บทที่ 400 โฉมหน้าชาวเน็ต

“แค่เธอไม่ร้องไห้แบบนี้ก็ช่วยฉันมากแล้ว” รสิกาหยอกล้อเธอ

“บ้า!” ติรณาหัวเราะ หลังจากหัวเราะ เธอก็สงบลงไม่น้อย “เรื่องนี้ซับซ้อนมากใช่ไหม?”

“อืม ค่อนข้างซับซ้อน” รสิกาไม่ได้ปิดบังเธอ

“ฉัน...” ติรณาดูเหมือนจะพูดอะไร แต่เธอกลับหยุดชะงัก

“เธออย่ามาเมืองAนะ” เธอไม่ได้พูด แต่รสิกากลับเดาออกว่าเธอจะพูดอะไร “เธอกำลังท้อง ไม่สะดวก ไม่ต้องมานะ”

เมื่อก่อนไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ติรณาล้วนแต่อยู่กับรสิกาตลอด

แต่ตอนนี้มันเกี่ยวข้องกับคดีอาญา เธอเองก็อยากอยู่กลับรสิกา

แต่เธอแต่งงานแล้ว มีครอบครัวของตัวเอง มีลูกของตัวเอง จะทำตามตามอำเภอใจไม่ได้อีกแล้ว

“รสิกา…” สายตาของติรณาแดงก่ำ “ทำไมเธอถึงมีแต่ปัญหาแบบนี้?”

ตั้งแต่รสิกากลับมาจนถึงทุกวันนี้ เธอผ่านอะไรมาตั้งมากมาย ตอนนี้ยังต้องเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้

“ทุกคนล้วนแต่มีชะตากรรมเป็นของตัวเอง” รสิกาพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย “ไม่ต้องห่วง เราต้องผ่านมันไปได้แน่นอน”

“เธอต้องสู้นะ” เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว สิ่งที่ติรณาพูดได้ก็คงมีแค่ประโยคนี้

ถึงแม้มันจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย

“ไม่ต้องห่วง” รสิกายิ้ม

ตระหนักขึ้นได้ว่าติรณาท้องอยู่คุยโทรศัพท์นานไม่ได้ รสิกาไม่ได้พูดอะไรกับเธอมาก พูดคุยกันเสร็จแล้วก็วางสาย

ถนิตออกมาจากห้องครัวพอดี

“คุยอะไรกัน?” เขาถาม

รสิกากำลังจะตอบกลับ โทรศัพท์ที่อยู่ในมือก็สั่นอีกครั้ง เธอก้มหน้าลงมอง เห็นชื่อนีรชา เธอจึงยิ้มให้ถนิตเอือมระอา “ดูเหมือนว่าพวกเขาจะรู้แล้ว”

“รับเถอะ” ถนิตเดินมานั่งข้างเธอ

รสิกาหายใจเข้า สงบสติอารมณ์แล้วรับโทรศัทพ์ “นีรชา?”

“พี่รสิกา?” นีรชาตกใจ “พี่ออกมาแล้วเหรอ?”

รสิกาหัวเราะ “ใช่ เพิ่งออกมา”

“พี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” เธอถามอีกครั้ง

เธอไร้เดียงสาขนาดนี้ ทำให้รสิกาโกหกเธอไม่ลง “ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น”

“ก็จริง ฉันกังวลจนมึนไปหมดแล้ว” นีรชาตบหน้าตัวเองเบาๆ “แล้วสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง?”

“ยังอยู่ในระหว่างดำเนินการ สุดท้ายจะเป็นยังไง ยังไม่มีใครรู้” รสิกาตอบได้แค่นี้

“ฉันเก็บข้าวของแล้ว ฉันจะบินไปหาพวกพี่พรุ่งนี้เช้า” นีรชาพูด

“เธอจะมาที่นี่เหรอ?” รสิกาตกใจไปครู่หนึ่ง

“ใช่แล้ว!” นีรชาพูดด้วยความตื่นตระหนก “คนที่เกิดเรื่องตอนนี้คือพี่นะพี่รสิกา ฉันจะอยู่รอฟังข่าวที่เมืองCได้ยังไง!”

นีรชาเป็นคนใจร้อน เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ถึงแม้เธอจะช่วยอะไรไม่ได้ แต่เธอคิดว่าเธอมาที่นี่ยังสามารถช่วยพวกเขาทำอะไรได้บ้าง

“งั้นก็มาเถอะ” รสิกาพูด

เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เธอและถนิตคงจะยุ่งมาก ทิมทิมยังเด็ก จะปล่อยให้เขาอยู่ที่บ้านคนเดียวไม่ได้ นีรชามาที่นี่ จะได้มาช่วยดูแลเขา

“งั้นฉันไปถึงแล้วพี่รสิกาค่อยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฉันฟังดีกว่า” นีรชาสูดหายใจเข้า

เธอกลัวว่าถ้าตัวเองรู้ตอนนี้แล้วจะโมโหจนอยากฆ่าคน