออะไรละคะ?"

บรู๊คไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่เงียบขรึมอยู่เท่านั้น

รสิกาไม่เคยพลาดปฏิกิริยาบนใบหน้า เธอสามารถมองออกมาได้ ว่าในใจบรู๊คนั้นน่าจะหวั่นไหวต่อนีรชาไปแล้ว แต่ว่าแล้วมีเหตุผลอะไรล่ะที่ทำให้เขาไม่สามารถยอมรับได้?

"เป็นเพราะอายุที่ห่างกันระหว่างพวกคุณเหรอคะ?" รสิกาลองถามขึ้นมา

ถึงแม้ว่าหลายปีมานี้บรู๊คจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี แต่ว่ายังไงก็เป็นคนที่อายุสามสิบกว่าแล้ว ส่วนนีรชานั้นแค่อายุยี่สิบห้า ยังเป็นช่วงอายุยังน้อยที่ดีมาก ๆ รอบตัวเธอมีผู้ชายที่อายุเหมาะสมให้เธอเลือกมากมาย

"นี่เป็นแค่หนึ่งในเหตุผลเท่านั้น" บรู๊คพูดขึ้นมา "รุ้ง คุณเป็นคนที่มีเคยประสบพบเจอมาแล้ว คุณต้องรู้ซิว่าเรื่องความรู้สึกมันไม่ได้ง่ายอย่างกับที่คิดไว้"

รสิกากัดริมฝีปากเล็กน้อย แล้วก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรของตัวเองอีก

แน่นอนว่า เธอเป็นคนที่ได้ประสบพบเจอมาแล้วจริง ๆ เรื่องความรักซับซ้อนมากแค่ไหน มีแค่คนที่อยู่ในนั้นเท่านั้นถึงจะรู้ได้

ยิ่งไปกว่านั้น รสิการู้จักกับบรู๊คมานานหลายปีขนาดนี้ ก็ยังไม่ชัดเจนเลยว่าสถานะครอบครัวของเขาเป็นยังไง รวมทั้งทำไมหลายปีมานี้ทำไมเขาเอาแต่อยู่ในประเทศไทยไม่กลับฝรั่งเศสเลย

เมื่อคำนวณดูแล้ว น่าจะเป็นเวลาสิบกว่าปีแล้วมั้งที่บรู๊คไม่ได้กลับไปฉลองปีใหม่เลย

......

พอแยกจากกับบรู๊คแล้ว รสิกาก็กลับไปที่บ้านติรณาเลย

เธอได้เอาเครื่องมือและวัสดุทั้งหมดที่เอามาจากเมืองซีออกมา จากนั้นก็ตั้งใจจะมอบของขวัญชิ้นสุดท้ายของการสิ้นสุดความเป็นโสดให้กับเพื่อนรัก

เพียงแต่ว่าพอวาดไปวาดมา อยู่ ๆ ในหัวของรสิกาก็มีภาพใบหน้าถนิตลอยขึ้นมา มือของเธอหยุดลง สายตามองไปที่รูปออกแบบชุดแต่งงานที่พอจะเห็นเค้าโครงแล้วอย่างเหม่อลอย

เขาเคยถามเธอว่าอยากได้งานแต่งแบบไหน

หลังจากที่ไปมิลานแล้ว มีนับครั้งไม่ถ้วนที่เธออยากโทรหาเขา อยากถามเขาว่าที่เขาเคยพูดไว้ยังเชื่อถือได้หรือเปล่า แต่ทุกครั้งที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เธอก็ไม่มีทางที่จะโทรออกไปหาเบอร์ที่หยั่งรากลึกอยู่ในใจเธอได้

ตอนนี้เพื่อนที่ดีที่สุดของเธอจะแต่งงานแล้ว แต่ว่าคนที่เคยขอเธอแต่งงานกลับไม่อยู่ข้างกายแล้ว

รสิกาวางปากกาในมือลง แล้วล้วงโทรศัพท์ออกมา นิ้วมือของเธอหยุดอยู่ที่ชื่อของถนิต

เธออยากโทรหาถนิต แต่ก็ไม่มีเหตุผลที่จะโทรไป และที่สำคัญ เมื่อช่วงเช้าเขาก็เคยโทรมาครั้งหนึ่งแล้ว ถ้าเธอโทรไปตอนนี้อีก จะเหมือนกับอะไรล่ะ