บทที่ 344 เธอสงบปากสงบคำเอาไว้จะดีที่สุด

"ช่างเถอะ..."

ท่านเฉลิมสิทธิ์ยังคงส่ายหน้า

นีรชาเพียงออกแรงกุมมือของเขาแน่นขึ้น "คุณปู่ เดี๋ยวคุณปู่ก็จะดีขึ้นนะคะ"

อันที่จริงเธอเองก็รู้ดีว่าพูดไปมันก็ไม่มีประโยชน์

เธอกล่าวออกไปไม่รู้ว่าปลอบใจท่านเฉลิมสิทธิ์ หรือเพียงเพื่อปลอบใจตัวเองกันแน่

ท่านเฉลิมสิทธิ์อาจจะหมดเรี่ยวแรง จึงไม่ได้ตอบนีรชากลับ เพียงแต่หลับตาลงช้าๆ

นีรชายังคงเป็นกังวลว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้นกับท่าน ดังนั้นเธอจึงไม่กล้าแม้แต่จะหลับตาลงเลยตลอดทั้งคืน

ตลอดจนถึงเวลาฟ้าสาง ตฤณเดินเข้ามาอย่างแผ่วเบา

"คุณนี คุณไปพักผ่อนสักหน่อยเถอะครับ" ตฤณกล่าวกับนีรชาเสียงเบา

นีรชาก็รู้สึกล้าขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน เธอจึงไม่ได้ปฏิเสธ หลังจากที่เธอยิ้มให้ตฤณ ก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกจากห้องท่านเฉลิมสิทธิ์ไป

เธอเดินกลับมาที่ห้องของตนเอง ล้มตัวลงนอนบนเตียงสักครูหนึ่งก็ไม่หลับ ก็เลยหยิบเสื้อผ้าเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำสักหน่อย

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จเรียบร้อย นีรชาหยิบโทรศัพท์มือถือมาโทรหาถนิต

"มีเรื่องอะไร!" ถนิตรับสายโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงแตรดังขึ้นอยู่ครั้งสองครั้ง

"พี่ถนิต พี่กลับมาแล้วเหรอ?" นีรชาถาม

"กำลังไปสนามบิน" ถนิตตอบ

"อย่างนั้นเหรอ..."

"เป็นอะไรไป!" ถนิตฟังออกว่ามีบางอย่างผิดปกติจากน้ำเสียงของเธอ

"อาการของคุณปู่...ไม่ค่อยดีเท่าไหร่" นีรชาเล่าเรื่องเมื่อคืนนี้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างให้ถนิตฟัง เมื่อพูดจนจบแล้วยังกล่าวเสริมอีกว่า "ฉันรู้สึกมาโดยตลอดว่าคุณปู่จะทนอีกไม่ไหวแล้ว"

"อย่าพูดไร้สาระ" ถนิตกล่าวเสียงเบา "ทำไมไม่พาท่านไปโรงพยาบาล!"

"คุณปู่ไม่ยอมไป" พูดมาถึงตรงนี้ นีรชาก็พลันรู้สึกเจ็บปวดหัวใจ

เช่นเดียวกับถนิต ท่านเฉลิมสิทธิ์เองก็รู้สึกเกลียดโรงพยาบาลเข้ากระดูกดำเช่นกัน

เธอไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกับเรื่องอุบัติเหตุของพ่อแม่ในตอนนั้นหรือเปล่า

อุบัติเหตุรถชนในครั้งนั้นรุนแรงมาก พ่อแม่ของเธอถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลยื้อไว้เป็นเวลาสองสามชั่วโมงแต่สุดท้ายพวกเขาก็ไม่ได้กลับมาอีก

ในตอนนั้นเธอยังเด็กมาก แต่เธอก็จำได้ว่าท่านเฉลิมสิทธิ์รับมือกับช่วงเวลานั้นอย่างไร

ตอนที่อยู่โรงพยาบาลท่านไม่ร้องไห้ออกมาสักหยด แต่พอกลับถึงบ้าน ท่านก็ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องทำงาน

แม้แต่ตอนที่นีรชาเดินผ่านห้องทำงานของท่าน เธอก็ยังได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญของท่านออกมาจากในห้อง

ท่านเฉลิมสิทธิ์ปลูกฝังจิรสินให้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งของตน ตระกูลวัชรเดชานนท์เจริญรุ่งเรืองอย่างมาก ขณะอยู่ในการดูแลของจิรสิน แต่ใครจะรู้ว่านักธุรกิจฝีมือดีคนนี้จะถูกสวรรค์พรากเอาไปเช่นนี้

ไม่เช่นนั้น เกรงว่าตระกูลวัชรเดชานนท์ในตอนนี้จะต้องยิ่งกว่ารุ่งโรจน์เสียอีก

นีรชารู้ว่าถนิตสงสัยมาโดยตลอดว่าอุบัติเหตุรถชนของพ่อแม่ในครั้งนั้น จะต้องมีคนอยู่เบื้องหลังเป็นแน่ และคนคนนั้นก็คือจิระศักดิ์

ทว่าถนิตกลับไม่เคยพูดเรื่องนี้ต่อหน้าท่านเฉลิมสิทธิ์เลย

"รอพี่กลับไปนะ" ถนิตเงียบอยู่นานก่อนจะพูดออกไป

"ค่ะ" นีรชาสูดลมหายใจ

ตอนนี้นอกจากการรอให้ถนิตกลับมา ก็คงไม่มีทางอื่นแล้ว

ไม่แน่ว่าถนิตอาจจะมีวิธีทำให้ท่านเฉลิมสิทธิ์ยอมไปโรงพยาบาลก็ได้

แม้ว่าการรักษาของแพทย์ประจำตระกูลจะมีประสิทธิภาพกว่าแพทย์ในโรงพยาบาลก็ตาม แต่หากเกิดอะไรขึ้นในยามฉุกเฉิน อย่างไรเสียการอยู่ในโรงพยาบาลก็สะดวกกว่า

แต่ในตอนนี้สิ่งที่นีรชาเป็นกังวลก็คือ