บทที่ 351 เรื่องที่เขาปิดบังเธอ

“เธอเป็นอะไร?” รสิกาเห็นสีหน้าติรณาค่อนข้างผิดปกติ จึงถามขึ้น

“ไม่มีอะไร……” ติรณากลืนน้ำลาย คิดสักพัก ไม่บอกเรื่องนั้นกับรสิกาดีกว่า

รสิกาสังเกตเห็นความผิดปกติของเธอ แต่ตอนนี้ความสนใจของเธออยู่กับอาการป่วยของท่านเฉลิมสิทธิ์ ก็ไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น

แต่ทิมทิมที่นั่งฝั่งตรงข้ามติรณาสังเกตการณ์ติรณา เขาหรี่ตาเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไร แค่มองเธออย่างสงบเยือกเย็น ขณะคิดอย่างรอบคอบ

อาหารมื้อนี้ก็ไม่ได้ใช้เวลาทานนาน ทานได้ครึ่งเดียวรสิกาก็รับสายจากนีรชา ในโทรศัพท์หล่อนบอกว่าท่านเฉลิมสิทธิ์ต้องการพบเธอ

“พบฉัน?” รสิกาค่อนข้างประหลาดใจ

ท่านเฉลิมสิทธิ์พอเห็นเธอแล้วจะโกรธจัดไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงออกตัวอยากพบเธอ?

“ใช่ พี่ไม่ได้ฟังผิด ปู่ฉันอยากพบพี่จริงๆ” นีรชาพูดยืนยัน

“ฉันรู้แล้ว ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้” รสิกาจำเป็นต้องพูดแบบนั้น

วางโทรศัพท์ลง ติรณาก็ถามขึ้น “ใครอยากพบเธอ?”

“ปู่นีรชา” รสิกาพูด

ติรณาก็ขมวดคิ้วเช่นกัน “พบเธอทำไม?”

“ไม่รู้ ฉันต้องไปโรงพยาบาล” รสิกาพูด

“ไม่เป็นไร เธอไปเถอะ ฉันจะนั่งรถกลับเอง” ติรณารู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องเล็ก ไม่กล้ารั้งรสิกาไม่ให้ไปอยู่แล้ว

รสิกาไปชำระบิลแล้วก็ส่งติรณาขึ้นรถก่อน จากนั้นก็พาทิมทิมนั่งรถอีกคันไปโรงพยาบาล

หลังจากมาถึงโรงพยาบาลก็รีบร้อนไปที่ห้องผู้ป่วยท่านเฉลิมสิทธิ์ เมื่อเธออยู่หน้าประตูห้องผู้ป่วย ก็ไม่ค่อยกล้าผลักประตูเข้าไป

“แม่ เป็นอะไรครับ?” ทิมทิมเห็นมือรสิกาวางอยู่ที่ลูกบิดตลอด แต่ไม่ได้กดมันลงไป

“ไม่มีอะไร……” ถูกทิมทิมเรียก รสิกาก็ได้สติกลับมา เธอหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผลักเปิดประตูห้องผู้ป่วยแล้วเดินเข้าไป

ตอนนี้ท่านเฉลิมสิทธิ์กำลังพิงหัวเตียงอยู่ จิตวิญญาณดูโอเค นีรชานั่งข้างๆ เป็นเพื่อนเขา

“พี่รุ้ง พี่มาแล้วเหรอ” นีรชาได้ยินเสียงก็หันไปเห็นคนที่เดินเข้ามา

สายตาท่านเฉลิมสิทธิ์ก็มองไปที่หน้ารสิกา

ขณะที่สบสายตากับเขา รสิกาก็กำมือโดยไม่รู้ตัว ทิมทิมรู้สึกได้ถึงความประหม่าของเธอ จึงแค่ออกแรงกุมมือเธอไว้

“นีรชา เธอออกไปก่อน” ท่านเฉลิมสิทธิ์เอ่ยปาก

นีรชาตกตะลึง “คุณปู่……”

“ออกไป” เสียงท่านเฉลิมสิทธิ์เข้มงวดขึ้น

นีรชากัดฟัน จำเป็นต้องยืนขึ้นจากเก้าอี้ จากนั้นก็เดินไปข้างนอก ขณะที่ผ่านตัวรสิกา เธอก็หยุดชะงักเล็กน้อย มองหล่อนด้วยสายตาเป็นห่วง

และรสิกาก็ยิ้มเหมือนปลอบเธอ ไม่ได้พูดอะไร

หลังจากนีรชาออกไปจากห้องผู้ป่วยปิดประตูลงแล้ว ท่านเฉลิมสิทธิ์ก็พูดกับรสิกาว่า “มานี่”

พูดตามตรง ประโยคนี้คือพูดกับทิมทิม “ให้ปู่ทวดดูหน่อย”

ทิมทิมไม่ได้ขยับทันที แต่เงยหน้ามองรสิกา เหมือนกำลังขอความคิดเห็นจากเธอ

รสิกาลูบศีรษะทิมทิมเบาๆ แล้วพูดเสียงอ่อนโยน “ไปสิ”

ทิมทิมถึงได้ปล่อยมือรสิกา แล้วเดินไปที่เตียงผู้ป่วย

อยู่ใกล้กัน ท่านเฉลิมสิทธิ์ถึงได้เห็นใบหน้าทิมทิมชัดเจน

สองสามวันมานี้สายตาเขาไม่ดีเหมือนเดิม ต้องยืนใกล้หน่อยถึงจะเห็นชัดเจน