บทที่ 414 นีรชาทิ้งจดหมายให้เธอ

ในห้องนั้น มีแค่เตียงหนึ่งเตียง แต่กำแพงสีขาวรอบๆ เต็มไปด้วยเลือด

บนนั้นเขียนตัวภาษาไทย ภาษาอังกฤษ และภาษาฝรั่งเศสเต็มไปหมด

แต่รสิกาจำได้ว่าสิ่งที่เขียนนั้นคืออะไร

คือชื่อบรู๊ค……

ไม่ใช่แค่มีเลือดบนกำแพง แต่เตียงนั้นก็มีเลือดซึมอยู่ เปลี่ยนผ้าปูที่นอนแล้วก็ยังซ่อนไม่มิด

เลือดสดเห็นอยู่เต็มตาแทบทำให้ดวงตารสิกาแดงก่ำ เธอไม่อยากจะเชื่อ ไม่คิดว่าโลล่าเคยพานีรชามาอยู่ที่นี่จริงๆ! มิหนำซ้ำยังขังเธออยู่ในห้องนี้ ทำให้เธอเสียเลือดมากขนาดนี้ด้วย!

ตัวอักษรเลือดเหล่านั้นบนกำแพง มองออกได้อย่างชัดเจนว่าชื่อบรู๊คคือเขียนก่อนหน้านี้ คราบเลือดมันจางลงแล้ว คาดว่าวันที่โดนกักขังอยู่ เธอตั้งหน้าตั้งตารอคอยทุกวันว่าบรู๊คจะมาหา แล้วพาเธอออกไป

แต่ต่อมาคำที่เพิ่มด้านหลัง ‘บรู๊ค’ มันกลายเป็นคำว่า ‘ฉันเกลียดคุณ’ ……

นั่นต้องเป็นความรู้สึกตอนเธอรู้ว่าบรู๊คจะแต่งงานกับโลล่าสินะ

ตอนนั้นเธอ……เกิดความรู้สึกสิ้นหวังยังไงบ้างนะ ทุกเส้นปากกา ค่อยๆ เขียนคำเหล่านั้นหลังชื่อผู้ชายที่ตนรักอย่างสุดซึ้ง?

เหมือนมีมือข้างหนึ่งดึงหัวใจรสิกาไว้ฉับพลัน เจ็บจนน้ำตาเธอไหลลงมาจากเบ้าตา

“โลล่า!” ทันใดนั้นรสิกาก็หันหลังไป ยกมือขึ้นตบอย่างแรง ทิ้งรอยนิ้วชัดเจนทั้งห้าไว้บนหน้าขาวนวลของโลล่า

โลล่าโดนเธอตบจนศีรษะเอียง พอได้สติกลับมา ดวงตาซีดเซียวไร้จิตวิญญาณในตอนแรกก็เปลี่ยนไปฉับพลัน กลายเป็นความเศร้า “ฉันแค่อยากคบกับบรู๊ค ฉันรู้จักกับบรู๊คมาสามสิบกว่าปีแล้ว จะให้นีรชามาแทรกความสัมพันธ์เราได้ยังไง!”

“แต่นั่นมันคนคนหนึ่ง! คนที่มีชีวิตคนหนึ่งเลยนะ! ตอนเธอเห็นสิ่งที่หล่อนเขียนในห้องนี้ เธอไม่เจ็บปวดใจหรือไง!” รสิกาตะโกนเสียงดังอย่างควบคุมไม่ได้ “คนอย่างเธอมีหัวใจหรือเปล่า!”

รสิกาจินตนาการไม่ได้เลยว่าวันที่นีรชาโดนขังอยู่ในนี้จะใช้ชีวิตยังไงบ้าง ในใจนีรชาต้องขมขื่นมากแน่ๆ ……จะต้องขมขื่นอย่างยิ่ง

ผู้หญิงที่มีศักดิ์ศรีอย่างเธอ มาที่นี่เพื่ออยู่กับบรู๊ค จะเคยคิดที่ไหนล่ะว่าตัวเองจะเจอเรื่องแบบนี้!

“ฉันเคยเตือนเธอแล้ว……” น้ำตาโลล่าไหลลงมา เธอล้มลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง “ฉันเคยเตือนให้เธอออกไปจากชีวิตบรู๊คแล้ว เธอไม่ไปเอง โทษฉันไม่ได้……”

วันที่สองที่นีรชามาถึงฝรั่งเศสโลล่าก็เตือนนีรชาแล้วว่าให้เธอออกไปจากชีวิตบรู๊ค พวกเขาสองคนไม่อาจคบกันและแต่งงานกันได้

แต่ไม่ว่ายังไงนีรชาก็ไม่เลิกกับบรู๊ค

ต่อมาโลล่าก็ไม่มีทางเลือก ถึงได้คิดวิธีนี้ขึ้นมา

เธอไม่เคยคิดเลยจริงๆ ว่าอุบัติเหตุรถชนจะเอาชีวิตแอนเนเวย์ไปด้วย……ตอนโลล่าอยู่โรงพยาบาลแล้วรู้ว่าแอนเนเวย์มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานในใจก็รู้สึกเสียใจมาก

เธออยากเอานีรชาไปแลกด้วยซ้ำ แต่……เมื่อก่ออาชญากรรมแล้ว ก็มีมือที่มองไม่เห็นคู่หนึ่งสนับสนุนเธออยู่ด้านหลัง ให้เธอหยุดไม่ได้ ดังนั้นจึงโกหกออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า

จนถึงตอนนี้ ถ้าหากนีรชาไม่หนีออกมาโดยที่ไม่ได้ปิดประตู บางทีรสิกาก็อาจจะไม่รู้ทุกอย่างที่เคยเกิดขึ้นที่นี่

รสิกาโทรแจ้งตำรวจ ครึ่งชั่วโมงต่อมา ตำรวจก็มาที่บ้านโลล่า ดำเนินการคุ้มครองและถ่ายภาพสถานที่ในห้องที่นีรชาเคยถูกคุมขัง

เธอแจ้งบรู๊คแล้วด้วย เมื่อบรู๊คมาถึง แล้วเห็นทุกอย่างภายในห้องนั้น เขาก็คุกเข่าบนพื้นที่ยังมีคราบเลือดอยู่ กุมศีรษะแล้วร้องไห้ออกมา

ตอนที่ทุกอย่างเกิดขึ้น รสิกาแค่มองอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเย็นชา ไม่พูดอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

ตำรวจส่งคนไปเช็คกล้องวงจรปิดโดยรอบเพื่อตามหาตำแหน่งที่อยู่นีรชาแล้ว

แต่ดูจากปริมาณเลือดออกภายในห้อง ถ้านีรชาหนีออกไปแล้วไม่ได้รับการรักษาที่ดี เกรงว่าจะไม่มีโอกาสรอดชีวิต

รสิกาอยากบอกถนิตเกี่ยวกับเหตุการณ์ทางด้านนี้ แต่ตอนนี้เขาคงขึ้นเครื่องไปแล้ว ปิดโทรศัพท์ก็ไม่สามารถติดต่อได้

รสิกากำโทรศัพท์ไว้ในมือแน่น แล้วหายใจเข้าลึกๆ