บทที่ 352 ในใจเขาขมขื่นมาก

เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์รสิกาจู่ๆ ก็หยุดไป หัวใจเธอก็หยุดตาม จากนั้นก็ก้มมองโทรศัพท์

ท่านเฉลิมสิทธิ์ยกยิ้มจางๆ “เธอต้องคิดให้ดี พลาดครั้งนี้ไป ครั้งหน้าไม่มีใครบอกเรื่องนี้กับเธอแล้วนะ”

เขากำลังเตือนรสิกา ถ้าพลาดโอกาสนี้ไป ก็ไม่มีโอกาสอื่นอีกแล้ว

รสิกาเงียบไปนานมาก สุดท้ายก็เอ่ยปาก “คุณพูดมา”

……

ตอนนีรชาได้รับสายจากถนิต ก็ยังคงนั่งรอท่านเฉลิมสิกับรสิกาคุยกันจนจบที่ม้านั่งทางเดินด้านนอกอย่างว่านอนสอนง่าย

“พี่รุ้งกำลังคุยกับปู่อยู่” นีรชาพูด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ถนิตถามคำถามนี้กับเธอ โทรหารสิกาโดยตรงไม่ดีกว่าเหรอ?

“เข้าไปหยุดพวกเขาที” ถนิตพูดเสียงเย็นชา

“ฮะ? ทำไมล่ะ?” นีรชาไม่ค่อยเข้าใจเลย เป็นครั้งแรกที่ปู่คุยกับรสิกาอย่างสงบจิตสงบใจแบบนี้ ทำไมต้องหยุดด้วยล่ะ?

นีรชาไม่เข้าใจวิธีคิดในสมองถนิต

“เร็วเข้า!” เสียงถนิตกลายเป็นเคร่งขรึม นีรชาฟังแล้วก็แทบยืนขึ้นจากเก้าอี้ทันที เดินไปที่ห้องผู้ป่วย

สิ่งที่เธอทนไม่ได้มากที่สุดตั้งแต่เด็กก็คือถนิตใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดกับเธอ

แต่เมื่อเธอผลักประตูห้องผู้ป่วยเดินเข้าไป ก็เห็นใบหน้ารสิกากับทิมทิม แสดงออกเหมือนกันหมดเลย

คือความตกใจ

แต่รสิกาดูสงสารมากกว่าทิมทิม

นั่นคือสงสารใคร? นีรชาไม่เข้าใจ

สิ่งที่แปลกที่สุดคือหน้าท่านเฉลิมสิทธิ์ เขาเหมือนกำลังรู้สึกผิด สีหน้ารู้สึกผิดนั้น นีรชาไม่เคยเห็นบนหน้าเขามาก่อนในชีวิตนี้

เมื่อกี้พวกเขา คุยอะไรกันแน่?

นีรชาไม่เข้าใจ แต่เธอรู้ว่าถนิตให้เธอเข้ามาหยุดเพราะมีเหตุผล แต่ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะมาช้าไปแล้ว……

“เป็นไงบ้าง?” เสียงถนิตดังขึ้นข้างหูเธอ ด้วยความใจร้อน

นีรชาถึงได้สติกลับมาว่าตัวเองยังคุยโทรศัพท์กับถนิตอยู่

“พี่……เหมือนมีบางอย่างแปลกๆ ……” นีรชาเอ่ยปากอย่างยากลำบาก

ถนิตเงียบกะทันหัน ผ่านไปสักพักใหญ่ เขาพูดขึ้นว่า “ฉันรู้แล้ว” จากนั้นก็วางสายไป

นีรชาก็ไม่รู้ว่าเขารู้อะไรกันแน่ แต่หลังจากวางสายเธอก็ไม่ได้โทรไป แต่เดินไปตรงหน้ารสิกา

พอมองใกล้ๆ ถึงได้พบว่า ตาเธอแดง มีน้ำตาคลออยู่ด้านในด้วย เหมือนจะไหลลงมาตลอดเวลา

ในใจเธอรู้สึกเครียดทันที ถามท่านเฉลิมสิทธิ์ “ปู่ พวกคุณคุยอะไรกันแน่อ่ะ?”

ไม่ใช่แค่ผู้ใหญ่สองคน แม้แต่ทิมทิมก็มีท่าทางแปลกมาก หรือเนื้อหาที่พวกเขาคุยกันเกี่ยวกับเด็กด้วยไหม?

“ทำไม?” คนที่เอ่ยปากคือรสิกา เสียงเธอแหบพร่า ราวกับถามกลับ ดวงตาสองข้างจับจ้องดวงตาท่านเฉลิมสิทธิ์ แล้วถามชัดถ้อยชัดคำ “ทำไมคุณต้องทำแบบนี้?”

เขาเป็นปู่ถนิตนะ……เขาทำแบบนี้ได้ยังไง?

คำพูดรสิกาทำให้นีรชาค่อนข้างมึนงง เธอไม่เข้าใจว่าสองคนนี้กำลังพูดอะไรกันอยู่ ทำได้แค่มองท่านเฉลิมสิทธิ์ หวังว่าจะได้รับคำตอบจากปากเขา

“ฉันแค่อยากให้เขากับนันท์มีลูก แบบนี้เขาจะได้ลืมเธอได้……แต่ฉันไม่คิดว่าจะทำให้เขากลายเป็นแบบนั้น” ท่านเฉลิมสิทธิ์ก้มศีรษะลง พูดขึ้นช้าๆ

เขาคิดว่าแค่มีลูก ถนิตก็จะมีวันเวลาที่ดีกับนันท์นรีอย่างแน่นอน