บทที่ 420 ที่อยู่ของนีรชา

“ข้อแม้อะไร？”อารณีย์ถาม

“รอจนกว่านีรชา แล้วค่อยจัด” ขณะที่เธอกล่าว น้ำเสียงของรสิกาหนักแน่นจนไม่มีใครปฏิเสธได้

ธนิตขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยิน “ไม่ได้”

นีรชาจะกลับมาเมื่อไรมันคงเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอน ภายใน 3-5 ปีถ้าเธอไม่กลับมา พวกเขาก็จะต้องรอตลอดไปเลยเหรอ？

รสิกาย่นคิ้วเล็กน้อย “ฉันมีข้อแม้เพียงแค่นี้เท่านั้น หากนีรชาไม่กลับมา ฉันก็จะไม่จัดงานแต่งงาน”

เธอเคยให้สัญญากับนีรชาเอาไว้ หากแต่งงานกับธนิตเมื่อไหร่รสิกาจะชวนเธอไปเป็นเพื่อนเจ้าสาว

ถึงแม้ว่าตอนนี้นีรชาจะไม่ได้อยู่เมืองซี เธอก็ยังคงต้องรักษาสัญญาเดิมที่ให้ไว้ตั้งแต่แรก

อารณีย์ไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมรสิกาถึงจะต้องรอนีรชากลับมาให้ได้ และเธอก็ไม่รู้ว่านีรชาไปอยู่ที่ไหนแล้ว แต่เมื่อมองเห็นสีหน้าของรสิกา จะต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นกับนีรชาแน่

ในตอนเย็นก่อนทานอาหาร อารณีย์หาโอกาสที่จะถามรสิกา “เกิดอะไรขึ้นกับนีรชาเหรอลูก？เธอไม่ได้อยู่เมืองซีหรอกเหรอ？”

“เปล่าค่ะ” รสิกาพยักหน้า “ช่วงเวลาก่อนหน้านี้ มีบางอย่างเกิดเรื่องขึ้นกับเธอ”

“เกิดเรื่อง？”อารณีย์อุทาน

รสิกาเล่าเรื่องทั้งหมดให้อารณีย์ฟัง เมื่ออารณีย์ได้ฟังก็ถอนหายใจครู่หนึ่ง “เด็กนั่นคงลำบากมากจริงๆ”

“หลังจากเหตุการณ์นั้นธอก็ได้จากไป จนถึงตอนนี้ยังไม่มีข่าวคราว และเราก็ไม่รู้ว่าจะตามหาเธอได้ที่ไหนด้วย” รสิกาสูดลมหายใจ

“แต่ถ้าเธอไม่กลับมาอีกแล้ว งานแต่งงานของพวกลูกก็จะไม่จัดขึ้นเลยอย่างนั้นเหรอ？”อย่างไรก้นบึ้งของหัวใจอารณีย์ก็ยังคงนึกถึงลูกของตนมากกว่า

“เอาไว้ค่อยคุยดีกว่า” รสิกากล่าว “การสมรสที่ดีไม่จำเป็นต้องมีงานแต่งงานเพื่อเอามาพิสูจน์เสมอไป ฉันก็มีบทเรียนจากในอดีตแล้วไม่ใช่เหรอคะ”

เมื่อเอ่ยถึงบทเรียนที่ได้จากในอดีต อารณีย์ก็บ่นขึ้นมาในทันที “ยังจะมาพูดอีก ตอนแรกลูกก็นิสัยดื้อดึง ถ้าไม่ให้ลูกแต่งงานกับชญตว์ ลูกก็ยืนยันจะแต่ง สุดท้ายแล้วเป็นยังไงล่ะ？”

“ถ้าอย่างนั้นครั้งนี้ไม่ต้องจัดงานแต่งเถอะค่ะ” รสิกากล่าวต่อ “มันยุ่งวุ่นวายมากจริงๆ”

อารณีย์เบิกสายตามองเธอ “ลูกใช้ชีวิตเหมือนผู้หญิงคนหนึ่งบ้างได้ไหม？ผู้หญิงคนไหนกันที่ไม่ยักจะอยากมีงานแต่งงานเป็นของตัวเอง？”

“แม่…” รสิกาอดทนพยายามที่จะอ้อนอารณีย์ด้วยความพะอืดพะอม

อารณีย์ไหวหวั่นไปทั้งร่างและกล่าวอย่างไม่สนใจ“ลูกไม่อยากจัดงานแต่ง ก็ไปปรึกษากับธนิต”

ถือว่าเธอตอบตกลงรสิกาแล้ว แต่ว่าธนิตก็อาจจะไม่เห็นด้วย

“เพียงแค่คุณแม่ตกลงก็พอแล้ว” รสิกามีหลายวิธีที่จะทำให้ธนิตประนีประนอมกับเธอได้

“งั้นก็ตามใจลูกเถอะ” อารณีย์เหลือบสายตามอง

รสิกายิ้มโดยที่ไม่ได้กล่าวอะไร

……

วันรุ่งขึ้นหลังจากที่รับประทานอาหาร ณ บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาล รสิกาก็กลับไปที่เมืองซี แล้วให้ทิมทิมอยู่ที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาลโดยอารณีย์เป็นผู้ดูแล

อีก 2-3 วันธนิตจึงจะกลับไป เขาต้องจัดการเรื่องของทางมืองซีนี้ก่อน

แต่การแสดงโชว์ของทางสตูดิโอรสิกานั้นกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เธอจึงจำเป็นต้องกลับไป

การแสดงโชว์ในธีมฤดูหนาวนี้ได้เชิญนางแบบยอดนิยมในประเทศด้วย อดิภาเองก็คิดว่าจะจ้างนางแบบบางคนที่เคยทำงานในต่างประเทศมาก่อน แต่รสิกาชอบนางแบบในประเทศตนเองมากกว่า ดังนั้นท้ายที่สุดอดิภาก็ถูกรสิกาเกลี้ยกล่อมจนได้

ในวันแสดงแฟชั่นโชว์นั้นรสิกาได้เชิญอีฟมาด้วย ซึ่งชื่อเสียงในปัจจุบันของเธอเป็นที่แน่นอนว่าในการปรากฏตัวในที่นั่งชม เธอจะต้องสวมหน้ากากปกปิดเพราะกลัวว่าคนจะจำได้

หากถูกจำได้ในสถานการณ์แบบนี้แล้วล่ะ ผู้สื่อข่าวจะต้องถ่ายภาพและสัมภาษณ์อย่างแน่นอน อีฟประกาศลาออกจากวงการบันเทิงเมื่อไม่นานนี้ และบัญชีทวิตเตอร์ที่เธอใช้ก่อนหน้านี้ ก็ไม่เคยเข้าไปใช้งานอีกเลย

รสิกาเคยเข้าไปอ่านดูเมนชั่นในทวิตเตอร์ มีแฟนคลับมากมายที่โพสต์ข้อความบอกว่าไม่อยากให้เธอไป และหวังว่าสักวันเธอจะกลับมา

แต่รสิการู้ดีว่านั่นไม่มีทางเป็นไปได้

อย่างไรก็ยังคงมีข่าวดีที่ว่าผลงานสุดท้ายของอีฟก่อนที่จะออกจากวงการ เธอยังไม่ถูกตัดออกแล้วถ่ายใหม่ แต่จะฉายในช่วงเทศกาลฤดูใบไม้ผลิตามเวลาเดิม