บทที่ 411 เธอจะไม่ให้อภัยคุณ

เมื่อได้ยินประโยคนี้ รสิกานึกว่าตัวเองฟังผิดไป

เธอลุกขึ้นมาจากขอบหน้าต่างช้าๆ ขณะมองบรู๊คด้วยสายตาตกตะลึง “ฉันฟังผิดหรือเปล่า?”

ในขณะที่นีรชาเป็นตายร้ายดียังไงไม่รู้ ไม่คิดเลยว่าบรู๊คจะพูดว่าเขาจะแต่งงาน?

“แม่ฉันจะไม่ไหวแล้ว” บรู๊คพิงกำแพง แสงจางๆ บดบังหน้าเขาจนเห็นไม่ชัด “ก่อนตายเธออยากเห็นฉันกับโลล่าแต่งงานกัน”

“รถชนครั้งนี้คุณไม่เคยคิดเหรอว่ามันเกิดขึ้นเพราะอะไร?!” รสิกาเดินไปข้างหน้าทันที คว้าคอเสื้อบรู๊คเอาไว้ ถึงแม้เธอจะไม่ได้สูงเท่าเขา แต่ตอนนี้ออร่าบนตัวเธอไม่อ่อนแอสักนิด “อยู่ดีๆ ทำไมพวกเธอต้องไปที่ไกลๆ แบบนั้นด้วย? สามคนบนรถมีสติกันหมด ตอนนั้นทำไมพวกเธอถึงรถชนได้ เรื่องพวกนี้คุณเคยคิดบ้างไหม!”

รสิกาไม่โทษบรู๊คที่จะแต่งงานกับโลล่าเพื่อเติมเต็มความปรารถนาสุดท้ายของแม่ตัวเอง แต่ตอนนี้เธอไม่ชอบที่เขาตัดสินใจโดยไม่มีเหตุผลทั้งๆ ที่ยังสืบไม่รู้เรื่องเลย!

“ฉันจะสืบให้รู้เรื่อง” บรู๊คผลุบตาลง ไม่ได้ผลักรสิกาออก “แต่ไม่ใช่ตอนนี้”

รสิกาได้ยินคำพูดเขา ก็ตกใจมากจนเธอไม่รู้จะพูดอะไรดีเป็นเวลานาน

เธอมองเขาด้วยสายตาผิดหวังเต็มเปี่ยม “ตอนนี้คุณก็เชื่อแล้วใช่ไหม?”

เชื่อว่านีรชาตายไปแล้วอย่างที่ตำรวจพูดจริงๆ

รถชนร้ายแรงขนาดนั้น……เธอหายตัวไปในสภาพแวดล้อมแบบนั้นอีก ต้องเกิดเหตุไม่คาดฝันแน่ๆ

“ฉันไม่เชื่อ” บรู๊คพูด “ฉันต้องหาเธอให้เจอ”

ถึงแม้จะต้องพยายามตามหาแค่ไหน ก็ต้องหานีรชาให้เจอ

หากเธอยังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเจอตัว หากตายไปแล้วก็ต้องเจอศพ

“ถ้านีรชากลับมา รู้ข่าวคุณแต่งงานกับโลล่า คุณคิดว่าเธอจะให้อภัยคุณไหม?” รสิกาน้ำตาไหลออกมา มือที่จับบรู๊คเอาไว้ในตอนแรกก็ค่อยๆ ปล่อยอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอถอยออกมาหนึ่งก้าว เว้นระยะห่างกับเขา “เธอจะไม่ให้อภัยคุณ”

นีรชามีนิสัยยังไงรสิการู้ดีอย่างยิ่ง

ถึงจะรู้ว่าบรู๊ครู้สึกจำใจ แต่เธอก็ผ่านอุปสรรคในใจตัวเองไม่ได้

อาจจะเพราะรู้จักกันมานาน เป็นครั้งแรกที่รสิกาผิดหวังในตัวบรู๊คมาก

เธอไม่อยากพูดกับบรู๊คอีก ไม่อยากได้ยินเสียงเขาเลยด้วยซ้ำ

เธอหันหลังกลับไปที่ห้องพักโรงแรม

ถนิตยังขอความช่วยเหลือจากเพื่อนให้ช่วยสืบหาตำแหน่งที่อยู่นีรชายังไม่กลับมา รสิกานอนบนเตียง กอดผ้าห่มเย็นเฉียบเอาไว้ น้ำตาไหลลงมาอย่างควบคุมไม่อยู่

……

รสิกาหลับไปอย่างงัวเงีย เธอเหมือนฝันถึงนีรชา

พวกเธออยู่ห่างกันไกลมาก เธอเรียกชื่อนีรชา แต่นีรชาไม่ตอบเธอ แค่น้ำตาคลอเบ้ามองเธอ เหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง

รสิกาตะโกนเรียกชื่อเธอเสียงดัง ร้องไห้พลางตะโกนไปด้วย

“รสิกา?” ทันใดนั้น มือเย็นเฉียบข้างหนึ่งก็ลูบหน้าเธอเบาๆ ปลุกให้เธอตื่นจากฝัน

รสิกาลืมตาทันที ในดวงตายังมีน้ำตาอยู่ และถนิตก็นั่งลงข้างเธอ “ฝันร้ายเหรอ?”

“นายกลับมาแล้วเหรอ?” รสิกามองเขา อึ้งประมาณสองวินาที ก่อนจะจับมือเขา “ตามหาเป็นยังไงบ้าง?”

“ไม่มีข่าวเลย” ถนิตถอดรองเท้าแตะแล้วนอนบนเตียง กอดร่างรสิกาเข้าหาอ้อมอก

“เราจะหาเธอเจอไหม?” รสิกาถามอย่างสะอึกสะอื้น

เวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้ว แต่ยังไม่มีข่าวเลยสักนิด