บทที่ 326 ทำงานไม่หลับไม่นอน

"ครับ ราตรีสวัสดิ์ครับแม่!" ทิมทิมทำเสียงจุ๊บมัวะใส่โทรศัพท์ทีหนึ่งแล้วถึงจะวางสายไป

พอนึกถึงทิมทิม ใจของรสิกาก็อ่อนยวบลงหลายเท่า

แล้วประตูห้องก็ถูกเคาะขึ้นมาพอดี "รุ้ง นอนหรือยัง?"

"ยัง" รสิกาพูดไปด้วย แล้วก็ลุกขึ้นไปเปิดประตูด้วย ติรณาได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ตอนนี้ในมือกำลังถือจานผลไม้อยู่ "ยังไม่นอนอีกเหรอ"

"ฉันก็นึกขึ้นมาได้ว่าเธอต่อสู้ฝ่าฟันทั้งคืนเพื่อฉันอยู่ จะไปนอนหลับได้ยังไงล่ะ" ติรณาถือจานผลไม้เดินเข้าไป "กินแล้วเข้านอนเถอะ ยังมีเวลาอีกตั้งนานนะ"

รสิกายิ้มขึ้นมาเล็กน้อย แล้วปิดประตูลง "รูปแต่งงานยังไม่ได้ถ่ายเลยใช่ไหม" ความหมายในคำพูดนี้ก็คือเวลาก็เหลือไม่มากแล้วนะ

ติรณายักไหล่เล็กน้อย "ฉันไม่รีบร้อนหรอก เรื่องรูปแต่งงานจะถ่ายหรือไม่ถ่ายก็ไม่เป็นไร"

ที่จริงจากที่ติรณาดูแล้ว งานแต่งงานจะไม่จัดเลยก็ไม่เป็นไร เป็นคนที่ไม่ชอบวุ่นวายมาตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว แล้วจากที่เธอดูเรื่องแต่งงานเป็นเรื่องที่ยังไงก็ต้องวุ่นวายจนกระอักเลือดอยู่แล้ว

เธอเคยรับงานฟ้องร้องกันเพราะเกิดปัญหาระหว่างขั้นตอนการเตรียมแต่งงานของคู่บ่าวสาวข้าวใหม่ปลามันมาเยอะแยะแล้ว

เพราะฉะนั้นงานแต่งของเธอก็เลยอยากได้แบบง่ายที่สุด เพียงแต่ว่าคนที่เธอจะแต่งงานด้วยคือเปรมสุธีร์

คุณธีร์ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองซี แล้วงานแต่งของคุณธีร์จะไม่จัดงานแต่งได้ยังไงกัน

"ชีวิตหนึ่งมีแค่ครั้งเดียว ยังไงก็ต้องถ่ายไว้เป็นที่ระลึกเถอะนะ" รสิกาหยิบแอปเปิลชิ้นหนึ่งขึ้นมาใส่ปาก

ติรณาพิงอยู่ข้างโต๊ะ จ้องมองรูปวาดที่วางอยู่บนโต๊ะทีหนึ่ง "น่าแปลกจังเลย เดือนหน้าฉันก็จะแต่งงานแล้ว แต่กลับไม่มีความรู้สึกตื่นเต้นสักนิดเลย"

รสิกาพูดขึ้นมา "ความรักของพวกเธอน่าจะถึงเวลาผลิดอกออกผลแล้วละมั้ง"

ถึงเวลาผลิดอกออกผล ถึงจะมีแค่ไม่มีทะเบียนสมรสก็ยังสามารถใช้ชีวิตเกมือนสามีภรรยากันได้

"ฉันว่าเธอเนี่ยนะ ออกแบบชุดแต่งงานสวย ๆ มาให้คนตั้งมากมายแบบนี้ เมื่อไหร่ถึงจะออกแบบให้ตัวเองสักชุดนะ" ติรณาถามเสียงเบาขึ้นมา

คนที่กำลังจะยื่นมือไปหยิบผลไม้ต้องหยุดการกระทำไปชั่วขณะ

ติรณากำลังจ้องมองไฟรูปดาวบนเพดาน และไม่ได้สังเกตเห็นท่าทางของเธอ แล้วก็พูดเองเออเองต่อไปว่า "ตั้งแต่ที่เลือกสาขานี้ตอนเรียนมหาลัย เธอเข้ามาอยู่ในสายงานนี้นับรวม ๆ กันก็เป็นเวลาสิบปีแล้วมั้ง ชุดแต่งงานที่เคยออกแบบไปก็เยอะขนาดนั้น แล้วไม่มีแนวคิดอะไรต่อตัวเองบ้างเหรอ?"

ตอนนั้นตอนที่รสิกาแต่งงานกับชญตว์นั้น ฝีมือของเธอยังไม่เพียงพอที่จะออกแบบชุดแต่งงานที่ตัวเองพึงพอใจได้ เพราะฉะนั้นชุดแต่งงานของเธอจึงเช่ามา

"ใครว่าฉันไม่มีแนวคิด" ท่าทางของรสิกาลื่นไหลขึ้นมาอีกครั้ง แล้วหยิบสตรอว์เบอร์รีขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติมาก "ตอนที่ฉันออกแบบ เธอแค่ไม่เห็นเท่านั้น"

"มีจริง ๆ เหรอ?" พอติรณาได้ยินคำพูดประโยคนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เธอ "เธอออกแบบให้ตัวเองจะต้องสวยมาก ๆ แน่"

รสิกาส่ายหน้าขึ้นมาเล็กน้อย "ของเธอเป็นชุดที่ดีที่สุด"

หลายปีมานี้ กว่าจะได้ออกแบบให้ติรณา แน่นอนว่าเธอจะต้องทำชุดที่ดีที่สุดให้เธอแน่

"ฉันไม่เชื่อหรอก" ติรณาเบ้ปากขึ้นมาเล็กน้อย "ฉันสงสัยมากจริง ๆ ชุดแต่งงานของเธอเองจะหน้าตาเป็นยังไงนะ"

รสิกายิ้มขึ้นมาเล็กน้อย ในสมองค่อย ๆ ปรากฏภาพชุดที่ตัวเองทิ้งไว้ที่บ้านในมิลานขึ้นมา

"บางครั้งพอได้เห็นชุดแต่งงานที่หรูหราสวยงามมากมายแล้ว ชุดที่ออกแบบให้ตัวเอง กลับไม่ได้มีเงื่อนไขมากมายขนาดนั้น" รสิกาค่อย ๆ พูดขึ้นมา

"หมายความว่ายังไง?" ติรณาฟังไม่ค่อยเข้าใจ

รสิกายิ้มแล้วก็ส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วไม่พูดอะไรอีก

เธอคิดว่า ถ้าหากติรณาได้เห็นชุดแต่งงานชุดนั้นที่เธอออกแบบให้ตัวเองแล้ว จะต้องตกตะลึงมากแน่ ๆ

"ออกไปเถอะ ฉันจะทำงานต่อแล้ว" รสิกาจูงมือติรณาขึ้นมาแล้วผลักเธอออกไปข้างนอก และพูดเสริมว่าราตรีสวัสดิ์ไปคำหนึ่งแล้ว ก็รีบปิดประตูลง

ติรณาถูกปิดกั้นไว้นอกประตู และมึนงงไปสองวินาทีแล้วก็พูดขึ้นว่า "เธออย่านอนดึกเกินไปนะ ระวังจะนอนใหลตายนะ"