บทที่ 427 เรียกพ่อครั้งแรก

“ถ้ามีโอกาส พวกเราค่อยไปฝรั่งเศสกันอีกครั้งเถอะ”

รสิกาเงียบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงกล่าว

เธอมีลางความรู้สึกว่านีรชายังคงอยู่ในฝรั่งเศส เพียงแต่หาเธอไม่พบ

“อืม” ธนิตดูเหมือนยังคงมีปมในใจกับเรื่องนี้

“แล้วผมไปได้ไหม?”ทิมทิมถามอย่างมีความหวัง

“แน่นอนว่าไม่ได้”รสิกาปฏิเสธทันที “พวกเราไปตามหาอานี ลูกจะตามไปด้วยทำไม?”

การไปต่างประเทศไม่ได้อิสระอะไรขนาดนั้น ถ้าขณะที่กำลังตามหานีรชาแล้วก็ยังต้องดูแลเด็กอีกคน แค่คิดหัวก็จะระเบิดแล้ว

“ผมเองก็ช่วยตามหาได้นะ” ทิมทิมทำหน้ามู่ทู่อย่างน้อยใจ

“ช่วยไม่เพิ่มภาระให้ก็พอแล้ว” รสิกาบีบแก้มของเขา

“งั้นคุณแม่ตกลงให้ผมไปด้วยแล้ว?”เมื่อได้ยินเธอกล่าว ดวงตาของทิมทิมก็สว่างเป็นประกายขึ้นอีกครั้ง

“แน่นอนว่าไม่!”รสิกาปฏิเสธเสียงแข็ง “เอาเป็นว่าลูกอยู่บ้านดีๆ รอพ่อกับแม่กลับมา เข้าใจมั้ย?”

บนใบหน้าของทิมทิมปรากฏความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อมองไปที่รสิกา คำพูดหมายมั่นใดๆ ก็ไม่ได้กล่าวออกมาอีก สุดท้ายทิมทิมก็กอดอกด้วยอารมณ์โกรธ และหันหน้ามองออกไปข้างนอก

เมื่อเห็นใบหน้าเล็กที่ขุ่นเคืองของเขารสิกา ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา เธอลูบหัวของเขา “พวกเราไปที่นั่นเพื่อทำธุรกิจ ไม่ได้ไปเที่ยวเล่นนะลูก รอให้พวกเราเจออานีของลูกก่อน ลูกอยากไปเที่ยวเล่นที่ไหนก็ได้เลย แม่จะพาลูกไปแน่นอน”

ทิมทิมยังคงเงียบไม่พูดจา

นี่น่าจะเป็นครั้งแรกเท่าที่รสิกาจำได้ ที่ทิมทิมงอน เธอหมดหนทางจึงทำได้เพียงมองธนิตด้วยสายตาขอความช่วยเหลือเท่านั้น

ธนิตได้รับสาส์นที่เธอสื่อ เขายิ้มน้อยๆ หลังจากนั้นจึงกล่าวกับทิมทิม “งั้นเราก็ไปด้วยกันเถอะ”

รสิกาคิดว่าเขาจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ไม่ได้คิดว่าเขาจะเอ่ยปากพูดแบบนี้ ดวงตาของเธอก็จ้องเขม็งทันที

ธนิตแน่ใจว่าตนเองพูดถูก?

“จริงเหรอครับ?!” เมื่อเด็กน้อยได้ยินเข้า ดวงตาของเขาเป็นประกายและใบหน้าก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “ผมไปได้จริงๆ เหรอ?!”

“จริงสิ” ธนิตพยักหน้า

ใบหน้าทิมทิมเต็มไปด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณครับ…คุณพ่อ…” คำแรกของประโยคนี้เขาพูดได้อย่างราบรื่น ทว่าก่อนคำสุดท้ายกลับชะงักลงอย่างเห็นได้ชัด และคำสุดท้ายก็ลดเสียงต่ำลงแล้วจึงค่อยๆ เอ่ยออกไป

บางทีเขาอาจจะพูดผิดก็ได้ ถึงอย่างนั้นไม่แน่ว่าคำคำนี้อาจปรากฏขึ้นอยู่ในใจของตนอยู่เสมอ เขาถึงได้เอ่ยมันออกมาเองเสียอย่างนั้น

เมื่อรสิกาได้ยินในตอนแรก เธอคิดว่าตัวเองหูฝาด แต่ในขณะที่เธอหันหน้าไปมองทิมทิม ก็กลับพบว่าใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอาย เขาสัมผัสได้ถึงสายตาของรสิกา จากนั้นก็รีบยกมือขึ้นเพื่อปิดใบหน้าของตนเองราวกับว่ากำลังเขินอาย

แต่ใบหูทั้งสองข้างที่โผล่ออกมากลับยังคงแดงราวกับเลือดที่กำลังไหลหยด

นี่เป็นครั้งแรกที่ทิมทิมพูดคำว่าพ่อ ทว่าในหัวใจของรสิกากลับรู้สึกซาบซึ้งราวกับได้ยินเขาเรียกแม่เป็นครั้งแรก

เธอหันหน้าไปมองธนิต

เห็นเพียงแต่ดวงตามืดมิดอันล้ำลึกทั้งสองข้างของเขาผ่านกระจก มองอารมณ์ใด ๆ ไม่ออก แต่เมื่อสายตาของรสิกามองลึกลงไป กลับมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามือทั้งสองข้างที่บังคับพวงมาลัยนั้นกำลังสั่นไหว

แม้ว่าจะน้อยมากก็ตาม…