บทที่ 395 เรื่องที่ไม่ดี

“กลับฝรั่งเศสเหรอ?” หัวคิ้วของถนิตขมวดกันแน่นขึ้นมาทันที แม้แต่น้ำเสียงที่เปล่งออกมาก็เย็นลงไปหลายเท่า

รสิการู้ว่าเขาจะต้องโกรธขึ้นมาแน่ ๆ แล้ว แค่คิดดูก็รู้แล้ว ทีแรกถนิตก็ไม่เห็นด้วยที่พวกเขาจะเป็นแฟนกันแล้ว แล้วตอนนี้นีรชายังจะกลับไปฉลองเทศกาลกับบรู๊คที่ฝรั่งเศสอีก ในใจของเขาจะต้องไม่ชอบใจมากแน่

“คุณอย่าโกรธซิคะ สงบสติอารมณ์ลงหน่อย” รสิการีบพูดขึ้นมา

ถนิตสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ทีหนึ่ง แล้วถึงจะข่มไฟโกรธในใจลงไปได้ “เป็นเรื่องที่ตกลงกันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“เมื่อไม่นานมานี้มั้งคะ” รสิกาแตะจมูกเล็กน้อย เธอไม่กล้าพูดหรอกว่าตกลงกันไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้ว ถ้าเกิดว่าถนิตรู้เรื่องเข้า จะต้องฉีกนีรชาเป็นชิ้น ๆ แน่

“ทำไมเธอถึงไม่มาบอกกับผมเอง?” เขาหมุนตัวมา ในมือยังมีน้ำหยดอยู่ สีหน้าดูมืดมน

“ก็กลัวคุณโกรธไงคะ” รสิกาดึงกระดาษมาแผ่นหนึ่งแล้วเดินไปตรงหน้าเขา แล้วดึงมือเขาขึ้นมา เช็ดหยดน้ำในมือเขาไปอย่างใจเย็น “นีรชากลัวคุณมาตั้งแต่เด็กแล้ว ถ้าเธอมาพูดกับคุณ แค่เห็นท่าทีของคุณแบบนี้ ก็จะกลัวจนพูดไม่รู้เรื่องแล้ว”

“หึ” ถนิตหึเสียงเย็นออกมาคำหนึ่ง “ในเมื่อกลัวแล้วยังกล้าทำอีก”

“นีรชาชอบอาจารย์ฉันมาห้าปี ถ้าจะไม่ให้เธอชอบก็เท่ากับเอาชีวิตเธอครึ่งหนึ่งเลย แล้วอีกอย่าง เธอเป็นแฟนกับอาจารย์ฉันก็มีความสุขซะขนาดนั้น คุณยอมให้เธอทุกข์ใจได้เหรอคะ?” รสิกาพูดขึ้นมาด้วยเสียงอ่อนเสียงหวาน

“ตอนนี้เธอดีใจอยู่ ต่อไปเธอจะต้องได้ร้องไห้แน่” น้ำเสียงของถนิตอ่อนลงมาเยอะ ไม่ใช่เพราะว่านีรชา แต่เป็นเพราะว่ารสิกา

“เธอยังเป็นเด็กสาวอยู่ ไปพูดเรื่องพวกนี้กับเธอตอนนี้ เธอไม่มีทางฟังไม่เข้าหูหรอก”

บรู๊คเป็นอาจารย์ของรสิกา เธอเชื่อมั่นในตัวเขาได้แน่นอน

ดังนั้นถึงถนิตจะต่อต้านขนาดนี้ เธอก็จะยืนอยู่ข้างพวกเขาอยู่ดี

ถนิตไม่พูดอะไรอีก ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเห็นด้วยแล้วหรือว่าไม่เห็นด้วย

“นี่ตกลงคุณเห็นด้วยหรือว่าไม่เห็นด้วยคะ?” รสิกาบีบมือเขาเล็กน้อย

“ถ้าผมบอกว่าไม่เห็นด้วยแล้วเธอจะไม่ไปเหรอ?” ถนิตเหล่ตามองรสิกาทีหนึ่ง

พอได้ยินแบบนี้ ดวงตาของรสิกาก็เป็นประกายขึ้นมา “งั้นก็คือเห็นด้วยแล้ว!”

ถนิตทำเสียงหึออกมาคำหนึ่ง แต่ก็ไม่พูดอะไร

รสิกายิ้มแฉ่งแล้วก็เขย่งเท้าขึ้นไปจุ๊บที่หน้าเขาทีหนึ่ง “คุณนี่เป็นพี่ชายที่ดีมากจริง ๆ”

“ไม่ต้องมายกยอผมซะให้ยากเลย” ถนิตลากเธอลงมา แล้วก็โน้มตัวลงไปอยากจะจูบปากเธอ แต่กลับถูกเธอผลักออก

“ฉันเป็นหวัดอยู่นะคะ เดี๋ยวก็ติดให้คุณหรอก”

“ภูมิคุ้มกันผมดีมาก”

“แบบนั้นก็ไม่ได้ค่ะ” รสิกายังคงปิดปากตัวเองไว้ ไม่ยอมให้เขาจูบ

ในบ้านยังมีลูกอยู่ ทั้งสองคนจะมาจู๋จี๋กันนานก็ไม่ได้ พอเธอไม่ให้จูบ ถนิตก็ไม่ได้บังคับ

“ผมไปก่อนนะ อาหารเช้าพรุ่งนี้เดี๋ยวผมจะให้คนส่งมานะ คุณไม่สบายอยู่อย่าเพิ่งทำอาหารเลย” ถนิตเดินออกไปข้างนอก แล้วเอาเสื้อคลุมของตัวเองบนราวแขวนออกมาใส่ให้เรียบร้อย แล้วสั่งกำชับขึ้น

“ฉันไปส่งคุณนะคะ” รสิการีบไปเอาเสื้อคลุมของตัวเอง แต่ยังไม่ทันแตะโดน มือก็ถูกเขากุมไว้ซะก่อนแล้ว

“คุณยังเป็นหวัดอยู่ อย่าออกไปข้างนอกเลย” เขาพูดขึ้นมา

ตอนนี้ท่าทีของเขาดูอ่อนโยน ไม่มีเค้าความมืดมนเย็นชาอย่างเมื่อกี้แล้วสักนิด

“งั้นฉันไปส่งคุณที่หน้าลิฟต์” ในใจรสิกาอดไม่ได้ที่จะอ่อนลงไปหลายเท่า

“ได้” ถนิตช่วยเอาเสื้อคลุมลงมาให้เธอ จากนั้นก็คลุมไว้บนไหล่เธอ พอห่อตัวเธอทั้งตัวเสร็จแล้ว ถึงจะจูงมือเธอออกจากประตูไป

จากในบ้านถึงหน้าลิฟต์ แค่ระยะทางสั้น ๆ แต่รสิกากลับเดินได้อย่างหวานชื่นมาก

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าความสัมพันธ์ของถนิตกับทิมทิมยังคงอยู่ในช่วงตึงเครียดเล็กน้อย เธอก็หวังว่าถนิตจะสามารถอยู่ต่อได้

ไม่นานลิฟต์มาแล้ว รสิกาปล่อยมือถนิตออก “รีบไปเถอะค่ะ”