บทที่ 343 ท่านเฉลิมสิทธิ์ป่วยหนัก

หลังจากที่ขึ้นมาบนรถ ทิมทิมก็รัดเข็มขัดนิรภัยอย่างช้าๆ แล้วถามรสิกา "วันนี้ที่สตูดิโอคุณแม่ยุ่งมากเหรอครับ!"

"ทำไมจู่ๆ ถึงถามล่ะลูก!" รสิกาถาม

"ก็เพราะว่าวันนี้คุณแม่มาสายกว่าปกติ" ทิมทิมกล่าว เมื่อรสิกากำลังจะพูดอธิบายอะไรบางอย่าง เขาจึงกล่าวต่อ "ผมไม่ได้โทษคุณแม่ที่มาสายนะครับ"

เขาเพียงแค่สงสัยเฉยๆ ว่าเหตุผลเป็นเพราะรสิกายุ่งกับงานมากเกินไปหรือเปล่า

เมื่อรสิกาได้ยินสิ่งที่ทิมทิมพูด เธอก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็กลืนคำที่เธออยากจะพูดลงไป

"ช่วงสองวันนี้จะยุ่งหน่อย" เธอกล่าว "เดี๋ยวผ่านวันแต่งงานของน้าติรณาไปก็จะไม่ยุ่งเท่าไหร่แล้วลูก"

"ถ้าอย่างนั้นเมื่อไหร่เราจะได้ไปเมืองซีครับ!" พอทิมทิมได้ยินเรื่องงานแต่งของติรณา ก็เอ่ยถามด้วยดวงตาที่ลุกวาว

"แล้วจะไม่ขวางการเรียนของลูกเหรอ!"

"ไม่ครับ" เขาส่ายหน้าอย่างแน่วแน่

แต่ความจริง เขาก็มักจะรู้สึกมาโดยตลอดว่าตนไม่จำเป็นต้องไปโรงเรียนเลย

เรื่องพวกนั้นที่โรงเรียนสอนเขารู้หมดแล้ว ทุกวันจะต้องไปนั่งอยู่กับเด็กพวกนั้น เขารู้สึกไม่ชอบเอาเสร็จเสียเลย

"ถ้างั้นเดี๋ยวแม่จะไปลาหยุดให้ 2-3 วัน" รสิกายิ้ม

"ครับ" ทิมทิมยิ้มออกมา

เด็กทุกคนล้วนต่างมีช่วงเวลาที่พวกเขาไม่อยากไปโรงเรียนกันทั้งนั้น และรสิกาก็รู้สึกว่าปฏิกิริยาของทิมทิมก็ไม่ได้แปลกนัก เพียงแต่รู้สึกว่าเขาก็เหมือนเด็กน้อยทั่วๆ ไป

......

นีรชาถูกปลุกให้ตื่นเพราะการเคลื่อนไหวด้านนอกตอนเวลาตีสาม เธอได้ยินเสียงคนพูดคุยอยู่ที่ด้านนอก จึงรีบร้อนลุกขึ้นจากเตียง

นีรชารีบสวมรองเท้าแตะแล้วเดินไปที่ประตูอย่างร้อนรน เมื่อเธอเปิดประตูคนรับใช้ก็เดินผ่านหน้าห้องของเธอพอดี นีรชาก็คว้าเธอเอาไว้โดยไม่ต้องคิด "เกิดเรื่องอะไรขึ้น!! "

"ท่านอาการหนักแล้วครับ!" คนรับใช้กล่าวหน้าซีด

"อะไรนะ!" นีรชาเบิกตากว้าง รีบผลักเธอออกไปและวิ่งไปที่ห้องของท่านเฉลิมสิทธิ์

เมื่อเห็นนีรชาเดินเข้ามา คนที่ยืนอยู่หน้าห้องของท่านเฉลิมสิทธิ์ต่างก็หลบทางให้เธอโดยทันที

นีรชากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอเดินเข้าไปด้วยมือทั้งสองข้างที่กำแน่น

จิระศักดิ์และลูกชาย รวมถึงนันท์นรีต่างก็มาถึงภายในห้องหมดแล้ว และตฤณก็อยู่ด้วย

แพทย์และพยาบาลกำลังตรวจร่างกายของท่านเฉลิมสิทธิ์อยู่ข้างเตียง นีรชาเห็นว่าบนใบหน้าของท่านเฉลิมสิทธิ์ใส่ท่อออกซิเจนช่วยหายใจด้วย

ฉับพลันหัวใจของเธอก็ชะงักไปชั่วขณะ เธอยืนอยู่ในห้องไม่กล้าก้าวฝีเท้าอีก

เป็นตฤณที่รับรู้การมาถึงของนีรชาก่อน เขาเดินเข้าไปหาเธอ

"คุณนี"

"คุณปู่...ท่านเป็นอย่างไรบ้าง!" เสียงของนีรชาเจือไปด้วยความสั่นเทา ระคนด้วยความกลัว

ถนิตก็ยังมาไม่ถึง คุณปู่ขออย่าได้เป็นอะไรไปเลย

"คุณหมอกำลังตรวจดูอยู่ครับ" ตฤณหลับตาลง ใบหน้าคนสูงวัยปรากฏความเศร้าโศกอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

"พี่ถนิตยังมาไม่ถึงเลย..." นีรชากล่าวพึมพำ "คุณปู่คงมีเรื่องอยากจะคุยกับพี่แน่ๆ"

"คุณท่านมีเรื่องอยากจะคุยจริงๆ ครับ" ตฤณตอบกลับเสียงเบา

อันที่จริงก่อนที่อาการป่วยท่านจะแย่ลง ตฤณก็อยู่ข้างกายท่านเฉลิมสิทธิ์

ความเจ็บปวดในร่างกายค่อยๆ ทำให้ท่านเฉลิมสิทธิ์มีอาการนอนไม่หลับ ช่วงนี้ท่านก็ไม่ได้นอนทั้งคืน ตฤณเป็นกังวลใจ ดังนั้นเขาจึงเฝ้าอยู่ในห้องเพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุฉุกเฉิน

เป็นเพราะเหตุนี้ จึงทำให้เขารู้ได้ทันเวลาว่าร่างกายของท่านเฉลิมสิทธิ์ไม่ปกติ จากนั้นจึงเรียกแพทย์ให้มาดูอาการ