บทที่ 354 นีรชาหายตัวไป

รสิกากลับบ้านโดยถนิตเป็นคนมาส่ง หลังจากถึงที่ เธอก็แค่ทักทายจากนั้นก็พาทิมทิมลงรถเดินจากไป

เธอไม่มีอะไรจะพูดกับถนิตแล้ว ก่อนหน้านี้พูดไปแล้วตอนอยู่โรงพยาบาล

หลังจากขึ้นมาข้างบนกลับถึงบ้าน รสิกาก็ไปดูตู้เย็นในครัว ในตู้เย็นมีผักนิดหน่อย สามารถทำมื้อเย็นได้

เธอปิดประตูตู้เย็น ขณะที่กำลังจะถามทิมทิมว่าตอนเย็นอยากกินอะไร แต่พบว่าเขายืนอยู่ข้างตน กำลังทำสีหน้าจริงจังมาก

รสิกายื่นมือไปนวดคิ้วเขา “เป็นอะไร? ขมวดคิ้วแน่นเชียว?”

ทิมทิมไม่พูดอะไร แต่คิ้วยังขมวดแน่นอยู่

รสิกาเข้าใจแล้วว่าเขาคิดมากเพราะเรื่องราวที่ได้ยินตอนอยู่โรงพยาบาลก่อนหน้านี้ เขายังเด็ก เลยไม่ค่อยแน่ใจความรู้สึกภายในใจตัวเอง

ถ้ารสิกาเดาไม่ผิด ในใจเขาคงรู้สึกแย่นิดหน่อยล่ะมั้ง

ไม่ว่าเขาจะเกลียดถนิตแค่ไหน ยังไงก็เป็นพ่อของเขา ได้ยินว่าเกิดเรื่องเหล่านั้นกับเขา ในใจก็คงรู้สึกแย่ตาม

คิดถึงตรงนี้ รสิกาก็ค่อยๆ ย่อตัวลงให้อยู่ระดับเดียวกันกับทิมทิม “กำลังคิดเกี่ยวกับเรื่องที่โรงพยาบาลใช่ไหม?”

ทิมทิมพยักหน้าเงียบๆ ยังคงไม่พูดอะไร

รสิกาพูดขึ้น “แม่ก็เหมือนลูก สงสารเขาเหมือนกัน แต่มันเป็นอดีตไปแล้ว ไม่ว่าเราจะรู้สึกแย่และสงสารแค่ไหน ก็ช่วยอะไรไม่ได้เลย”

“ผมไม่ได้……” ได้ยินรสิกาบอกว่าตัวเองสงสารถนิต ทิมทิมก็คัดค้านโดยจิตใต้สำนึก

เขาไม่ได้สงสารถนิตสักหน่อย เดิมทีแล้ว เขาไม่ได้เป็นห่วงเขาสักนิด……

แต่ทำไมล่ะ? เมื่อเขาได้ยินเรื่องพวกนั้น ไม่คิดว่าในใจจะรู้สึกแย่นิดๆ ……

“โอเคๆๆ ลูกไม่ได้สงสาร” รสิกาปลอบเขาเสียงเบา “แต่ทิมทิมสัญญากับแม่หนึ่งเรื่องได้ไหม?”

“แม่ว่ามาครับ” ทิมทิมพูด

“ไม่ว่าในใจลูกยังเกลียดหรือไม่เกลียดเขา ต่อไปเวลาเจอเขา ทำท่าทางดีๆ กับเขาหน่อยได้ไหม?” เธอแทบพูดกับทิมทิมด้วยน้ำเสียงอ้อนวอน

เธอก็รู้ว่าขอร้องลูกแบบนี้มันเกินไปหน่อย แต่พอเธอนึกถึงสิ่งที่ถนิตประสบมาก็สงสารมากเหลือเกิน เธอไม่มีทางย้อนกลับไปช่วยเขาได้ สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือพยายามทำดีกับเขาให้มากที่สุด

ดังนั้นถึงแม้จะรู้ว่าตัวเองขอร้องทิมทิมแบบนี้มันเกินไป เธอก็ต้องพูดมัน

แต่ครั้งนี้สิ่งที่เกินความคาดหมายคือ ทิมทิมพยักหน้าโดยไม่ลังเลกับคำพูดเธอเลย “ครับ”

เขาสัญญารวดเร็วมาก ทำให้รสิกาประหลาดใจเล็กน้อย “ลูก……ลูกสัญญาจริงๆ เหรอ?”

ทิมทิมตอบ “อืม” : “จริงครับ”

จริงๆ แล้ว ไม่ต้องให้รสิกาพูดแบบนี้ เขาก็จะทำแบบนี้เหมือนกัน

“ขอบคุณนะลูก” รสิกากอดเขาอย่างแรง เบ้าตาแสบร้อนนิดหน่อย

บางทีรสิกาอาจจะไม่ได้สังเกตว่าในใจทิมทิมค่อยๆ เริ่มเปลี่ยนแปลงแล้ว

บางทีเขาอาจจะเกลียดถนิตในอดีต

โดยเฉพาะห้าปีในภายหลัง ตอนเขาปรากฏตัวข้างกายรสิกาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนนั้นเขาเกลียด

แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว ที่แท้ห้าปีมานี้ ถนิตก็มีช่วงเวลาที่แย่เช่นกัน

พวกเขามีช่วงเวลาที่แย่กันหมด

……

นีรชาหายตัวไปแล้ว

วันต่อมารสิกาไม่ได้ไปโรงพยาบาล อยากโทรถามนีรชาว่าทางนั้นเป็นยังไงบ้าง แต่โทรไปหลายครั้งก็ไม่มีคนรับ