บทที่ 396 ฉันเป็นคนฆ่าเขา

รสิการีบหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาอีฟ

แต่กลับไม่มีใครรับ เป็นไปไม่ได้ อีฟไม่มีทางไม่รับสายเธอ!

ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีในใจของรสิกาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ เธอรีบบอกให้ทิมทิมขึ้นรถ “แม่ต้องไปหาป้าอีฟ หนูนั่งอยู่บนรถ ถ้ามีอันตรายก็โทรหาตำรวจ!”

ทิมทิมก็ไม่ดื้อ เขารู้ว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับอีฟ มันไม่ใช่เรื่องที่เด็กอย่างเขาจะรับมือได้ เขาไปด้วยก็มีแต่เป็นภาระให้รสิกา เขาจึงพยักหน้าแล้วขึ้นไปบนรถ ล็อกประตูรถทุกบานอย่างรู้ความ

รสิกาวิ่งไปทางที่อีฟเดินออกไปพร้อมกับโทรหาเธอ

ถึงแม้จะต้องวิ่งอีกรอบก็ไม่เป็นไร ขอแค่มั่นใจว่าอีฟปลอดภัยก็พอ!

แต่ครั้งนี้ อีฟก็ยังไม่รับสาย รสิกาไม่สบายใจ

เธอวิ่งพร้อมกับโทรศัพท์หาอีฟ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของอีฟค่อยๆดังเข้ามาในหูของเธอ

ท่ามกลางความมืด มองเห็นแสงเล็กๆ เธอรีบวิ่งเข้าไป จากนั้นก็เห็นโทรศัพท์ของอีฟวางอยู่บนพื้น กระเป๋าของเธอก็กระจัดกระจายอยู่ไม่ไกล

รสิกามองไปทางกระเป๋าที่อยู่บนพื้น จากนั้นก็เห็นซอยมืดแคบๆ

ขี้เมาสองคนที่เดินมาทางนี้หายไปแล้ว ต้องเป็นฝีมือพวกเขาแน่นอน!

คิดแบบนี้ รสิกาก็ถือโทรศัพท์สองเครื่องไว้ในมือ ใช้โทรศัพท์ของตัวเองโทรแจ้งตำรวจ จากนั้นก็ใช้โทรศัพท์อีกเครื่องเปิดไฟฉาย ทำให้ถนนข้างหน้าสว่างขึ้นมา

รสิกาเดินเข้าไปทีละก้าว เดินเข้าไปพร้อมกับพูดว่า “ฉันรู้ว่าพวกนายจับผู้หญิงคนนั้นไป ฉันแจ้งตำรวจแล้ว ถ้าไม่อยากถูกจับก็ปล่อยเธอไปซะ!”

ช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ถึงแม้ว่ารสิกาจะตกใจจนขาสั่นไปหมด แต่ในน้ำเสียงของเธอกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

“ฮือ...ฮือ...”

ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องไห้ของผู้หญิงดังออกมาจากในซอย รสิกามั่นใจว่านั่นคือเสียงของอีฟ!

และตรงที่แสงจากไฟฉายโทรศัพท์ของรสิกาส่องอยู่ ส่องเห็นผู้ชายคนหนึ่ง

ผู้ชายคนนั้นหน้าตาดุร้าย ใบหน้าแดงก่ำ แต่กลับไม่มีร่องรอยของความมึนเมาในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย

“ไสหัวออกไป!” ชายคนนั้นพูดกับรสิกาอย่างเย็นชา “ไม่อย่างนั้น อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!”

รสิกาหยุดชะงักด้วยความตกใจ เธอยกโทรศัพท์ขึ้น มองเห็นข้างหลังชายคนนั้นไม่ไกล อีฟถูกชายอีกคนปิดปากเอาไว้ เสื้อผ้าของเธอขาดหลุดลุ่ย แต่โชคดีที่เป็นหน้าหนาว เธอใส่เสื้อผ้าหลายชิ้น เธอยังไม่ถูกข่มขืน

“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้” รสิกาเห็นว่าชายสองคนนี้ไม่ใช่คนร้ายข่มขืนทั่วไป ดูเหมือนพวกเขาจะเล็งเป้ามาที่อีฟโดยเฉพาะ

“ไม่ไปใช่ไหม?” ชายคนนั้นหัวเราะเยาะ จากนั้นก็เดินเข้ามาหารสิกา

รสิการับหันหลังวิ่งออกไป เธอสู้ชายคนนั้นไม่ได้อยู่แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าเพิ่งจะวิ่งไปได้สองก้าวก็ถูกชายคนนั้นไล่ตามมา เขาจับคอเสื้อข้างหลังของเธอ จากนั้นก็ลากเธอเข้าไปข้างใน

ในที่สุดรสิกาก็อดไม่ได้ที่จะกรี๊ดเสียงดัง แต่เธอกำลังอ้าปากกรี๊ดก็ถูกชายคนนั้นปิดปาก ความหวาดกลัวทั้งหมดของเธอติดอยู่ในปาก กรี๊ดออกมาไม่ได้

เธอถูกชายคนนั้นลากเข้าไป แสงไฟตรงปากซอยค่อยๆมืดลง เธอโบกมือไปมาในอากาศ จากนั้นก็ใช้โทรศัพท์ทุบหัวชายคนนั้นด้วยความตื่นตระหนก

เธอออกแรงอย่างแรง ไม่รู้ว่าทุบโดนตรงไหน ชายคนนั้นเจ็บจนร้องออกมา จากนั้นก็โยนเธอลงบนพื้นอย่างแรง

ทันทีที่รสิกาล้มลงบนพื้น โทรศัพท์ของเธอหลุดมือ เธอล้มลงแต่ก็ไม่ลืมที่จะรีบมองหาอาวุธ

ทันทีที่เธอหา เธอก็หาเจอจริงๆ!

ดูเหมือนจะเป็นก้อนหิน เธอถือมันไว้ในมือ ชายคนนั้นพุ่งเข้ามาหาเธออีกครั้ง

รสิกาปาก้อนหินออกไป โดนหัวชายคนนั้นพอดี เธอรู้สึกร้อนผาวขึ้นมาบนใบหน้า แล้วยังมีกลิ่นคาวเลือดที่รุนแรง