บทที่ 342 ไม่จัดงานแต่ง

คิดดีแล้วหรือยัง!

คิดอะไร!

รสิการู้สึกสับสนเล็กน้อย

"อะไรเหรอ!" เธอถาม

"จำไม่ได้!" เขากัดริมฝีปากบนของเธอเป็นการลงโทษและกล่าวอู้อี้ "งานแต่งงาน คุณคิดแล้วหรือยังว่าอยากได้แบบไหน!"

รสิกาก็เข้าใจได้ทันที

บนเรือสำราญครั้งนั้นเมื่อ 5 ปีที่แล้ว เขาให้เธอคิดว่าเธอต้องการงานแต่งงานแบบใด

เธอคิดว่าเขาลืมไปแล้วเสียอีก

รสิการู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาของเธอแสบร้อนจากก้นบึ้งของหัวใจ เธอรีบกะพริบตาสองสามครั้งเพื่อซ่อนน้ำตาเอาไว้

"ฉันไม่อยากจะแต่ง" เสียงของเธอแหบแห้งเล็กน้อย

"ไม่อยาก!" ถนิตตกตะลึงและผละเธอออก "ทำไมถึงไม่อยาก!"

พอพูดถึงการแต่งงานของติรณาเมื่อครู่ ใบหน้าของเธอแสดงออกชัดเจนว่าปรากฏความอิจฉา

"ฉันเคยทำมาแล้วครั้งหนึ่ง และมันไม่ดีอย่างที่คาดหวังไว้ ฉันจึงไม่อยากที่จะเสียเวลาทำเรื่องอะไรที่มันไร้ซึ่งความหมายอีกแล้ว"

รสิกาและติรณาต่างก็คิดแบบนี้เช่นกัน

แต่ทว่าเธอแตกต่างจากของติรณา นี่คือการแต่งงานครั้งแรกและก็เป็นครั้งสุดท้ายของติรณาด้วย พ่อแม่ทั้งสองฝ่ายต่างอยากจะเป็นพยานแห่งความสุขของพวกเขา ดังนั้นจึงต้องจัดงานแต่งงานขึ้น

แต่สำหรับรสิกามันไม่เหมือนกัน

สิ่งที่เธอไม่ต้องการจะทำ อารณีย์ก็จะไม่บังคับเธอ

อีกอย่าง มันคงเป็นไปไม่ได้ที่ถนิตจะแต่งงานกับเธอในสถานการณ์เช่นนี้

ท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่เคยนำทะเบียนสมรสของถนิตกับนันท์นรีออกมา เช่นนั้นถนิตก็ไม่มีทางหย่ากับนันท์นรี

และสถานะของรสิกา ก็จะเป็นเพียงภรรยาน้อยคนหนึ่งเท่านั้น

เธอเคยรังเกียจเดียดฉันท์พวกที่เรียกกันว่าเมียน้อย พวกมือสาม แต่ตอนนี้เพื่อถนิต เธอยินดีเป็นดั่งคนที่ตนเองเกลียดมากที่สุดพวกนั้น

ดังนั้นสำหรับเธอแล้ว ไม่ว่าจะจัดงานแต่งงานหรือไม่ก็ไม่ต่างกัน สิ่งสำคัญที่สุดคือการที่พวกเราได้อยู่ด้วยกันต่างหาก

ถนิตขมวดคิ้ว เขาอยากจะพูดบางอย่าง แต่ทว่าเมื่ออ้าปากจะพูดกลับหยุดชะงักเอาไว้อีกครั้ง

รสิกามองที่เขาแล้วกล่าวถามเสียงเบาว่า "ถ้าหากว่าฉันไม่อยากจัดงานแต่งงาน คุณจะโกรธฉันหรือเปล่า!"

"ไม่มีทาง" เขากล่าว

"ถ้าอย่างนั้นคุณรังเกียจหรือเปล่า!" เธอถามอีกครั้ง

"รังเกียจอะไร!"

"รังเกียจที่คุณจะไม่มีชื่อเรียกไง" เธอยิ้มออกมา "ฉันจะให้คุณเป็นแฟนที่เก็บเอาไว้เงียบๆ ของฉันตลอดไป คุณยอมหรือเปล่า!"

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรพอได้ยินเธอพูดแบบนี้ ถนิตก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาและบีบพวงแก้มเธอ "ผมไม่โกรธ"

เธอคงกลัวจริงๆ ว่าเขาจะโกรธถึงได้พูดอะไรแบบนี้ออกมา

รสิกาเอื้อมมือออกไปกอดเอวและซุกใบหน้าของเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา "เรื่องของเราเอาไว้คุยกันทีหลัง สถานการณ์ในตอนนี้ไม่เหมาะที่จะพูดเรื่องพวกนี้"

ถ้าเป็นเรื่องของความรู้สึก รสิกามักจะมีท่าทีที่สงบและมีเหตุผลอยู่เสมอ เธอรู้ถึงสถานการณ์ในตอนนี้ดีว่ามันคงจะไม่เป็นไปตามที่พวกเขาคาดหวังเอาไว้แน่

ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่ควรจะเกิด พวกเขาไม่ควรทำให้เป็นจุดสนใจจะดีกว่า

"ขอโทษด้วย" ถนิตค่อยๆ กระชับมือและกล่าวขอโทษ

รสิกาไม่ได้กล่าวอะไร เพียงแค่กอดเขาเอาไว้ให้แน่นขึ้น

ผ่านไปสักครู่ เธอจึงถาม "คุณทานข้าวแล้วหรือยัง!"

"ยังเลย" เขามัวแต่ยุ่งทำงานจนลืมทานข้าว

รสิกาละออกจากเขา แล้วมองไปทางในครัว "ในครัวมีวัตถุดิบอะไรมั้ย!"

"คุณจะทำอาหารเหรอ!"

"ไม่ได้ทำมานานแล้ว ไม่รู้ว่าฝีมือจะแย่ลงหรือเปล่า" รสิกาบีบนิ้วมือ ยิ้มพลางถาม "มีวัตถุดิบไหมคะ!"

"ไม่มี แต่เดี๋ยวผมโทรสั่งข้างล่างให้เอามาส่ง" เขากล่าว

ที่นี่เป็นโรงแรม พวกวัตถุดิบของสดไม่มีขาดอย่างแน่นอน