บทที่ 399 ความจริงต้องถูกเปิดเผย

คมสันไม่ได้แย่ไปกว่ากรานต์ แต่สิ่งที่เธอแปลกใจก็คือ คมสันกับถนิตเป็นศัตรูกันไม่ใช่เหรอ?

“คอมเม้นต์ของวงการบันเทิงและแวดวงออกแบบต้องมีคนจัดการ” ถนิตพูด “เขาช่วยเรื่องนี้ได้”

“ทำไมเขาถึง...ยอมช่วย?” รสิกาถามด้วยความแปลกใจ

“คิดซะว่าเขามีจิตใจดีก็พอ” ถนิตพูดอย่างคลุมเครือ

รสิกามองออกว่าเขามีเรื่องอะไรปิดบังตัวเองอยู่ แต่เธอเหนื่อยมากแล้ว ไม่มีแรงเค้นถามถนิต

แล้วอีกอย่าง เขาทำอะไร รสิกาเชื่อใจเสมอ

“เข้าไปพักผ่อนเถอะ” ถนิตเห็นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเธอ เขาพูดอย่างอ่อนโยน

เมื่อกี้ที่ให้เธอดื่มนมก็เพื่อให้เธอได้พักผ่อน

เมื่อคืนเธอคงตกใจมาก

“อืม” รสิกาพยักหน้า

ถึงแม้เธอจะมาบ้านถนิตครั้งแรก แต่เธอกลับรู้สึกคุ้นเคย เธอหาห้องนอนเจออย่างไม่ผิดพลาด ล้างหน้าล้างตา เปลี่ยนชุดนอนที่ถนิตเตรียมไว้ให้แล้วก็ขึ้นไปนอนบนเตียง

เธอนอนหลับไปอย่างรวดเร็ว เธอคงเหนื่อยมาก

ถนิตเฝ้าเธอหลับ แต่เมื่อเขากำลังจะออกไป เขากลับบังเอิญเห็นเธอขมวดคิ้ว

เธอคงจะฝัน บางทีมันอาจจะเป็นฝันร้าย จนทำให้มือของเธอสั่นเทา

สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ถนิตได้รับคำอธิบายคร่าวๆจากทางตำรวจ แต่สำหรับรสิกาที่เจอเหตุการณ์ทั้งหมดนั้นด้วยตัวเอง มันคงเป็นฝันร้าย ฝันร้ายที่ทำให้เธอไม่มีวันลืม

หัวใจของถนิตเจ็บปวด เขาโน้มตัวลงไปจูบหน้าผากเธอเบาๆ จากนั้นก็ตบหลังเธอเบาๆ ช่วยให้เธอผ่อนคลายลง

หลังจากที่รสิกาหลับสนิทแล้ว ถนิตก็ลุกขึ้นออกมาจากห้อง

กลับมาที่ห้องนั่งเล่น แต่กลับไม่เห็นทิมทิม เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันกลับไปห้องของเขา

เมื่อเขาเคาะประตูเปิดเข้าไป ทิมทิมกำลังนั่งอยู่ที่หน้าต่าง มองดูหิมะข้างนอกด้วยสีหน้าที่กำลังครุ่นคิด

“คิดอะไรอยู่” ถนิตถามเขาเบาๆ

“ผมกำลังคิดว่า ทำไมคนดีๆถึงต้องทุกข์ทรมาน” ทิมทิมหันหน้ามามองถนิต “ป้าอีฟเป็นคนดี เธอไม่ควรเจอเรื่องแบบนี้”

ก่อนที่ตำรวจจะไปถึงที่เกิดเหตุ เขาเปิดประตูลงดู

ในซอยมืดมีรอยเลือด รอยเลือดสีแดงอยู่บนพื้นหิมะ มันทำให้ผู้คนมองเห็นอย่างชัดเจน

ภาพแบบนั้น ชีวิตนี้เขาคงไม่มีวันลืม

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรสิกาและอีฟที่เจอเหตุการณ์นั้นด้วยตัวเอง

“ความจริงต้องถูกเปิดเผย” ถนิตเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามทิมทิม

“หวังว่าจะเป็นแบบนั้นครับ” ตอนนี้ ทิมทิมเกลียดที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ ช่วยรสิกาและอีฟไม่ได้

ดูเหมือนว่าถนิตจะมองออกว่าเขาคิดอะไร เงียบอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ยื่นมือไปลูบหัวทิมทิมเบาๆ “หนูต้องเชื่อว่า บนโลกใบนี้ยังมีคนดีอีกมากมาย”

“ผมตัดสินใจแล้ว” ทิมทิมไม่ผลักมือถนิตออก แต่กลับพูดอย่างหนักแน่น “โตขึ้นผมจะเป็นตำรวจ!”

ถนิตตกใจ “จริงเหรอ?”

ทิมทิมพยักหน้า “จริงครับ!”

ตอนที่เรียนหนังสือ เพื่อนร่วมชั้นมักพูดกันว่าโตไปแล้วตัวเองจะทำอะไร จะเป็นอะไรอย่างน่าสนใจ

แคนดี้เคยถามเขาว่าโตไปเขาอยากเป็นคนแบบไหน

ตอนนั้นในใจของเขาว่างเปล่า เพราะเขายังไม่ได้คิด

แต่ตอนนี้เขาตัดสินใจแล้ว

“ฉันสนับสนุนหนู”