บทที่ 355 ผู้ข่มขู่

นีรชาตื่นเพราะความหิว สิ่งแรกที่เธอทำหลังจากได้สติคือลูบท้องตัวเองด้วยความเคยชิน แต่พอสองมือเธอขยับ ก็พบว่าตัวเองไม่สามารถเอามือมาไว้ข้างหน้าได้

มือเธอ……เหมือนถูกมัดอยู่

รู้สึกได้ถึงเรื่องนี้นีรชาก็ลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เห็นฉากตรงหน้าที่ไม่คุ้นตา มีแสงลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่างบานสูง แสงนั้นอ่อนมาก ภายใต้แสงแดด ยังมีฝุ่นละอองมากมายลอยอยู่ในอากาศ

ที่นี่เหมือนเป็นบ้านร้าง ด้านในมีของใช้จิปาถะมากมาย ด้านบนมีฝุ่นเกาะ และนีรชาถูกโยนไว้กลางกองของเหล่านี้ ซ่อนตัวอยู่ในฝุ่น

เธอคิดด้วยความสับสนเป็นเวลานาน จนกระทั่งรู้สึกปวดท้ายทอยเธอถึงนึกขึ้นได้ว่าทำไมตัวเองมาอยู่ที่นี่

เธอจำได้ว่าเมื่อวานตามพวกถวัลย์ไปที่สำนักงานกฎหมายของฉันทิต แอบได้ยินพวกเขาวางแผนจะบิดเบือนพินัยกรรมท่านเฉลิมสิทธิ์ และเมื่อนีรชารู้เรื่องนี้แล้วเตรียมจะออกไปบอกถนิต พวกเขาก็เห็นเข้า จากนั้นเธอก็ถูกถวัลย์ตีจนสลบ ตื่นอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว

นีรชาหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้ง บังคับให้ตัวเองสงบจิตใจอย่าลุกลี้ลุกลน

ถวัลย์ไม่ฆ่าเธอแน่ ไม่งั้นคงเอาชีวิตเธอไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน ไม่จำเป็นต้องพาเธอมาในที่แบบนี้

เข้าใจเรื่องนี้แล้วนีรชาก็ใจเย็นอย่างรวดเร็ว มือเธอขยับอีกครั้ง อยากหลุดพ้นจากเชือกนั้นที่มัดแขนตนอยู่ แต่เธอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้ ดิ้นรนอยู่นานมาก จนกระทั่งมือโดนเชือกมัดแน่นจนแดงแจ๋ก็ไม่ได้ผลสักนิด

นีรชาโกรธจนอยากด่าคน โทรศัพท์เธอดันโดนถวัลย์เก็บไปด้วย ตอนนี้เธอเข้าใจคำว่าเรียกฟ้าฟ้าไม่ตอบ เรียกดินดินไม่ขานอย่างถ่องแท้แล้ว

ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้จะไม่ทำอะไรหุนหันพลันแล่นแบบนั้น……

นีรชาเสียใจที่ตัวเองหุนหันพลันแล่น แต่ตอนนี้เธอกังวลมากกว่าว่าถวัลย์จะใช้เธอไปขู่ถนิตหรือไม่?

เจตนาเดิมของเธอคืออยากช่วยถนิต ไม่ใช่กลายเป็นภาระเขานะ

……

ถวัลย์กำลังประชุมในห้องประชุม คุยได้ครึ่งเดียว ประตูห้องประชุมก็เปิดกะทันหัน คนที่เดินเข้ามาเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมน่ากลัว โดยเฉพาะดวงตาสองข้างที่เย็นยะเยือกเหมือนสระน้ำเย็น มันน่ากลัวจนตัวสั่น

กรรมการคนอื่นเห็นถนิตเดินเข้ามา ก็หยุดการกระทำ แล้วมองเขาด้วยความประหลาดใจ

หลังจากถนิตออกไปจากตระกูลวัชรเดชานนท์ เขาก็ไม่เคยมาที่วัชรเดชานนท์กรุ๊ปเลย

ก่อนหน้านี้ที่วัชรเดชานนท์กรุ๊ปโดนกดราคาหุ้นให้ต่ำอย่างรุนแรง เขาก็ไม่เคยปรากฏตัวด้วยซ้ำไป แต่ทำไมจู่ๆ มาในตอนนี้?

ทุกคนยังไม่เข้าใจ ก็ได้ยินถวัลย์สั่งให้พวกเขาออกไป

ทุกคนจำเป็นต้องเก็บของตัวเองออกไปจากห้องประชุม ขณะที่เดินผ่านถนิต ก็อดไม่ได้ที่จะมองเขา หลังจากเห็นใบหน้าเขาเย็นยะเยือกสุดขีด ก้นบึ้งหัวใจก็แอบกลัวจนตัวสั่น รีบเดินออกไปจากห้องประชุม

หลังจากประตูห้องประชุมปิดอีกครั้ง ถวัลย์ถึงได้เอ่ยปากเรียบๆ “นายมาทำอะไรที่นี่? ทำไมเหรอ อยากมาดูว่าตระกูลวัชรเดชานนท์จะยืนหยัดได้นานแค่ไหนภายใต้การกดราคาหุ้นของนาย?”

“นีรชาอยู่ที่ไหน?” ถนิตถามด้วยเสียงเย็นชา

“เธอเป็นน้องสาวนาย นายไม่รู้ว่าเธออยู่ไหนแล้วฉันจะรู้ได้ยังไง” ถวัลย์พูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ทันใดนั้นถนิตก็คว้าที่เขี่ยบุหรี่ข้างมือขว้างไปที่ถวัลย์ ถ้าถวัลย์ไม่ตอบสนองรวดเร็วคงโดนกระแทกอย่างแรงไปแล้ว!

ที่เขี่ยบุหรี่ขว้างใส่กำแพงด้านหลังถวัลย์อย่างแรง จากนั้นก็แตกกระจายลงพื้น

ดวงตาถวัลย์จ้องมอง ยืนขึ้นจากเก้าอี้ แล้วตะคอกใส่ “ถนิตแกบ้าไปแล้วเหรอวะ!”