บทที่ 341 คิดดีแล้วใช่ไหม

ยังมีเวลาอีกนานก่อนที่ทิมทิมจะเลิกเรียน หลังจากที่รสิกาบอกกับอดิภาแล้ว เธอก็ถือกระเป๋าออกไปจากสตูดิโอ

รสิกาไม่เคยไปสาขาย่อยโรงแรมของถนิตที่เมืองเอมาก่อน บางครั้งแม้จะผ่านไปเพราะเรื่องงาน แต่ก็ไม่เคยหยุดอยู่ตรงนั้นเลย

เมื่อถึงโรงแรมคอสโม รสิกาจอดรถและเดินเข้าไปตรงล็อบบี้ แล้วจึงพบเข้ากับคนที่คุ้นเคยเดินมาอยู่ตรงหน้าตน

เมื่อเห็นว่าเธอแต่งตัวเหมือนจะรับหน้าที่เป็นผู้จัดการล็อบบี้ แต่รสิกากลับจำไม่ได้ว่าเคยเห็นเธอที่ไหน

"คุณรสิกา" ขณะที่รสิกากำลังเหม่อ ผู้จัดการล็อบบี้ยิ้มออกมาเล็กน้อย "เชิญตามดิฉันมาค่ะ คุณถนิตท่านกำลังรออยู่ค่ะ"

รสิกาพยักหน้า "รบกวนคุณด้วยค่ะ"

"เป็นหน้าที่ของดิฉันอยู่แล้วค่ะ" ผู้จัดการกล่าวพลางยิ้ม

ทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์ จากนั้นผู้จัดการก็กดปุ่มขึ้นไปที่ชั้นบนสุด

รสิกายังคงสงสัยว่าตนเองเคยเห็นคนตรงหน้าที่ไหน แต่ก่อนที่เธอจะคิดออก เธอก็ได้ยินผู้จัดการกล่าวว่า "คุณรสิกาน่าจะจำดิฉันไม่ได้"

รสิกาประหลาดใจเล็กน้อย "ฉันจำได้รางๆ น่ะค่ะ แต่นึกไม่ออก"

ผู้จัดการยิ้งอ่อนพลางกล่าว "ก่อนที่ดิฉันจะมาอยู่ที่เมืองเอ ดิฉันเป็นผู้จัดการล้อบบี้ของโรงแรมคอสโมที่ตั้งอยู่ในเมืองซีค่ะ"

เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด รสิกาก็จำได้ว่าก่อนที่ตนจะไปพบถนิตที่โรงแรมคอสโมในเมืองซี มักจะเห็นเธออยู่ตลอด

"ที่แท้ก็เป็นคุณนี่เอง" รสิกาประหลาดใจเล็กน้อย "ขอโทษนะคะ ที่ฉันนึกไม่ออก"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ผ่านมาตั้งนานหลายปีแล้ว เป็นธรรมดาคุณรสิกาจะจำดิฉันไม่ได้" ผู้จัดการกล่าว

ที่สำคัญก็ผ่านมาห้าปีแล้ว เดิมทีรสิกาเองก็ตาบอด จึงไม่น่าแปลกที่เธอจำไม่ได้

"แล้วทำไมคุณถึงมาที่เมืองเอล่ะคะ!" รสิกาคุยกับเธอราวกับเป็นเพื่อนเก่าคนหนึ่ง

"ที่นี่ต้องการผู้จัดการที่มีประสบการณ์ค่ะ ฉันก็เลยได้มาอยู่ที่นี่" ผู้จัดการกล่าว "แล้วยังได้พบคุณรสิกาที่นี่อีกด้วย บังเอิญมากจริงๆ ค่ะ"

คำพูดของเธอนี้ค่อนข้างมีเลศนัย

รสิกาเข้าใจในทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร

บางทีผู้จัดการล็อบบี้ก็อาจจะยังคงสงสัยว่าทำไมจู่ๆ ถนิตถึงมาขยายสาขาที่เมืองเอ แต่พอพบรสิกาเข้าแล้ว เธอจึงได้เข้าใจ

ตอนแรกเธอคิดว่าถนิตกับรสิกาไม่ได้ติดต่ออะไรกันอีกแล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าทั้งสองคนจะกลับมาคบกันอีกในตอนนี้ อีกทั้งยังมาเปิดโรงแรมที่เมืองเอเพราะรสิกาด้วย

"ชินกับการอาศัยอยู่ในเมืองเอแล้วหรือยังคะ!" รสิกาถามพลางยิ้มบาง

"ก็พอได้อยู่ค่ะ" ผู้จัดการพยักหน้า

เห็นได้ชัดว่าทั้งสองคนไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันมากนัก แต่พวกเขากลับสามารถพูดคุยกันได้ราวกับเป็นเพื่อนเก่า

หลังจากคุยกันไม่เท่าไหร่ ลิฟต์ก็หยุดลง รสิกาเดินออกจากลิฟต์ และผู้จัดการก็พาเธอไปที่ห้องของถนิต

พอมาถึงหน้าประตูห้อง เธอก็หยุดแล้วยื่นการ์ดให้แก่รสิกา "คุณถนิตรอคุณอยู่ด้านในค่ะ"

"ขอบคุณค่ะ" รสิกากล่าว

ผู้จัดการโค้งคำนับเล็กน้อย "ดิฉันขอตัวไปทำงานต่อที่ชั้นล่างก่อนนะคะ"

"ไปเถอะค่ะ" รสิกาพยักหน้าพลางกล่าว

หลังจากที่ไล่สายตาส่งผู้จัดการเดินออกไปไกลแล้ว รสิกาก็หยิบคีย์การ์ดขึ้นมารูดเข้าไปในห้อง

ห้องนี้แตกต่างจากห้องพักในโรงแรมทั่วไป เมื่อรสิกาเดินเข้าไป เธอเห็นภาพราวกับว่าตนได้กลับบ้านในเมืองซีเสียอย่างนั้น

บ้านหลังนั้นที่เธอและถนิตอาศัยอยู่ติดกัน

ห้องนี้มีความคล้ายคลึงเป็นอย่างมากในด้านการจัดวางแนว สไตล์การตกแต่ง และการตกแต่งภายใน

แม้ว่ารสิกาจะไม่เคยเข้าไปดูภายในบ้าน แต่ภายในความทรงจำกลับทับซ้อนกับภาพตรงหน้าเธอ

รวมทั้งชายคนนั้นที่เพิ่งเดินออกมาจากห้อง

เขาสวมชุดนอน ผมของเขายุ่งเล็กน้อย ราวกับว่าเพิ่งจะตื่นนอน