บทที่ 345 ความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสม

แผนการเหล่านี้ที่ถวัลย์กับจิระศักดิ์พ่อของเขาได้วางเอาไว้ เป้าหมายคือถนิตมาโดยตลอด

แต่นีรชา กลับมาได้ยินบทสนทนาของพวกเขาได้เสียทุกครั้ง

นีรชาไม่มีพิษไม่มีภัยอะไร แต่เธอกับถนิตก็มีศัตรูคนเดียวกัน ไม่มีทางที่เธอจะไม่เล่าเรื่องนี้ให้ถนิตฟัง

"สงบปากสงบคำ!" นีรชายิ้มเยาะเย้ยแล้วเอามือของตนออกจากการเกาะกุมของถวัลย์ "พวกแกยังกลัวฉันจะไปพูดพล่อยๆ อีกเหรอ!"

ฉันรู้ว่าแกคิดจะทำอะไรอยู่ แต่ฉันบอกแกไว้เลยว่าแกจะไม่มีทางได้สิ่งที่ต้องการแน่!

ถึงแม้ว่านีรชาจะยังไม่รู้ว่าในตอนนี้ท่านเฉลิมสิทธิ์มีความคิดเห็นเกี่ยวกับถนิตอย่างไร แต่สิ่งที่เธอแน่ใจก็คือคุณปู่จะไม่มีทางยอมยกสิ่งที่จิระศักดิ์และลูกต้องการให้อย่างแน่นอน

เธอไม่รู้ว่าสัญชาตญาณนี้ของเธอมาจากไหน อาจจะเป็นเพราะแม้แต่ยามท่านเฉลิมสิทธิ์ล้มป่วยหนัก ท่านก็ยังคงอยากที่จะพบหน้าถนิตล่ะมั้ง

"หึม" ถวัลย์หัวเราะเสียงเรียบ รอยยิ้มเจือไปด้วยความเย้ยหยัน "ก็คอยดูเถอะ"

นีรชาไม่อยากจะคุยเรื่องไร้สาระกับเขาอีก จึงผลักเขาออก หลังจากนั้นก็เดินลงไปชั้นล่าง

หลังจากที่เธอเดินไป นันท์นรีก็เดินลงมาจากด้านบน สีหน้าของเธอไม่ดีนัก ดูเหมือนว่าเธอจะได้ยินเรื่องที่ถวัลย์พูดคุยกับนีรชาเข้าแล้ว

"แล้วจะทำยังไงดี!" นันท์นถามถวัลย์ด้วยสีหน้าซีดขาว "นีรชารู้อะไรไปบ้าง!"

"เรื่องพินัยกรรม" ถวัลย์ตอบ

"เธอจะต้องไปบอกถนิตแน่" นันท์นรีกัดริมฝีปาก "ถ้าเขารู้เรื่องนี้ล่ะก็ เขาจะไม่มีทางปล่อยพวกคุณเอาไว้แน่"

ถ้าหากจิระศักดิ์และถวัลย์ถูกถนิตทำลายตำแหน่งอันทรงเกียรติ เช่นนั้นคนต่อไปก็คือเธอ

ถวัลย์ยิ้มเย็นชา "จะทำยังไงได้ นอกเสียจากปิดปากเธอ"

"ปิดปากนีรชา!จะทำได้อย่างไรกัน..." นันท์นรีกำลังจะถามว่าด้วยนิสัยของนีรชา การข่มขู่หรือหลอกล่อคงจะใช้กับเธอไม่ได้ แล้วทำอย่างไรถึงจะปิดปากเธอได้กันล่ะ!

ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดจนจบ ก็เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของถวัลย์ ความโหดร้ายปรากฏอยู่ในรอยยิ้มนั้น

นันท์นรีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย อย่าบอกนะว่าเขาคิดที่จะ...

......

ถนิตมาถึงก็เกือบจะเที่ยงแล้ว

ก่อนหน้านี้นีรชาโทรมาแล้วจึงรู้ว่าเขาจะกลับมาถึงเมื่อไหร่ ดังนั้นก่อนที่เขาจะมาถึงเธอจึงไปรออยู่ตรงหน้าประตูก่อนแล้ว

ผ่านเวลาไม่นาน เธอก็เห็นรถที่คุ้นเคยขับผ่านประตูบานใหญ่เข้ามาอย่างช้าๆ

นีรชาก้าวเดินไปข้างหน้า รถหยุดจอดอยู่ตรงหน้าเธอ จากนั้นถนิตก็ลงออกมาจากรถ

สีหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย มีรอยแดงตรงหว่างคิ้ว คิ้วขมวดเป็นปม

"พี่ถนิต" นีรชาส่งเสียงเรียก

"เข้าไปเถอะ" ถนิตพยักหน้า กล่าวเสียงเรียบ

"ฉันมีเรื่องจะคุยกับพี่" นีรชาขมวดคิ้วพลางหันหน้ามองเหลือบไปทางบ้าน

ตรงข้างหน้าต่างของชั้นสองมีคนยืนอยู่ มองเห็นไม่ชัดนักว่าเป็นใคร แต่นีรชากลับรู้อย่างแน่ชัดว่าคนที่ยืนตรงนั้นคือถวัลย์

ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว เธอก็จะไม่มีทางถอยหนีเป็นอันขาด

"เรื่องอะไร!" ถนิตถามอย่างสงสัย

"ตอนนี้พวกอาศักดิ์กำลังตามหาพินัยกรรมของคุณปู่ ฉันรู้สึกเหมือนว่าพวกเขากำลังจะทำอะไรบางอย่าง" นีรชาถาม "พี่ พวกเราจะทำยังไงกันดี!"

ถนิตขมวดคิ้วเล็กน้อย "เธอไปรู้มาจากไหน!"

"เมื่อเช้านี้ฉันได้ยินอาศักดิ์คุยกับถวัลย์" นีรชากล่าว

ถนิตขมวดคิ้วพลางคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตบไหล่นีรชา "เรื่องนี้เธอไม่ต้องเข้ามายุ่ง"

นีรชาถามอย่างไม่เข้าใจ "ทำไมล่ะ!"

จิระศักดิ์และถวัลย์เห็นได้ชัดว่าพวกเขาต้องการจัดการถนิต และในเมื่อเธอรู้แล้ว ทำไมเธอจะช่วยเขาไม่ได้ล่ะ