บทที่ 397 ป้องกันตัวเกินกว่าเหตุ

ตอนนั้นมีผู้ชายสองคน รสิกาไม่รู้ว่าใครตาย แต่สัญชาตญาณของเธอมั่นใจว่าต้องเป็นพี่ใหญ่ที่ถูกเธอปาก้อนหินใส่แน่นอน

เพราะตอนนั้นเธอใช้แรงทั้งหมดที่มีปาใส่หัวเขาเต็มๆ และเขาก็หมดสติไปทันที

“ใครเป็นคนฆ่า ทางตำรวจจะตรวจสอบเองครับ” ศรัญพูด

“ตอนนั้นพวกเขาสองคนจะข่มขืนพวกเรา มันเป็นความผิดของเราเหรอ?” รสิกาน้ำตาคลอเบ้า

ถูกกระทำแบบนั้น ไม่มีใครไม่กลัว ยิ่งไปกว่านั้น พวกเธอเป็นผู้หญิง สิ่งที่ทำได้ก็คือพยายามปกป้องตัวเองอย่างสุดชีวิต

“คุณหมอตรวจร่างกายของพวกคุณแล้ว ไม่พบร่องรอยการถูกข่มขืนครับ” สายตาของศรัญมืดมนลง “รอให้ชยทัตฟื้นขึ้นมา ถ้าเขาบอกว่าพวกคุณจงใจฆ่า…”

ศรัญ ไม่พูดต่อ แต่รสิการู้ว่าเขาจะพูดอะไร

หัวใจของรสิกาจมลงไปก้นบึ้ง เธอก็กำหมัดแน่น “ชยทัต เป็นอะไร?”

ตอนนี้ เธออยากรู้ว่าคนที่ยังไม่ตายคือใครกันแน่

“ถูกตีที่ศีรษะอย่างแรงครับ” ศรัญพูด “ฐิติพัศ น้องชายของเขาเสียชีวิตในที่เกิดเหตุเพราะเสียเลือดมากเกินไป”

ชยทัตคือคนที่ถูกเธอปาก้อนหินใส่ อย่างนั้นฐิติพัศ ก็คือคนที่อีฟฆ่าเพื่อช่วยเธอ...

รสิกาหายใจเร็วขึ้น “ตอนนี้ฉันเจออีฟได้ไหม ให้ฉันเจอเธออีกครั้งนะคะ!”

อีฟคงตกใจเหมือนกัน เธอจะไปหาอีฟ...

“ขอโทษครับ ตอนนี้พวกคุณเจอกันไม่ได้” ศรัญพูดอย่างเย็นชา

ตอนนี้พวกเธอสองคนคือผู้ต้องสงสัย ถ้าให้พวกเธอเจอกัน มันเสี่ยงที่จะเกิดการสมคบกันให้การเท็จ มันจะส่งผลเสียต่อการทำงานของทางตำรวจ

“ทำไมไม่ได้!” หลังจากได้ยินคำพูดของศรัญ หัวของรสิกาก็ระเบิดทันที “ฉันจะเจอเธอ ฉันจะไปเจอเธอ!”

อีฟฆ่าคนเพื่อช่วยเธอ... เธอต้องไปหาอีฟ!

“คุณรสิกา…” ศรัญขมวดคิ้ว กำลังจะพูดอะไร ประตูห้องคนไข้ก็ถูกเปิดออก

พวกเขาสองคนมองไปที่ประตู เห็นถนิตเดินเข้ามา

ศรัญ “ใครอนุญาตให้คุณเข้ามา?”

ถนิตเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา “ฉันคิดว่าหัวหน้าของคุณคงจะตอบคำถามนี้ให้คุณได้”

สีหน้าของศรัญเปลี่ยนไปทันที เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาหัวหน้าของตัวเอง

“ผู้หมวดวริศ…” ทันทีที่โทรติด ศรัญเพิ่งจะเรียกชื่อ ก็ได้ยินปลายสายพูดว่า

“ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร นายออกมาจากห้องคนไข้เดี๋ยวนี้ ปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพัง” ผู้หมวดวริศพูด

“แต่ว่า……”

“แต่ว่าอะไร!?” ผู้หมวดวริศพูดเสียงดัง “ทำตามคำสั่ง!”

“ครับ!” ศรัญไม่มีทางเลือก เขาจึงออกมาจากห้องคนไข้

หลังจากปิดประตูห้อง รสิกามองถนิตด้วยสีหน้าที่ซีดเซียว “ทำยังไง...”

ครั้งนี้เธอไม่ระวังจริงๆ

เรื่องเมื่อคืนกะทันหันเกินไป เธอรอตำรวจมาไม่ได้ ถ้าเธอรอตำรวจมา มันคงสายเกินไปแล้ว

สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง ความบริสุทธิ์คือสิ่งสำคัญที่สุด ยิ่งไปกว่านั้น อีฟคือคนของสาธารณะ

แต่เกิดเรื่องครั้งนี้ขึ้น อีฟมีข่าวฉาวว่าฆ่าคน มันคงปิดไม่อยู่

“ไม่ต้องกลัว” ถนิตเดินเข้ามานั่งข้างเตียง จากนั้นก็กอดร่างที่ผอมบางของรสิกาไว้ในอ้อมแขนตัวเอง เขากอดเธอแน่นแล้วพูดว่า “มีผมอยู่ ไม่เป็นไร”

“ฉันไม่ได้เป็นห่วงตัวเอง ฉันเป็นห่วงอีฟ…” รสิกาอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ “อีฟฆ่าคนเพราะช่วยฉัน”