บทที่ 408 ต่างประเทศ

“ถูกต้องแล้วล่ะ” รสิกายกยิ้มเบาๆ

จริงๆ แล้วความคิดของนีรชา รสิกาก็เข้าใจได้บางส่วน ยังไงเธอก็เคยผ่านวัยนี้มาเหมือนกัน

ชีวิตมนุษย์ยากมากที่จะหาคนที่ตนรักและรักตนด้วยใจจริง ถ้าเจอแล้วก็ต้องหวงแหนเป็นอย่างดี

ปลอบนีรชาเสร็จ รสิกาก็ลุกขึ้นเดินเข้าห้องไปดูถนิตสักหน่อย

ถึงแม้อารมณ์ถนิตไม่ได้ปั่นป่วนเท่านีรชา แต่ยังยืนบนระเบียงในอุณหภูมิแค่ไม่กี่องศา มิหนำซ้ำยังสวมเสื้อผ้าตัวบาง ในความคิดรสิกาก็รู้สึกว่านี่ได้รับความสะเทือนใจหนักอยู่เหมือนกันนะ

เธอหยิบเสื้อโค้ตที่วางบนไม้แขวนเดินไปที่ระเบียง จากนั้นก็เอาเสื้อโค้ตคลุมตัวถนิต

“คิดอะไรอยู่เหรอ?” เธอถามเบาๆ

“ไม่มีอะไร” ถนิตเห็นตัวเธอก็สวมไม่เยอะเท่าไร จึงดึงเธอไว้ในอ้อมกอดตัวเอง ใช้เสื้อผ้าคลุมทั้งร่างเธอ

เธอผอมลงมาก บวกกับเสื้อผ้าผู้ชายใหญ่กว่าตัวเธอหลายไซซ์ แน่นอนว่าคลุมตัวเธอได้อย่างง่ายดาย

“นายกังวลว่านีรชาจะเสียใจเหรอ แต่เรื่องของความรู้สึก จะต้องมีประสบการณ์นะถึงจะเติบโต” รสิกาเอาสองมือโอบรอบเอวเขา แล้วพูดขึ้น “นายรู้จักนิสัยนีรชาดีกว่าฉัน นายยิ่งไม่อนุญาตเธอยิ่งอยากทำ”

“หล่อนให้ประโยชน์อะไรเธอ?” ถนิตก้มหน้ามองเธอขณะถามขึ้น

“ไอ้บ้า” รสิกายิ้ม “พูดจริงจังนะเนี่ย”

ถนิตหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดขึ้น “ฉันแค่รู้สึกว่าเธอกับบรู๊คไม่เหมาะกัน”

“เพราะคิดว่าเธอกับอาจารย์ฉันคบกันแล้วจะต้องเสียใจเหรอ?”

“อืม”

“นายแน่ใจขนาดนั้นได้ยังไง?” รสิกาไม่เข้าใจ

“ลางสังหรณ์” เขาตอบ

รสิกา “……อย่าบอกฉันนะว่านายมีสัมผัสที่หกของผู้หญิงด้วยอ่ะ”

ถนิตหยิกเอวเธอ “ว่าไงนะ?”

“ฉันหมายถึง นายจะกังวลเกี่ยวกับอนาคตไกลๆ ทำไม?” รสิกาพูด “นีรชาโตแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ ถึงนายจะเป็นพี่เธอ แต่จะปกป้องเคียงข้างเธอตลอดชีวิตไม่ได้นะ”

ถนิตเกิดความรู้สึกว่ารสิกาเข้าใจมากเกินไปแล้ว

เหมือนตอนนี้ที่เธอเฝ้าดูทิมทิมฝนบางครั้งก็จะคิดเหมือนกันว่า อีกไม่กี่ปีข้างหน้า ทิมทิมก็จะออกจากไปชีวิตเธอไปใช้ชีวิตของตัวเอง เขาจะไปเรียนหนังสือ ต่อไปก็เติบโตไปทำงาน มีคนที่ตัวเองชอบและสร้างครอบครัวด้วยกัน

ไม่ว่าจะเป็นคนที่ครั้งหนึ่งเคยสนิทมากแค่ไหนเมื่อถึงช่วงเวลาหนึ่งก็ต้องแยกจากกัน

ถึงแม้ถนิตจะเป็นแค่พี่ชายนีรชา แต่เขากลับปฏิบัติกับนีรชาเหมือนเป็นลูกของตัวเองจริงๆ

ดังนั้นจึงมีอคติมากมายกับการที่เธอชอบบรู๊ค

“ก็อาจจะ” ถนิตหายใจเข้าลึกๆ บนใบหน้ามีความไม่ยินยอมอย่างเลือนราง “แต่นั่นมันฝรั่งเศส อยู่ห่างไกลมาก”

“เธอแค่ไปฉลองคริสต์มาสเอง ไม่ใช่ว่าไม่กลับสักหน่อย นายกังวลอะไรอ่ะ”

รสิกากลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ

ถนิตไม่พูดอะไร แค่มีความกังวลอันเบาบางแวบเข้ามาในดวงตา

ก่อนหน้านี้ตอนได้ยินนีรชาบอกว่าจะไปฝรั่งเศสก็รู้สึกในใจเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี