บทที่ 426 ตัดสินใจกลับเมืองซี

“ถ้างั้นก็กลับมาเถอะ จองเที่ยวบินแล้วส่งมาให้ผม ผมจะไปรับคุณ” ธนิตกล่าว

“ค่ะ”

ในตอนแรกรสิกาคิดไว้ว่าจะคุยกับเขาเกี่ยวกับเรื่องทางนี้ แต่เมื่อเธอได้ยินว่าอารณีย์ได้รับบาดเจ็บ เรื่องทุกอย่างก็ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง เรื่องทางนี้เอาไว้กลับไปที่เมืองซีแล้วค่อยคุยกับธนิตด้วยตนเองเลยแล้วกัน

แล้วอีกอย่างการหกล้มครั้งนี้ของอารณีย์ รสิกาคิดเอาไว้ว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ปีหนึ่งผ่านไปชรรินอยู่ที่ตระกูลปิติภัทรไพศาลตลอดไม่ได้ไปไหน

นี่เป็นเหตุผลที่รสิกาไม่ให้ทิมทิมอยู่ที่เมืองซี

เพียงแต่เธอไม่คิดเลยว่าที่อุตส่าห์คาดการณ์เอาไว้แล้ว กลับทำให้ชรรินฉวยโอกาสไปได้

*

วันต่อมา รสิกาก็พาทิมทิมกลับไปที่เมืองซี หลังจากที่ธนิตไปรับพวกเขาที่สนามบินแล้ว จึงตรงไปที่โรงพยาบาล

ระหว่างเดินทาง รสิกาก็ได้ถามถึงเรื่องที่อารณีย์หกล้มอีกครั้ง

สีหน้าของธนิตเคร่งขรึมขึ้นพลางกล่าวว่า “คิดว่าน่าจะเกี่ยวกับชรริน”

เพราะอารณีย์บอกกับเขาว่า ตอนนั้นเธอตื่นขึ้นมาจากการนอนกลางวันกำลังจะลงไปชั้นล่าง ทว่าทันทีที่เดินมาถึงปากทางลงบันได เธอก็รู้สึกว่าเท้าของเธอลื่น จากนั้นก็กลิ้งล้มลงมาโดยทันที ถ้าเธอจับราวกันเอาไว้ไม่ทัน ก็อาจจะกลิ้งตกลงไปแล้วจริงๆ

ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ คงไม่ใช้แค่เท้าแพลง อาจถึงขั้นเสียชีวิตเลยก็ได้

“ฉันคิดว่าอยู่แล้วว่าต้องเกี่ยวกับเธอ!”สองมือของรสิกากำหมัดแน่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ

“ในตอนนั้น แม่บอกว่าพื้นค่อนข้างลื่น หลังจากนั้นผมก็เลยไปดูพบว่ามีแอ่งน้ำอยู่ตรงนั้นจริงๆ น่าจะเป็นชรรินที่จงใจราดน้ำไว้ตรงนั้น” ธนิตกล่าวต่อ “แต่ว่าเรื่องนี้ไม่มีหลักฐาน ตระกูลปิติภัทรไพศาลก็มีคนรับใช้ แต่ต่อให้ชรรินเป็นลงมือทำ ก็คงไม่มีใครเป็นพยานให้ได้”

หากพูดโดยไม่มีหลักฐานว่าชรรินเป็นคนทำ เธอก็พูดได้ว่าอาจเป็นเพราะไม่มีคนใช้คนใดทำความสะอาดพื้น แล้วหาแพะมารับบาป พอถึงตอนนั้นก็แซะรสิกา และพูดต่อหน้ากันต์ชัยว่ารสิการังเกียจที่จะให้เธออยู่ตระกูลปิติภัทรไพศาล

เช่นนั้นต่อให้กันต์ชัยไม่พอใจชรรินอย่างไร ก็เกรงว่ามันจะเกิดการเข้าใจผิดกับอารณีย์ด้วย

นี่ไม่ใช่สิ่งที่รสิกาอยากจะเห็น ทว่าเกรงว่าจะเป็นชรรินที่เต็มใจอยากจะให้เกิด

เมื่อคิดได้ดังนั้น หัวใจของรสิกาก็ค่อยๆ สงบเย็นลง

ธนิตกล่าว “ในเมื่อเธอกล้าทำ ก็ไม่ต้องกลัวว่าหางเธอจะไม่โผล่ ดังนั้นตอนนี้ไม่ต้องกังวล หลังจากนี้ยังมีเวลา”

รสิกาไม่ได้กล่าวอะไร ทว่าเธอกลับเอาเรื่องเหล่านี้มาคิดแล้วคิดอีกอยู่ภายในใจ หลังจากนั้นไม่นานเธอจึงเอ่ยปากถามธนิต “คุณคิดว่าฉันควรกลับไปหรือเปล่า?”

หากเธออยู่ที่เมืองซี ก็อาจจะไม่เกิดเรื่องมากมายขนาดนั้น

ถ้าเธออยู่ข้างๆ อารณีย์ เธอจะไม่มีทางยอมให้อารณีย์ถูกชรรินเล่นงานแน่

เธอไม่กล้านึกเลยว่าหากตอนนั้นอารณีย์ไม่ได้จับราวบันไดเอาไว้ แล้วกลิ้งตกลงไป เธอจะเสียใจมากขนาดไหน …

ธนิตไม่คิดว่าจู่ๆ รสิกาจะถามคำถามนี้ออกมา ดังนั้นหลังจากที่เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบเธอว่า “ถ้ายืนจุดเดียวกับคุณ แน่นอนว่าผมจะต้องสนับสนุนคุณ แต่จากจุดยืนของแม่และผม แน่นอนว่าผมยังหวังว่าคุณจะกลับมา”

เมื่อรสิกากลับมา พวกเขาจึงจะกลายเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์

ในช่วงเทศกาลปีใหม่อารณีย์เคยบอกกับรสิกาแล้วว่าอยากให้เธอกลับมาขยับขยายที่เมืองซี ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม

เพียงแต่ว่าในตอนนั้นรสิกาปฏิเสธ

ตอนนี้เมื่อนึกย้อนกลับไป หัวใจของรสิกาก็พลันปวดร้าว

ทั้งๆ ที่เธอรู้ว่าชรรินจะไม่ปล่อยอารณีย์ไว้แน่ แต่เธอก็ยังเลือกเส้นทางของเธออย่างเห็นแก่ตัว