บทที่ 338 พวกเธอสองคนคืนดีกันแล้วเหรอ

เนื่องจากเธอต้องกลับไปที่เมืองเอก่อนสิ้นเดือน ดังนั้นเรื่องชุดแต่งงานก็ต้องเร่งนำเข้าตารางดำเนินงานด้วย รสิกาภายใต้การช่วยเหลือของบรู๊ค เธอค่อยๆ ร่างต้นแบบชุดแต่งงานออกมา และหลังจากที่ปรึกษากับบรู๊คเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เธอก็เก็บของเตรียมเดินทางกลับเมืองเอ

ในคืนก่อนจะกลับเมืองเอ เธอพาทิมทิมไปที่บ้านของติรณา

ในตอนนี้ติรณาตั้งครรภ์แล้ว ตามคำเรียกร้องของตระกูลอาชานกำธรและคุณพ่อคุณแม่ของติรณา หล่อนไม่สามารถอยู่คนเดียวได้อีกต่อไปและต้องย้ายไปอยู่ที่บ้านตระกูลอาชานกำธรเพื่อดูแลครรภ์ ส่วนเรื่องงาน หล่อนก็ได้รับคำสั่งให้ลาออกหรือลาพักร้อนยาวไปโดยปริยาย

เมื่อรสิกามาถึง เปรมสุธีก็กำลังช่วยติรณาเก็บกระเป๋าอยู่ ส่วนติรณาก็นั่งอยู่บนโซฟา เบื้องหน้ามีจานผลไม้และขนมที่เธอชอบทานวางอยู่

"พรุ่งนี้พวกเธอจะไปแล้วเหรอ!" ติรณาถามรสิกา

รสิกาพยักหน้า "อืม เที่ยวบินพรุ่งนี้ตอนเที่ยงน่ะ"

ติรณาอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย "รู้สึกว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้ไม่นานเอง"

"ไม่ต้องห่วง วันแต่งงานเธอ ฉันก็จะกลับมาอีก" รสิกาหัวเราะเบาๆ

"นั่นตั้งเกือบจะเดือนหนึ่งเลยนะ" ติรณาถอนหายใจ "ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องชุดแต่งงานของฉันมากนักหรอก ยังมีเวลาอีกเยอะ พวกเรื่องภาพพรีเวดดิ้งฉันคุยกับเปรมสุธีร์แล้วว่าไม่คิดจะถ่าย แค่ทำชุดแต่งงานให้เสร็จก่อนวันแต่งงานก็โอเคแล้ว"

"ทำไมถึงไม่ถ่าย!" รสิกาถามด้วยความประหลาดใจ "ถ้าเป็นเพราะความคืบหน้างานช้าเกินไป ฉันปรับเวลาให้สั้นลงอีกได้นะ"

รสิกามั่นใจว่าสามารถทำงานออกมาอย่างมีประสิทธิภาพได้เช่นกันแม้ภายในเวลาที่กระชั้นชิด แต่เธอไม่อยากทำให้ติรณาล้มเลิกการถ่ายภาพพรีเวดดิ้งเพียงเพราะตนเอง

"ไม่ใช่เพราะเหตุนี้หรอก" ติรณาส่ายหน้า "เธอก็รู้จักฉันดี ฉันไม่ได้สนใจเรื่องงานแต่งงานพวกนี้เลย งานแต่งงานก็มีไว้ให้ผู้ใหญ่ท่านดูเท่านั้นเอง ถ่ายภาพพรีเวดดิ้งยิ่งไม่สำคัญเข้าไปอีก"

ธรรมชาติของติรณาก็ไม่ได้ชอบอะไรที่ปลอมเปลือกพวกนี้ หล่อนกับเปรมสุธีร์ก็ผ่านพ้นวัยที่ต้องการสิ่งเหล่านี้มาเป็นเครื่องยืนยันความรู้สึกของกันและกันมานานมากแล้วด้วย

สำหรับหล่อนแล้ว หล่อนคิดว่าขอเพียงชื่อของคนสองคนเคียงคู่กันอยู่บนทะเบียนสมรสก็พอแล้ว อีกอย่างวันเวลาหลังจากงานแต่งจบลงสุดท้ายก็เหมือนเดิมดังแต่ก่อน ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

"เธอนี่" รสิกาหมดหนทางเล็กน้อย หลังจากที่ถอนหายใจ เธอก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง บนใบหน้าฉายแววตาแห่งความสุขใจไปกับเธอด้วย "มันเป็นเรื่องของเธอ เธอจะตัดสินใจยังไงตัวฉันเองไม่สามารถเข้าไปแทรกแซงได้ สิ่งสำคัญคือความสุขของตัวเธอเองต่างหาก"

"ตอนนี้ฉันก็มีความสุขมากนะ" ขณะที่ติรณากล่าวนั้น สายตาของเธอมองไปทางห้องซึ่งด้านในยังคงมีเสียงเบา ๆ อยู่บ้างเป็นครั้งคราว และรอยยิ้มจาง ๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ "เธอเองก็เร่งมือเข้าล่ะ"

"เร่งมืออะไรกันเล่า" รสิกายิ้ม จากนั้นก็มองไปที่ทิมทิมที่กำลังนั่งกินผลไม้อย่างเงียบ ๆ "ตอนนี้ฉันแค่อยากจะเลี้ยงทิมทิมให้เติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่แค่นั้นเอง"

ติรณามุบมิบปากอยู่สองครั้ง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลังจากเหลือบสายตามองไปที่ทิมทิมหล่อนก็กลืนคำที่จะพูดนั้นลงไป

หลังจากที่เปรมสุธีร์เก็บข้าวของเสร็จเรียบร้อย ติรณาจึงไล่เขาออกไป และเปรมสุธีร์กลับอยากอยู่ต่อแต่ก็ถูกติรณาถึงขั้นทั้งผลักทั้งดันเขาให้ไปอยู่ด้านนอก

"คุณค่อยมารับฉันพรุ่งนี้เช้า" หลังจากทิ้งท้ายประโยคนี้แล้ว ติรณาปิดประตูและล็อกเขาไว้ข้างนอก

เมื่อรสิกาเห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้า เธอยิ้มและกล่าวว่า "เพราะเปรมสุธีร์ใจดีหรอกนะ เธอถึงรังแกเขาแบบนี้ได้"

"ฉันรังแกเขา!" ติรณาส่งเสียงไม่พอใจอยู่ทีสองที "ฉันไม่ได้รังแกเขา ถ้าไม่ใช่เขาที่บอกพ่อแม่ของฉันเรื่องการตั้งครรภ์ของฉันเร็วขนาดนี้ ฉันก็คงไม่ถูกบังคับให้ลาออกหรอก"

"เขาทำเพื่อตัวเธอเองนะ" รสิกากล่าว "ในสถานการณ์ตอนนี้ของเธอ ไม่ควรทำงานหนักจนเกินไปนัก"

"ไม่ได้บอบบางขนาดนั้นซะหน่อย" ติรณาลูบปลายจมูกของเธอ แล้วเดินไปนั่งลงฝั่งตรงข้ามของรสิกา "อย่างเธอในตอนแรกที่ท้องลูกก็ยังดิ้นรนใช้ชีวิตที่มิลานได้เลย เธอก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่"

"ตอนนั้นฉันเพิ่งอายุแค่ 26 ปี" รสิกายิ้ม "เธอนับดูซิ ตอนนี้เธออายุเท่าไหร่แล้ว!"

ติรณากลอกตา "ท้องลูกตอนแก่แล้วจะเป็นอะไรไป ไม่ได้หรือไง แล้วอีกอย่าง อายุฉันตอนนี้ก็ไม่ถือว่าท้องลูกตอนแก่นะ"

"อายุยังไม่มากนั่นแหละ แต่ก็ควรใส่ใจมากกว่านี้หน่อย" รสิกากล่าว

ติรณามุ่ยปาก ไม่ได้กล่าวอะไร