บทที่ 401 เรื่องราวมีจุดพลิกผัน

โลกใบนี้ก็เป็นแบบนี้ ดังก็มีคนใส่ร้าย แต่อย่างน้อยตอนนั้นก็ยังมีแฟนคลับคอยช่วยรับมือกับแอนตี้แฟน

แต่ตอนนี้ถ้ามีปัญหา แม้แต่แฟนตัวจริงก็ยังสู้แอนตี้แฟนและคอมเม้นต์ของสาธารณะไม่ได้

รสิกาเห็นผู้ติดตามเวยป๋อของอีฟเพิ่มขึ้นทีละนิด ถึงตอนนี้มันเพิ่มขึ้นตั้งหลายสิบล้าน แต่ในขณะเดียวกัน คอมเม้นต์ใต้โพสเวยป๋อของเธอมีแต่คนด่าเธอ แล้วยังมีคนแต่ภาพที่ไม่เหมาะสม

รสิกาทนเห็นไม่ไหวแล้ว เธอจึงลบเวยป๋อออก

เธอไปหาอีฟอีกครั้ง

ครั้งนี้ตำรวจชื่อ ศรัญเป็นคนเฝ้าพวกเธอ

ไม่ได้เจอกันสองสามวัน เมื่อรสิกาเดินเข้าไปก็เห็นอีฟผอมลงมาก

แต่ก็ไม่แปลก ไม่ว่าบนใบหน้าของอีฟจะนิ่งแค่ไหน แต่เรื่องนี้มันกดทับเธอ ทำให้เธอพลิกตัวได้

“คอมเม้นต์ข้างนอกคงจะน่าตื่นเต้นมากใช่ไหม” หลังจากพวกเธอนั่งลง อีฟก็พูดขึ้นมาก่อน

“เธอรู้เหรอ?” รสิกาแปลกใจ “เธอรู้ได้ยังไง?” หรือว่าเธอยังเล่นเวยป๋อในคุกได้?

“เหอะ” อีฟหัวเราะอย่างแผ่วเบา

มีนี่ตำรวจเดินไปเดินมาหน้าอีฟทุกวัน ถามคำถามบางอย่างกับเธอ บางคนก็เล่นเวยป๋อต่อหน้าเธอ บางคนก็จงใจอ่านคอมเม้นต์ที่ด่าเธอให้เธอได้ยิน

บางทีในใจของตำรวจเหล่านั้น คงคิดว่าเธอเป็นดาราที่มีเสี่ยเลี้ยงและถูกทิ้งจริงๆ

“ฉันกับถนิตกำลังหาทาง เธอไม่ต้องห่วง เราต้องช่วยเธอออกมาให้ได้” รสิกาจับมืออีฟอย่างแรง

“ไม่เป็นไร ฉันไม่โทษเธอหรอก” อีฟพูด

รสิกากัดริมฝีปากล่าง เพื่อไม่ให้เสียงตัวเองสะอึกสะอื้น

เห็นท่าทีรู้ซึ้งทางโลกของอีฟเธอก็อยากร้องไห้ เดิมทีเธอเป็นดาราที่ฮอตที่สุดในตอนนี้ เธอไม่ควรเจอกับเรื่องแบบนี้...

จนถึงตอนนี้ เธออยากด่าว่าโลกนี้ไม่ยุติธรรม

มันเป็นความผิดของ เด่นชัย ทำไมต้องให้ผู้หญิงคนหนึ่งเป็นคนแบกรับ?

อีฟดูเหมือนจะมองออกว่ารสิกาคิดอะไร เธอยิ้มอย่างแผ่วเบา “หลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้น ฉันถึงได้รู้ว่า เมื่อคนเราตกอยู่ในความลำบาก ถึงได้เห็นธาตุแท้ของคนรอบตัว”

เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คนที่มาหาเธอที่นี่ นอกจากรสิกา ก็ไม่มีใครอีกเลย

เห็นได้ว่าที่ผ่านมาเธอล้มเหลวแค่ไหน ไม่มีแม้แต่เพื่อนแท้ที่คอยอยู่กับเธอในวันที่เธอลำบาก

แม้แต่ผู้จัดการที่พึ่งพาอาศัยกันมาตั้งหลายปี ก็ไม่เคยมาหาเธอเลย

เมื่อก่อนอีฟก็เคยเห็นข่าวดาราบางคนในบริษัทผู้จัดการ เมื่อเกิดเรื่อง บริษัทก็จะทำเป็นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกเขาอย่างรวดเร็ว ตอนนั้นเธอยังคิดว่าตัวเองคงไม่เป็นแบบนั้น แต่สุดท้าย คนที่ทำแบบนั้นได้สะอาดและเร็วที่สุด กลับเป็นผู้จัดการของเธอเอง

“ดีแล้วนิ” รสิกาฝืนยิ้ม “แบบนี้ต่อไปเธอจะได้มีเพื่อนสนิทมากขึ้นไง”

อีฟยิ้ม ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอพูด “ชยทัต ยังไม่ฟื้นใช่ไหม...”

ชยทัตนอนอยู่บนเตียงคนไข้มานานแล้ว และยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้น

“ฉันไม่รู้ ไม่มีข่าวอะไรจากโรงพยาบาล” รสิกาส่ายหน้า

“ไม่ฟื้นก็ดีเหมือนกัน” อีฟพูดเบาๆ

เธอพูดเบามาก เบาจนทำให้คนอื่นไม่ได้ยิน

ศรัญเหลือบมองเธอแต่ไม่พูดอะไร

หูของตำรวจไม่เหมือนคนทั่วไป ถึงแม้อีฟจะพูดเบา แต่ศรัญกลับได้ยินอย่างชัดเจน

แต่ถ้าชยทัตไม่ฟื้น ก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาเห็นอะไรตอนสุดท้าย

และเรื่องที่รสิกาไม่รู้ก็คือ ก้อนหินที่เธอปาใส่ชยทัต ที่จริงแล้วไม่มีลายนิ้วมือของเธอ มีแค่ลายนิ้วมือของ อีฟเท่านั้น