บทที่ 339 สำคัญต่อฉันมาก

หลังจากล้อเล่นพอสมควร ติรณาก็เริ่มจริงจังขึ้นอย่างยากที่จะเห็น "แล้วหลังจากนี้ พวกเธอทำยังไงต่อ!"

เส้นทางนี้ของรสิกากับถนิตนั้นยากลำบากมาก จนเป็นไปไม่ได้ที่จะปลอบตนเองว่าไม่ต้องคำหนึ่งถึงสิ่งอื่นที่อยู่เบื้องหน้า

เพราะตอนนี้ก็อยู่ด้วยกันแล้ว แน่นอนว่าต้องคิดถึงเรื่องอนาคต และยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาก็มีลูกแล้วด้วย

เพียงแต่ว่าปัญหานี้ เห็นได้ชัดว่ารสิกายังไม่ได้นึกถึงมาก่อน

"ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปละกัน" หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน เธอจึงกล่าวว่า "คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์"

"เฮ้อ" ติรณาถอนหายใจ

คืนนี้รสิกานอนด้วยกันกับติรณา ทั้งสองดูเหมือนจะมีเรื่องให้พูดคุยกันอย่างไม่รู้จบ ล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงคืนจึงได้เข้านอน

วันรุ่งขึ้น รสิกาตื่นแต่เช้า ตู้เย็นที่บ้านว่างเปล่า อีกอย่างคนก็จะออกไปกันหมดแล้ว ซื้อของเข้ามาก็จะเสียเปล่า ๆ รสิกาเพียงแค่ล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกไปซื้ออาหารเช้า เมื่อเธอกลับมาติรณากับทิมทิมก็ตื่นแล้ว

หลังจากที่ทั้งสามคนทานอาหารเสร็จเรียบร้อย สักพักหนึ่งเปรมสุธีร์ก็โทรศัพท์เข้ามา และถามหล่อนว่าหล่อนตื่นมาทานข้าวหรือยัง ทั้งยังบอกอีกว่าเขาขับรถออกมารับหล่อนแล้ว

หลังจากติรณาวางสายแล้ว รสิกากล่าวยิ้มๆ "พวกเธอสองคนนี่เลี่ยนจริงๆ "

"ถ้าไม่ใช่เพราะว่าฉันท้อง เขาคงไม่เป็นห่วงขนาดนี้หรอก" ติรณาหน้ามุ่ย

รสิกายิ้มอย่างเงียบๆ

เธอเก็บข้าวของและช่วยติรณาใช้ผ้าคลุมเฟอร์นิเจอร์ทั้งหมดในบ้านด้วยกัน การจากไปของเธอในครั้งนี้ เธอไม่รู้ว่าจะมีโอกาสกลับมาอยู่ที่นี่อีกหรือเปล่า

......

เมื่อเธอกลับถึงบ้านในเมืองเอก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว รสิกาจัดของอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงพาทิมทิมออกไปกินข้าว หลังจากนั่งได้ไม่นาน เธอก็ได้รับโทรศัพท์จากอดิภา

"กลับมาแล้วเหรอ!" อดิภาเอ่ยถาม

"ก็แน่สิ" รสิกากล่าวยิ้มๆ "เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันกลับมาแล้ว!"

"ฉันขับรถผ่านร้านอาหารเมื่อกี้ แล้วเหมือนว่าฉันจะเห็นเธอกับทิมทิมเข้า แต่ก็ไม่แน่ใจ" อดิภาก็ยิ้มออกมาเช่นกัน "กลับมาแล้วทำไมไม่ทักมาบอกฉันล่วงหน้าล่ะ ฉันจะได้ไปรับพวกเธอที่สนามบิน"

"ทิมทิมกำลังจะเข้าโรงเรียนแล้ว ฉันต้องกลับมาช่วยเขาดูโรงเรียนน่ะ" รสิกานวดหว่างคิ้ว "ช่วงนี้สตูดิโอเป็นยังไงบ้าง!"

"ก็ดี ปริมาณงานเพิ่มขึ้นแล้ว" อดิภากล่าว "แล้วของเธอเป็นยังไงบ้าง!"

"ยังไม่เสร็จเลย เดี๋ยวจะเอากลับไปทำต่อ" รสิกากล่าว "พรุ่งนี้ฉันจะไปรายงานที่สตูดิโอ ไม่ต้องห่วง"

"เธอจัดการเรื่องของเธอไปเถอะ จัดการเรื่องโรงเรียนของทิมทิมให้เรียบร้อยค่อยกลับมาก็ได้" อดิภาใจกว้างกับเรื่องนี้มาก

"ถ้าอย่างนั้นก็ได้ พรุ่งนี้ฉันจะพาทิมทิมเข้าไปดูโรงเรียน" รสิกาตอบรับ

ใช้เวลาไม่นานในการเลือกดูโรงเรียนของทิมทิม เธอเลือกโรงเรียนอนุบาลที่ค่อนข้างอยู่ใกล้กับสตูดิโอเพื่อจะได้สะดวกสำหรับเธอที่จะไปรับไปส่ง ทว่าในการลงทะเบียนจำเป็นต้องใช้ทะเบียนสมรส เธอก็ตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง

เธอให้กำเนิดลูกนอกสมรส จะมีทะเบียนสมรสได้ที่ไหนกัน

ด้านแรกก็เจอตอเข้าแล้ว เธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโทรไปขอความช่วยเหลือจากกรานต์

และหลังจากที่กรานต์รู้เรื่องนี้ เขาก็ไปจัดการทันทีอย่างไม่รีรอ

คงเป็นเพราะอิทธิพลของตระกูลสุนทรอมรสกลที่เมืองเอ ปัญหานี้จึงคลี่คลายโดยใช้เวลาเพียงไม่นาน

"เรื่องนี้รบกวนเธออีกแล้วล่ะ กรานต์ ว่างเมื่อไหร่เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงข้าวขอบคุณเธอนะ" รสิกากล่าวขณะถือสายโทรศัพท์

ตั้งแต่เธอมาที่เมืองเอ เธอก็ได้รับความช่วยเหลือจากกรานต์หลายสิ่งหลายอย่าง แต่นอกจากการเชิญเขาไปทานอาหารแล้ว เธอก็ไม่มีวิธีอื่นที่จะไปตอบแทนเขาได้เลย

ท้ายที่สุดปัญหาของกรานต์ แม้แต่เธอก็ยังช่วยเหลืออะไรเขาไม่ได้

"ก็ได้ครับ" กรานต์กล่าวยิ้มๆ "ถ้างั้นว่างเมื่อไหร่ ผมจะโทรหาคุณอีกทีก็แล้วกันนะ"

"อืม" รสิการู้ว่าที่เขาพูดแบบนี้แสดงว่ายุ่งกับงานบางอย่างอยู่แน่ๆ เธอก็รู้สึกซาบซึ้งใจ "งั้นฉันวางสายก่อนนะ เธอทำงานเถอะ"

"อืม" กรานต์ส่งเสียงตอบรับ