บทที่ 419 ทะเบียนสมรส

“ไม่ใช่ว่ายังมีวิดีโออีกเหรอ” ธนิตกล่าว “มีเวลาค่อยให้เขา”

เมื่อพูดมาถึงจุดนี้แล้ว รสิกาก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอเพียงพยักหน้า “โอเค”

“ก่อนไป ไปจดทะเบียนก่อนนะ”

อย่างไรเมืองเอก็ยังมีกรานต์อีกคนที่จ้องจะคาบรสิกอยู่ ถ้าไม่จดทะเบียนเขาก็ไม่ไว้วางใจ

“ได้ค่ะ” รสิกาพยักหน้าพลางยิ้ม

*

เช้าวันรุ่งขึ้น ธนิตก็พารสิกาไปจดทะเบียนสมรส

เมื่อเขาได้รับทะเบียนสมรส เขานั่งในรถสตาร์ทอยู่หลายครั้งก่อนที่จะออกรถ รสิกากล่าวยิ้มยิ้ม “ตื่นเต้นเกินไปแล้ว？คุณไม่ใช่ว่ามีประสบการณ์มากกว่าฉันหรอกเหรอ？”

ธนิตเหลือบสายตามองที่เธอ

ตัวต้นเหตุย่นคอ กล่าวอย่างหยอกล้อ “เอาล่ะ รีบกลับเถอะ เราควรกลับบ้านได้แล้ว”

เมื่อเข้ามาในบ้าน รสิกาจะนำทะเบียนสมรสไปเก็บเอาไว้ แต่ก็ถูกธนิตแย่งมันออกไปโดยไม่ปิดบัง

เธอจ้องมองไปที่เขา“คุณทำอะไรน่ะ？”

เขาตอบมันเป็นไปตามธรรมชาติ “ผมเก็บเอง”

“ทำไมล่ะ？”รสิกาพลันดิ้นรนต่อสู้อยู่สองสามครั้ง “ผมยังไม่ได้ถ่ายรูปให้เพื่อนดูเลย”

กว่าจะได้แต่งงานก็แสนยากลำบาก จะให้ไม่เอาไปอวดในแวดวงเพื่อนได้อย่างไร

“มีอะไรน่าดู” ธนิตกล่าวเสียงเรียบ “ใครๆ ก็มีกันทั้งนั้น”

รสิการู้สึกขบขันกับคำที่เขาพูด “ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมาฉันไม่ได้อวดว่ามีความรักเลย นานๆ ทีมีโอกาสอวดคนอื่นบ้างจะเป็นอะไรไป？”

“งั้นคุณโพสต์รูปผมก็ได้” เขากล่าว “ผมดูดีกว่าใบทะเบียนสมรสอีก”

เขาพูดพลางโน้มกายเข้ามาใกล้หน้าเธอ

รสิกาผลักเขาออกไปด้วยท่าทีไม่ชอบใจ “ไม่ได้ ฉันจะโพสต์รูปถ่ายทะเบียนสมรส”

ธนิตหรี่ตา ยืดตัวขึ้นและกล่าวว่า “ฝันไปเถอะ”แล้วจึงเข้าไปในห้อง

รสิการีบตามเข้าไป เธอไม่เชื่อว่าวันนี้เธอจะไม่สามารถโพสต์ในหน้าฟีดเพื่อนได้！

เมื่อเธอเปิดประตูเข้าไป พบว่าภายในมือของธนิตไม่มีใบทะเบียนสมรสอยู่ และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าภายในเวลาอันสั้นเขาเอามันไปซ่อนไว้ที่ไหน

“ทะเบียนสมรสล่ะ？”รสิกาเลิกคิ้ว แกล้งทำเป็นโกรธ

ธนิตกลับนั่งลงข้างเตียงอย่างเชื่องช้าๆ “หาเองสิ ถ้าหาเจอผมจะให้คุณโพสต์”

รสิกากัดฟัน “หาเองก็ได้！”

เธอไปหาที่ใต้หมอน บนโต๊ะข้างเตียง และบนโต๊ะเครื่องแป้ง แต่ก็หาไม่พบเลย

ยิ่งหาไม่พบความหมกมุ่นในหัวใจเธอก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ต้องหามันให้พบให้ได้

ถ้าตรงนี้ไม่มี งั้นก็ไปหาดูที่ตู้เสื้อผ้า

ทันทีที่เธอเปิดประตูตู้เสื้อผ้า เธอก็เห็นสมุดเล่มแดงสองเล่มวางอยู่ข้างใน เธอพลันหัวเราะออกมาทันที “ฮ่า ฉันหาเจอแล้ว…”

ขณะที่รสิกาหยิบใบทะเบียนสมรสขึ้นมา ก็พบเข้ากับกล่องปักดิ้นที่วางอยู่ด้านหลังสมุดสีแดง และสิ่งที่อยู่ในกล่องดูเหมือนว่าจะเป็นแหวน

“นี่…？” รสิกาตกใจเล็กน้อย เธอหันหน้าไปมองธนิต ไม่รู้ว่าเขาลุกขึ้นเดินตามมายืนข้างหลังเธอตั้งแต่ตอนไหน เขาหยิบแหวนขึ้นมาไว้ตรงหน้าเธอ

“แม้จะผิดลำดับขั้นตอน แต่ผมก็ยังอยากให้แหวนแก่คุณเอาไว้” ธนิตกุมมือเธอพลางกล่าวอย่างรักใคร่และอ่อนโยน

รสิการู้สึกเพียงราวกับว่าหัวใจของเธอถูกอะไรบางอย่างปะทะเข้า จนทำให้เธอพูดอะไรไม่ออก

พวกเขาเป็นสามีภรรยาที่อยู่กันมานานขนาดนี้แล้ว จู่ๆ ธนิตกลับมาไม้นี้ รสิกาพบว่าตนเองนั้นราวกับเป็นเด็กสาวผู้ไร้เดียงสา “ทำไมอยู่ดีๆ ถึงมาทำซึ้งแบบนี้เล่า คุณก็”

ธนิตยิ้มพลางสวมแหวนให้เธอ นิ้วมือของเธอเรียวยาว สวมแหวนแล้วสวยงามมาก “เอาล่ะ ตอนนี้คุณก็อวดคนอื่นได้แล้ว”

ถึงว่าทำไมเขาไม่ยอมให้เธอโพสต์รูป ที่แท้ก็อยากจะให้เธอสวมแหวนด้วยนี่เอง

“ไม่อวดแล้ว” รสิกาสูดลมหายใจและยิ้มออกมา