บทที่ 410 ฉันจะแต่งงาน

ถนิตคิดจริงๆ ว่า บรู๊คจะดูแลนีรชาเป็นอย่างดี

และเพราะเหตุนี้ ถึงแม้เขาจะคัดค้านไม่ให้พวกเขาคบกัน แต่ก็ไม่เคยขัดขวางด้วยวิธีการบังคับเลย

แต่ทำไมล่ะ?

บรู๊คถึงกล้าทำนีรชาหายตัวไป!

เธอหายตัวไปตอนเพิ่งเกิดอุบัติเหตุรถชน สถานที่ที่มีหิมะโปรยปรายแถมไม่มีผู้คน เธอจะลากร่างกายที่มีบาดแผลมีชีวิตรอดได้เหรอ?

“ขอโทษ……” บรู๊คผลุบตาลง พูดขึ้นเสียงต่ำ “ฉันจะหาเธอให้เจอ”

ถนิตผลักเขาออกไป ด้วยสายตาดุร้าย “ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะฝังนายไปด้วย!”

พูดจบ ถนิตก็ลากกระเป๋าเดินทางเดินออกไปข้างนอกทันที

รสิกายังยืนอยู่ที่เดิม บรู๊คยกมือเช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากมุมปาก แล้วเงยหน้ามองเธอ ก็เห็นสีหน้าผิดหวังของเธอโดยไม่มีข้อยกเว้น

“อาจารย์ ฉันสนับสนุนให้พวกคุณคบกันมาตลอด แต่คุณทำให้ฉันผิดหวังมากจริงๆ”

เบ้าตาบรู๊คค่อยๆ แดง “รุ้ง……”

“ฉันเพิ่งวิดีโอคอลกับนีรชาเมื่อไม่กี่วันก่อน คุณรู้ไหมเธอพูดอะไรกับฉัน?” เบ้าตารสิกาเจ็บปวดขมขื่น มีของเหลวอุ่นร้อนเอ่อขึ้นมา “เธอบอกฉันว่าคุณไปเจอเพื่อนกับญาติ เธอต้องหาข้ออ้างจะพักผ่อนที่ห้องไม่ไปด้วย เพราะมีโลล่าคู่หมั้นคุณอยู่ด้วย เธอกลัวว่าตัวเองไปแล้วจะทำคุณเสียหน้า ก็เลยยอมให้ตัวเองลำบากใจนิดหน่อยไม่อยากให้คุณรู้สึกอึดอัด ฉันคิดว่าคุณไม่เหมือนกับผู้ชายคนอื่น อย่างน้อยตอนคุณจะพาเธอกลับไปก็ควรคิดถึงเรื่องพวกนี้ด้วย คุณให้เธออยู่คนเดียวในบ้านที่ไม่คุ้นเคยแบบนั้น ไม่คิดว่าเธอจะกลัวเหรอ?”

คำพูดรสิกาเหมือนหมัดเหล็ก กระแทกหัวใจบรู๊คอย่างรุนแรงครั้งแล้วครั้งเล่า

เขานึกถึงไม่กี่วันก่อนที่เขาไปเจอเพื่อนมาแล้วกลับถึงบ้าน เธอมักจะยิ้มต้อนรับทักทาย จากนั้นก็ถามว่าเขาไปเจอเพื่อนมามีความสุขไหม

ทั้งๆ ที่เธออาเจียนเพราะไม่ชินกับสภาพดินฟ้าอากาศอยู่หลายวัน แต่เพราะประโยคที่เธอพูดว่าไม่เป็นไร เขากลับปล่อยเธอไว้ในบ้านตามลำพัง

ทุกครั้งที่นึกถึงใบหน้ายิ้มของเธอก่อนเขาออกจากบ้านในวันก่อน เขารู้สึกว่ามีมือข้างหนึ่งมาคว้าหัวใจเขาไว้แล้วดึงออกสองข้าง เหมือนจะฉีกหัวใจเขาออกจากกัน

เธอยังบอกอีกว่ามีข่าวดีจะบอกเขาเมื่อเขากลับมา……แต่ตอนนี้ เขากลับไม่ได้ยินมันแล้ว

*

รสิกากับถนิตไปเก็บกระเป๋าเดินทางที่โรงแรม ที่นี่ยังเช้ามาก ทั้งสองยังไม่ทันได้ปรับตัวกับเจ็ตแลก ก็ต้องออกไปสถานีตำรวจทันที

การหายตัวไปของนีรชาได้ลงบันทึกไว้แล้ว รวมถึงเป็นคนต่างชาติหายตัวไปในประเทศ สิ่งนี้เกี่ยวข้องกับการทูตระหว่างสองประเทศ สถานีตำรวจจึงให้ความสำคัญเป็นพิเศษ

หลังจากสถานีตำรวจเข้าใจสถานการณ์โดยละเอียดแล้ว ทั้งคู่ก็ตามรถตำรวจไปยังสถานที่เกิดเหตุ

นั่นคือถนนหลวงนอกชานเมือง โดยปกติมีรถขับผ่านน้อยมาก คืนวันเกิดเรื่องก็เป็นวันที่หิมะตกหนัก ยิ่งมีคนออกจากบ้านน้อยมาก

มีสายเตือนภัยล้อมไว้ในที่เกิดเหตุแล้ว ตอนนั้นรถขับชนต้นไม้ต้นหนึ่งที่ริมถนน โคนต้นไม้หักด้วย เห็นได้ชัดว่าขับด้วยแรงม้าที่สูงมาก ได้ยินว่าคนขับรถคือโลล่า และโลล่าเป็นคนที่ได้บาดเจ็บน้อยที่สุดในนั้น

ผู้ที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสที่สุดน่าจะเป็นแอนเนเวย์ จนถึงตอนนี้เธอยังนอนอยู่ในห้องไอซียู

ส่วนนีรชา……เพราะยังไม่มีตำแหน่งที่อยู่ของเธอ จึงไม่รู้ว่าอาการบาดเจ็บเธอเป็นยังไงบ้าง แต่ดูจากเลือดที่ไหลภายในรถแล้ว เธอเหมือนจะ……เลือดไหลเยอะที่สุด……

รสิกาเดินไปถึงหน้าต้นไม้ที่หัก อากาศหนาวเย็นทุกทิศทางเหมือนเข้าไปในปากเธอ แล้วไหลเข้าไปในหัวใจ มันหนาวเย็นจนเธอปวดหัวใจ

เธอคิดว่าตัวเองยังเสียใจขนาดนี้ แล้วถนิตล่ะ?

เขาเห็นทุกอย่างนี้แล้ว ในใจจะรู้สึกยังไง?

เธอหันไปมองถนิตข้างกาย สีหน้าเขาดูเลวร้ายกว่าสภาพอากาศอีก อุณหภูมิในดวงตาก็ไม่สูงไปกว่าที่นี่ แววตาเขาเย็นยะเยือกจนทำให้รสิกาสันหลังเย็นวาบ

รสิกาถอดถุงมือออก แล้วจูงมือเขา