บทที่ 415 เธอท้องนี่เอง

และรสิกาอึ้งไปจริงๆ ตอนได้ยินคำพูดบรู๊ค ลืมไปเลยว่าต้องวางสายเขา

“คุณว่าไงนะ?” รสิกาพูดอย่างประหลาดใจ “คุณบอกว่านีรชาทิ้งจดหมายไว้ให้ฉัน?”

“เรื่องรายละเอียด เธอมาก่อนดีกว่า คุยในโทรศัพท์ไม่ชัดเจน” บรู๊คพูดเสียงทุ้ม

ในที่สุดคนที่ตามหามานานก็ปรากฏตัวจนได้ ในใจรสิกาดีใจยิ่งกว่าใคร เธอแทบจะโบกรถไปบ้านบรู๊คทันทีหลังจากวางสายไป

เธอมีที่อยู่บ้านบรู๊ค ไม่นานก็มาถึง

เธอยังไม่ได้ลงจากรถก็เห็นบรู๊ครออยู่หน้าประตู

เขาสวมชุดดำทั้งตัว ขับให้ร่างกายเขาดูสูงและผอมมาก ยืนท่ามกลางพายุหิมะแบบนั้น ทำให้รู้สึกเศร้าเกินบรรยายโดยไม่มีเหตุผล

รสิกาฝืนทนความเจ็บปวดขมขื่นในใจตน ตอนนี้มันกลายเป็นแบบนี้แล้วจะโทษใครได้ล่ะ……ถ้าตอนแรกบรู๊คระวังหน่อย ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้หรอก

รสิกาโน้มน้าวให้ตัวเองหยุดความคิดที่สงสารบรู๊คแล้ว ก็เปิดประตูรถลงจากรถ

เดินเข้าไปใกล้แล้ว รสิกากำลังจะพูด ยังไม่ได้เอ่ยปากก็ได้ยินบรู๊คพูดขึ้น “เข้าไปกันเถอะ”

“นีรชากลับมาแล้วเหรอ?” รสิกาคิดคำถามนี้มาตลอดทาง แต่ถ้าหล่อนกลับมาแล้ว ทำไมบรู๊คถึงบอกว่าทิ้งจดหมายไว้ให้เธอล่ะ

“เธอกลับมาแล้ว” บรู๊คพูด “แต่เอาของเสร็จก็ไปแล้ว”

“ไปแล้ว?” ปลายเท้ารสิกาแทบลื่น “คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไง? เธอกลับมาคุณก็ไม่รั้งเธอไว้เหรอ?”

บรู๊คพูด “ฉันไม่อยู่บ้านตอนเธอกลับมา”

ตอนเขาพูดคำนี้ เหมือนลมหายใจจะหนักอึ้งขึ้น เสียงมีความแหบพร่านิดหน่อย “เธอเอาไปแค่เอกสารเธอ”

รสิกากัดมุมปาก ความขมขื่นเอ่อล้นไปทั่วปาก “ทำไมเธอ……กลับมาแล้วไม่มาติดต่อฉัน……”

ข่าวมันโกลาหลวุ่นวายมาก นีรชาน่าจะรู้สิว่ารสิกากับถนิตกำลังตามหาหล่อนอยู่ ในเมื่อหล่อนกลับมาเอาเอกสารไป ทำไมไม่ติดต่อเธอล่ะ?

บรู๊คไม่ได้ตอบที่รสิกาพึมพำกับตัวเอง เขาแค่นำรสิกาเดินเข้าไปในบ้าน จากนั้นก็พาเธอขึ้นข้างบนไปยังห้องที่นีรชาเคยพักผ่อน

ของของนีรชายังคงวางในกล่องเป็นอย่างดี จัดระเบียบเรียบร้อยมาก แต่กระเป๋าใบที่ใส่เอกสารในตอนแรกมันถูกเปิดออก เอกสารทั้งหมดในนั้นหายไปหมดเลย สิ่งที่แทนที่คือจดหมายฉบับหนึ่ง

บรู๊คยื่นจดหมายให้รสิกา “นี่ให้เธอ”

รสิกาแทบไม่กล้ายื่นมือออกไปรับ เธอกลัวมากว่าจะเห็นเนื้อหาที่ตนไม่อยากเห็นในนั้น แต่นี่เป็นสิ่งเดียวที่นีรชาทิ้งไว้ให้เธอ

เธอตาแดงขึ้นมา พร้อมกัดปากตัวเองแน่น ก่อนจะค่อยๆ รับจดหมายที่บรู๊คส่งมาด้วยมือที่สั่นเทา

เธอเปิดจดหมายออก สิ่งที่เห็นในสายตาคือตัวอักษรสวยละเอียดอ่อนของนีรชา เขียนไว้ว่า ‘พี่รุ้ง’

น้ำตารสิกาไหลลงมาทันที ตรงหน้าเธอเหมือนยังมีเสียงและรอยยิ้มตอนนีรชาเรียกเธอแบบนี้

จดหมายนั้นเขียนสั้นและเรียบง่าย และบอกข่าวหนึ่งกับรสิกา

เธอจะไม่กลับไปอีกแล้ว

ไม่ว่าจะเป็นที่ฝรั่งเศส หรือที่เมืองซี เธอจะไม่กลับไปอีก

เธอบอกว่าตอนแรกที่ถนิตโน้มน้าวเธอแล้วเธอไม่ฟัง ตอนนี้ต้องรับผลของตัวเอง เธอไม่มีหน้ากลับไปเจอถนิตแล้ว

อ่านสิ่งที่นีรชาเขียนไว้ตอนสิ้นหวัง รสิกาแค่รู้สึกว่าตัวเองเจ็บปวดใจอย่างอดไม่ได้

ถนิตโทษเธอที่ไหนกันล่ะ ทั้งๆ ที่เขาไม่หลับไม่นอนหลายวันเพื่อตามหาเธอ……ยัยทึ่มนีรชาเอ๊ย