บทที่ 394 เรื่องของนีรชา

“ก็ไม่เลวมั้ง?” รสิกาย่อตัวลงไปบีบแก้มนุ่ม ๆ ของเขาเล็กน้อย

“ไปนั่งรอสักครู่นะ กับข้าวใกล้จะเสร็จแล้ว” ถนิตพูดกับเธอขึ้นมา

“ได้ค่ะ” รสิกาพยักหน้าเล็กน้อย เธอจูงมือทิมทิมเดินไปทางห้องรับแขก

แต่พอเดินผ่านโต๊ะอาหารก็เห็นพิซซ่าที่กินเหลือบนโต๊ะ เธออึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วถามทิมทิมขึ้นว่า “หนูสั่งอาหารมาเหรอจ๊ะ?”

“เปล่านี่ครับ” ทิมทิมส่ายหน้าเล็กน้อย

“งั้นพิซซ่าอันนั้นมาจากไหนล่ะ?” รสิกาชี้ไปที่พิซซ่าแล้วถามขึ้นมา

ทิมทิมชี้ไปที่ถนิตที่อยู่ในครัวเล็กน้อย “เขาทำครับ”

ถนิตทำเหรอ?

รสิกาตกตะลึงขึ้นมาอีกครั้ง

พิซซ่าเป็นของที่ทิมทิมชอบกิน และไม่ใช่ของที่ถนิตทำให้ตัวเธอกินแน่ งั้นก็คือ ตั้งใจทำให้ทิมทิมกินเหรอ?

รสิกาหันไปมองแผ่นหลังของถนิตทีหนึ่ง อยู่ ๆ ก็อยากเดินไปกอดเขาสักครั้งแบบไม่รู้ว่าทำ

ผู้ชายคนนี้ ต้องมาแบกรับความลำบากใจมากมายที่เขาไม่จำเป็นต้องมาแบกรับเลย

“อร่อยไหมล่ะ?” รสิกาถามขึ้นมาเบา ๆ

“อร่อยครับ” ทิมทิมตอบกลับมา

สำหรับเขา สามารถพูดได้ว่าอร่อย ก็เป็นเรื่องที่ไม่ง่ายแล้ว

หิมะด้านนอกยังคงตกอยู่ จนถมกันขึ้นมาแล้ว จากข้างหน้าต่างสามารถมองเห็นว่ามีผู้ปกครองในชุมชนมากมายกำลังพาลูกหลานที่แต่งตัวเต็มยศออกไปทำตุ๊กตาหิมะกันแล้ว

ถ้าไม่ใช่เพราะว่ารสิกาเป็นหวัด เธอจะต้องพาทิมทิมลงไปเล่นแน่

“แม่ครับ เมื่อไหร่ผมถึงจะได้ไปโรงเรียนครับ?” ทิมทิมถามขึ้นมา

ในตอนที่รสิกากำลังจะยื่นมือออกไปแตะหิมะที่กองอยู่นิดหน่อยตรงระเบียงข้างนอกนั้น อยู่ ๆ ก็ได้ยินทิมทิมถามขึ้นมาแบบนี้ เธอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วหันมามองเขา “หนูอยากไปโรงเรียนแล้วเหรอ?”

แน่นอนว่าให้เด็กไปโรงเรียนนั้นเป็นเรื่องที่ดี แต่พอหลังจากที่เกิดเรื่องนั้นขึ้นมาแล้ว แค่รสิกาไม่เห็นหน้าทิมทิมก็จะรู้สึกจิตใจว้าวุ่นไปหมด กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นมา

“อยากซิครับ” ทิมทิมพยักหน้าเล็กน้อย “ไม่อยากให้แม่เหนื่อยด้วยครับ”

รสิกายิ้มแล้วขยี้หัวเขาเล็กน้อย “แม่ไม่เหนื่อยเลยสักนิด ขอแค่หนูไม่เป็นไรก็พอแล้ว”

“แม่ครับ ผมอยู่ที่โรงเรียนไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกครับ” ทิมทิมพูดขึ้นมา “ตอนนี้พวกเขาคงไม่กล้าจะมาทำอะไรที่โรงเรียนอีกแล้วมั้งครับ”

“อันนี้มันพูดยากนะ” รสิกาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ คำหนึ่ง แล้วชักมือกลับมา กระชับเสื้อคลุมบนตัวเล็กน้อย

ครูผู้หญิงคนนั้นได้ทำเรื่องลาออกไปแล้ว ได้ยินมาว่าอีกสองวันจะไปจากเมืองเอแล้ว

ถึงแม้ว่าทางโรงเรียนกับผู้อำนวยการจะแกล้งโง่ยังไง ก็รู้แล้วว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งสองครั้งนี้ ความจริงแล้วคือต้องการพุ่งมาหาทิมทิมโดยเฉพาะ

ไม่มีใครรับประกันได้ว่าครั้งหน้าจะเกิดเรื่องขึ้นมาอีกหรือเปล่า รสิกาไม่สามารถ ทางโรงเรียนกับผู้อำนวยการก็ไม่สามารถ

เพราะฉะนั้น คิดว่าผู้อำนวยการเองก็ไม่น่าจะอยากให้ทิมทิมกลับไปเรียนเร็วขนาดนี้หรอกมั้ง

“หรือไม่ เดี๋ยวแม่หาครูสอนพิเศษที่บ้านให้หนูสักคน ดีไหมจ๊ะ?” รสิกาต่อรองกับเขา “หนูฉลาดขนาดนี้ หาครูสอนพิเศษมา ก็สามารถตามครูที่โรงเรียนสอนได้ทันเหมือนกัน”

ตอนนี้รสิกายังไม่กล้าให้ทิมทิมไปโรงเรียน ในขณะที่ยังไม่ได้จัดการเรื่องของชรรินให้เด็ดขาด เธอคิดว่า คงจะไม่สามารถให้ทิมทิมไปโรงเรียนได้แน่

“ได้ครับ” ทิมทิมเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ

หลังจากที่ผ่านเรื่องเมื่อคราวก่อนมาแล้ว เขาเองก็ได้เรียนรู้ที่จะคิดให้ดีก่อนแล้ว

อย่างน้อยก็ห้ามทำให้รสิกาเป็นห่วงตัวเองอีกแล้ว

“งั้นโอเค เดี๋ยวรอแม่หายป่วยแล้ว ก็จะหาครูสอนพิเศษมาสอนหนูที่บ้านนะ” รสิกายิ้มแล้วพูดออกมา

ทิมทิมไม่ได้พูดอะไรอีก แล้วก็ดูภาพหิมะตกด้านนอกกับรสิกาไป

บนท้องฟ้ามีหิมะล่องลอยไป ทั้งเมืองล้วนถูกหิมะตกแต่งจนเป็นขาวโพลนสวยงามไปหมด เห็นแล้วรู้สึกสบายใจมาก ถึงแม้ว่าท้องฟ้าจะค่อย ๆ มืดลงแล้ว แต่ก็ไม่ได้กระทบกับความวุ่นวายของเมืองนี้

แล้วอยู่ ๆ โทรศัพท์ของรสิกาที่วางไว้ในห้องรับแขกก็ดังขึ้นมา