บทที่ 336 เข้าเรียน

"คุณแม่! "

ทันทีที่รสิกาก้าวขาเข้าไปในห้องรับแขก ก็เห็นร่างเล็ก ๆ ของทิมทิมนั้นพุ่งเข้ามาหาตนเอง หัวใจของเธอพลันอ่อนยวบลงเมื่อได้ยินเสียงเรียกคุณแม่

เธอย่อตัวลง เพื่อโอบร่างของทิมทิมเข้ามาในอ้อมกอดอย่างพอดี

"คุณแม่ ในที่สุดคุณแม่ก็มาหาทิมทิมแล้ว" ทิมทิมเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนของเธอด้วยสีหน้าน้อยใจเล็กน้อย "คุณแม่ไม่มาหาผมหลายวันแล้วนะครับ"

"แม่ขอโทษนะ สองวันก่อนแม่ยุ่งมาก ลูกก็รู้นี่ว่าน้าติรณาของลูกกำลังจะแต่งงาน แม่เลยต้องรีบออกแบบชุดแต่งงานของน้าให้เสร็จ" รสิกาพูดพลางอุ้มทิมทิมเดินไปที่โซฟา "ใช่สิ แม่มีข่าวดีจะมาบอก"

"มีข่าวดีอะไรเหรอครับ!" ความสนใจของเด็กน้อยถูกดึงออกไปในทันที

"น้าติรณาของลูกท้องแล้ว อีกไม่นานลูกก็จะมีน้องชายหรือไม่ก็น้องสาวตัวน้อยมาอยู่เป็นเพื่อน" รสิกากล่าวด้วยรอยยิ้ม

"จริงเหรอ ติรณาท้องแล้ว!" อารณีย์ถามด้วยความประหลาดใจ

"จริงค่ะ หนูพาเธอไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล และก็ได้รับการยืนยันแล้วว่าเธอตั้งครรภ์" รสิกาพยักหน้า

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลย ในเดือนหน้าเธอกำลังจะแต่งงานพอดี พอถึงตอนนั้นท้องเธอก็ยังไม่โต คงไม่ส่งผลกระทบอะไรกับเธอ" อารณีย์กล่าว

"กังวลก็แต่ว่าเธอจะทำงานมากเกินไป" รสิกากล่าว

"หยุดงานเอาไว้ชั่วคราวก่อนไม่ได้เหรอ!" อารณีย์กล่าวถาม

"จะทำยังไงก็คงจะต้องขึ้นอยู่กับตัวเธอเองว่าจะเลือกแบบไหน" รสิกาส่ายหัว

แม้ว่าพวกเขาทั้งสองคนจะเป็นเพื่อนรักกัน แต่ว่าติรณาจะตัดสินใจอย่างไร นั่นเป็นสิ่งที่ตัวเธอเองเป็นคนเลือก รสิกาทำได้มากที่สุดคือให้คำแนะนำนิดๆ หน่อยๆ ไม่สามารถเข้าไปยุ่มย่ามกับการตัดสินใจของเธอได้

"นั่นก็จริง" อารณีย์กล่าว

"คุณแม่ เราจะอยู่จนกว่างานแต่งของน้าติรณาจะเสร็จเลยหรือเปล่าครับ!" ทิมทิมเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ก็ไม่แน่นะ" รสิกากล่าว

หากทางสตูดิโอที่เมืองเอเกิดปัญหาอะไรขึ้น เธอเองก็ต้องรีบกลับไป

แม้เธอจะชินกับการวิ่งวุ่นไปมาแบบนี้ แต่ทิมทิมไม่สามารถทำได้อย่างแน่นอน

เขาเป็นเพียงเด็กคนหนึ่ง จะทนอะไรแบบนี้ได้อย่างไร

อีกอย่างเดือนกันยายนเป็นต้นไปเขาจะต้องไปโรงเรียนแล้ว เขายิ่งไม่สามารถไปนู่นมานี่กับเธอได้

ทว่าหากช่วงเวลาของเธอไม่แน่นอนก็ไม่สะดวกที่จะไปรับส่งลูกด้วย

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ รสิกาก็เริ่มรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก

ราวกับว่าอารณีย์จะเดาความคิดของรสิกาออก เธอเอ่ยถามอย่างหยั่งเชิง "ไม่อย่างนั้น...ก็ให้ทิมทิมอยู่ที่เมืองซีสิ ไปเรียนเลิกเรียนจะทำอะไรทางนี้ก็สะดวก แม่ไปรับเขาได้ทุกวัน เวลางานของลูกก็อิสระ จะมาหาเขาเมื่อไหร่ก็ได้"

แต่รสิกากลับส่ายหน้า "คงไม่ได้"

"ทำไมล่ะลูก!" อารณีย์ถามทันที

รสิกาถอนหายใจ "คุณแม่ลืมชรรินไปหรือเปล่า"

เดือนตุลาคม ชรรินก็จะออกมาแล้ว

หลังจากที่เธอออกมา เธอจะต้องกลับมาที่ตระกูลปิติภัทรไพศาลแน่ พอถึงตอนนั้นแล้วปล่อยให้เธออาศัยอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับทิมทิม ก็แทบไม่ต้องคิดเลยว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

รสิกาจะไม่ทำแบบนั้นเด็ดขาด

อย่างที่คาด หลังจากที่รสิกาพูดขึ้น จึงทำให้เธอนึกขึ้นได้ อารณีย์ก็นิ่งเงียบลง

ชรรินจะยังคงรู้สึกเกลียดชังรสิกาอย่างแน่นอน ถ้าเธอรู้ว่าทิมทิมเป็นลูกของรสิกา จะต้องทำอะไรไม่ดี ไม่ต่อหน้าก็ลับหลังเขาเป็นแน่

การปล่อยให้ทิมทิมอยู่กับตระกูลปิติภัทรไพศาลเท่ากับว่าเนื้อเข้าปากเสือ แบบนี้ไม่ดีแน่

"ปลายเดือนสิงหายังไงก็ต้องกลับเมืองเอ" รสิกาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าว "กลับไปจัดการเรื่องการเข้าเรียน"

คิดไปคิดมา ให้ลูกอยู่ในสายตาตนเองเอาไว้จะดีที่สุด