บทที่ 421 ปีใหม่

“ผมบอกว่า คุณแม่อยากรู้ที่อยู่ของอานีหรือเปล่า？”ทิมทิมเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง

รสิกาคิดว่าเขาพูดเล่น “แม่ก็อยากรู้อยู่แล้ว แต่พวกเราหาไม่เจอเลยน่ะสิ”

“แล้วถ้าผมบอกว่า ผมรู้ล่ะครับ？”ทิมทิมสูดลมหายใจเข้าลึกพลางกล่าวออกไป

รสิกาไม่ได้ถือสาเอาคำพูดของเขามาไว้ในใจ “เอาล่ะ ไม่ต้องมาล้อเล่นกับแม่ ดึกแล้วลูกไปเข้านอนได้แล้วนะ”

“แต่ว่า…” ทิมทิมกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

“ทิมทิม” รสิกาจึงตัดบท แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “อย่าเล่นไร้สาระ”

แน่นอนอยู่แล้วที่เธออยากจะรู้ว่านีรชาไปอยู่ที่ไหน แต่ตัวทิมทิมเองเป็นเด็กอายุเพียง5 ขวบ จะไปรู้ได้อย่างไรว่านีรชาอยู่ที่ไหน

และเมื่อทิมทิมถูกรสิกากล่าวแบบนี้ใส่ เขาก็ทันเข้าใจ ใช่สิ เขาพูดแบบนี้ ไม่มีทางที่รสิกาจะเชื่อเขาอย่างแน่นอน

ตอนนี้เขาก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้นเอง

ทิมทิมถอนหายใจ หลังจากนั้นจึงกล่าวกับรสิกา “งั้นฝันดีครับแม่”

“อืม ฝันดีลูก” รสิกาบีบหัวคิ้วพลางกล่าว

ทิมทิมวางสายโทรศัพท์ก่อน หลังจากนั้นจึงดูรูปถ่ายภาพนั้นที่ส่งมาจากD

นั่นเป็นถนนประเทศฝรั่งเศส บุคคลที่มีแผ่นหลังเหมือนนีรชายืนอยู่ตรงนั้น สวมเสื้อผ้ากันหนาวหนาทึบ มองไม่เห็นใบหน้า แต่ทิมทิมก็แน่ใจว่าตอนนี้นีรชายังคงอยู่ในฝรั่งเศส

ถูกแล้ว หากเธอออกจากฝรั่งเศส เธอจะต้องใช้เลขหมายของเธออย่างแน่นอน ตราบใดที่เลขหมายของเธออยู่ในระบบ พวกเขาก็จะต้องพบตัวเธออย่างรวดเร็วแน่

นี่เป็นเหตุให้นีรชายังคงอยู่ในฝรั่งเศสมาจนถึงทุกวันนี้

แต่สิ่งที่ทิมทิมไม่เข้าใจก็คือ นีรชาอยู่ฝรั่งเศสเพียงคนเดียว เธอไม่สามารถใช้หมายเลขของตนเอง กระทั่งเงินฝากในธนาคารของตนก็ไม่มีการเคลื่อนไหวเลยสักบาทด้วย ช่วงเวลายาวนานขนาดนี้ เธอใช้ชีวิตได้อย่างไรกัน？

ทว่าสิ่งเดียวที่แน่ใจได้แน่นอนก็คือจะต้องมีคนในฝรั่งเศสคอยช่วยเหลือเธอ

……

กลอนวันปีใหม่ รสิกาจัดการงานในสตูดิโอไว้อย่างเหมาะสมเรียบร้อยแล้ว หลังจากนั้นจึงนั่งเครื่องบินกลับเมืองซี

ธนิตพาทิมทิมไปรับที่สนามบินด้วยกัน เมื่อเห็นทั้งสองคนอยู่ที่สนามบิน รสิกาก็ตกตะลึง “สองคนนี้มาด้วยกันได้ยังไงเนี่ย？”

เธอจำได้ว่าทิมทิมอยู่ที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาลตลอดนี่นา หรือว่าธนิตไปรับทิมทิมที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาลแล้วค่อยมาด้วยกัน？

“ผมไปรับลูกที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาลก่อนน่ะ”ธนิตยิ้มบาง เขาตอบพลางรับกระเป๋าของเธอเอาไว้ “ไปเถอะกลับบ้านกัน ”

เมื่อกล่าวถึงเรื่องกลับบ้าน รสิกาก็นึกขึ้นมาได้ว่าพรุ่งนี้เป็นวันปีใหม่ ชรรินจะต้องกลับมาแน่นอน

2 วันก่อนอารณีย์ยังโทรบอกให้เธอไปทานข้าวมื้อค่ำด้วยกันอยู่เลย

เมื่อคิดถึงตรงนี้เธอก็ขมวดคิ้ว แล้วจึงขึ้นรถ“พวกเราจะฉลองปีใหม่กันยังไงดี？”

เธอยังไม่เคยฉลองปีใหม่ด้วยกันกับธนิตเลย

“ตอนไปรับลูก คุณแม่ให้พวกเราไปทานอาหารมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่า” ธนิตกระแอมเบาๆ อาจเป็นเพราะเขาไม่คุ้นเคยกับการเรียกแม่ล่ะมั้ง

“คุณรับปากแล้ว？”รสิกาถาม

“ไม่รับปากได้ด้วยเหรอ？”ธนิตกล่าว

เดิมทีอารณีย์ก็ตั้งแง่กับเขาอยู่แล้ว ถ้าเขากล้าปฏิเสธไปอีก นั่นจะไม่ทำให้แม่ยายของเขาขุ่นเคืองใจหรอกเหรอ

รสิกาเริ่มจะปวดหัว “ถ้าพรุ่งนี้กลับไป ก็ต้องเจอชรรินแน่”

แต่เรื่องนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้ ถ้าเธอไม่ไปล่ะก็ ชรรินอยู่ที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาลจะทำอะไรอารณีย์บ้างใครจะไปรู้

“กลัวเธอเหรอ？”ธนิตเหลือบสายตามองเธอ

“ฉันแค่ไม่สบายใจที่จะพบเธอ” รสิกากล่าว

ไม่มีใครจะมีความสุขหรอก ถ้าตัวเองจะต้องเจอกับศัตรู ยิ่งไปกว่านั้น การปรากฏตัวของชรรินรังแต่จะทำให้รสิการู้สึกรำคาญใจ

รำคาญใจอย่างมาก