บทที่ 418 งานศพ

ธนิตเดาเอาไว้ไม่มีผิด ท่านเฉลิมสิทธิ์รู้ทุกๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้น

แต่เขามีลูกชายเพียงสองคน หากจัดการกับจิระศักดิ์เพื่อจิรสิน นั่นก็เท่ากับว่าเขาจะสูญเสียลูกไปทั้งสองคน

ในตอนนั้นธนิตยังเด็ก แม้ว่าจะมีความสามารถด้านการทำธุรกิจ แต่เขาก็มีนิสัยที่ดื้อรั้นและไม่เคยปฏิบัติตัวเป็นทายาทที่ดีเลย นั่นเป็นเหตุผลที่ท่านเฉลิมสิทธิ์กลบฝังความตายของจิรสินเอาไว้ในใจตนเอง แล้วปล่อยให้จิระศักดิ์ดูแลบริษัทต่อไป

เขาบอกว่าเขาทำผิดมาตลอดชีวิต มันก็คงสายเกินไปที่จะรอจนกว่าเขาจะตายไปเพื่อชดใช้ความผิด

……

ในวันฝังศพของท่านเฉลิมสิทธิ์ ณ เมืองซีหิมะตกอย่างรุนแรงเป็นอย่างมาก ตกลงมากระทบบนผิวหนังเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง

ผู้ที่มาเข้าร่วมงานศพของท่านเฉลิมสิทธิ์มีจำนวนไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นหุ้นส่วนทางธุรกิจ เพื่อนบางคนที่รู้จักกับท่านเฉลิมสิทธิ์มาหลายสิบปีก็มีอายุอานามไม่ต่างจากท่าน เมื่อมาร่วมไว้อาลัยก็ร้องไห้ราวกับเด็ก และถูกคนในครอบครัวประคองตนเอาไว้

ธนพจน์เองก็มาด้วย เดิมทีเขายืนอยู่ข้างหลังฝูงชน แต่หลังจากเห็นรสิกาที่ยืนอยู่ข้างหน้าตนเข้าแล้ว ก็จึงเดินเข้าไป

“เสียใจด้วยนะ” ธนพจน์กล่าวขึ้นหลังจากที่เขาเดินเข้าไปหาเธอและพบว่าเธอกำลังหลั่งน้ำตา

เมื่อรสิกาได้ยินเสียงก็หันหน้าไปมอง เห็นว่าเป็นธนพจน์ เธอจึงยิ้มน้อยๆ และเช็ดหางตาด้วยปลายนิ้ว “คุณก็มาด้วย”

“ท่านเฉลิมสิทธิ์เป็นอัจฉริยะแห่งวงการธุรกิจ เมื่อท่านจากไป พวกเราคนรุ่นหลังก็สมควรมาส่งท่านเป็นอันแน่นอนอยู่แล้ว” ธนพจน์กล่าว

ขณะที่เขากล่าวก็พลางทักทายทิมทิมที่ยืนอยู่ข้างรสิกา

ทิมทิมก็พยักหน้าตอบรับอย่างสุภาพ

“พวกลุงชัยทราบหรือเปล่าคะ？”รสิกาถาม

“ทราบแล้ว กำลังเดินทางกลับประเทศ” ธนพจน์กล่าว

“กลับมากันแล้วเหรอ…” รสิกากลืนน้ำลาย ความแห้งกร้านในลำคอของเธอจึงดีขึ้นบ้าง

ธนพจน์เหลือบสายตามองเธอ “ตอนแรกที่ให้พวกเขาไปเที่ยวกัน เป็นเพราะอยากเลี่ยงที่จะเจอแอนใช่หรือเปล่า？”

คนฉลาดอย่างธนพจน์ย่อมรู้ว่าภายในใจรสิกากำลังคิดคำนึงถึงเรื่องอะไร

ดังนั้นในตอนนี้เมื่อได้ยินว่าพวกเขาจะกลับมา เธอก็เริ่มเป็นกังวล

ความเกลียดชังที่ชรรินมีต่อเธอไม่ลดน้อยลง เมื่ออารณีย์กลับมา ก็คงจะเกิดปัญหาต่อรสิกามากขึ้นอย่างแน่นอน

“ไม่ใช่ว่าคุณมีคำตอบในใจอยู่แล้วเหรอ？”รสิกาถามกลับ

ธนพจน์ยิ้ม “ก็ถูก”

“ไม่ต้องกังวลมากเกินไปนักหรอก รอน้ากลับมา ผมจะช่วยดูแลให้เอง”

“ขอบคุณ” รสิการู้ว่าเขาเจตนาดี

เพียงแต่การอาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกัน หากชรรินคิดจะทำอะไรกับอารณีย์ เกรงว่าถึงแม้ธนพจน์และกันต์ชัยจะอยู่ด้วย ก็รั้งเธอไว้ไม่อยู่

ธนพจน์มองไปที่ใบหน้าด้านข้างอันผอมบางของเธอ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ปลายสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นธนิตเดินเข้ามาหา

เพื่อไม่เป็นการสร้างปัญหาแก่รสิกา ธนพจน์จึงค่อยๆ ถอยห่างออกไป

หลังจากที่เขาจากไป ธนิตก็เดินไปอยู่ข้างรสิกา

ทั้งสองเพียงสบสายตามองกันและกัน ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ จากนั้นก็จับมือกันอย่างอ่อนโยนและหนักแน่นมั่นคง

ดูเหมือนจะมีสิ่งกีดขวางก่อตัวอยู่ล้อมรอบพวกเขา ทำให้คนไม่สามารถเข้าไปได้

เมื่อเห็นภาพนี้ธนพจน์พลันรู้สึกโล่งใจในทันใด

เขาต้องยอมรับว่าตนเองยังไม่ลืมรสิกา แต่ในเมื่อตอนนี้เธอกำลังมีช่วงเวลาที่ดีกับธนิต เขาก็ไม่อาจไปรบกวนได้อีก

เธอใช้ชีวิตผ่านมาอย่างยากลำบากมาหลายปีแล้ว และในที่สุดตอนนี้เธอก็ได้อยู่กับคนที่เธอรักเสียที สิ่งที่เขาทำได้ก็คืออวยพรให้เธอ

……

เดิมทีรสิกาคิดว่านีรชาจะปรากฏตัวในงานฝังศพของท่านเฉลิมสิทธิ์ แต่ความจริงก็คือทั้งวันเธอไม่เห็นใครที่ดูเหมือนนีรชาเลย

รสิกาอดไม่ได้ที่จะคิดว่าเธอจะใจจืดใจดำถึงขั้นนี้เลยเหรอ？

คุณปู่ของเธอเสียชีวิต แต่เธอกลับไม่มา…

แม้ไม่เห็นนีรชา แต่กลับเห็นใครอีกคนหนึ่งที่ไม่ได้คาดคิด

จณัตว์